Ideemachine.nl
                                                                                                 

De laatste Robot L-5

De Gordels en zo


Flex schuifelde vlak naast Tara onhoorbaar over de gladde vloer en liet geen enkel spoor achter. Aan de andere zijde rolde Kria enigszins met een onregelmatige snelheid. Tara had haar snelheid van wandelen al aangepast, maar schakelde nog een keer naar beneden om de accu van de rol-robot niet te veel te belasten. Ze hadden een lange tocht voor de boeg, zo berekende ze en haar nadere analyse gaf minimaal enkele fira-uren aan.

Alle Geo-vloeren waren ge-drie-deed door vaste bouw-robots met een gladheids-nauwkeurigheid van factor 9,98. In feite was alleen een spiegelend rustig bergmeer nog gladder dan deze ondergrond. Het had zijn voordelen. Stofvrijheid kon je gerust een noodzakelijkheid noemen al waren de meeste robots wel water en stofdicht. Hoe dan ook, de bij ontwikkeling van datgene wat een robot maakte, kon één stofje enorm storend zijn. Tara wist uit ervaring dat één 3D-machine last had gehad van een stofje met als resultaat dat een loopgedeelte aan het einde 6 millimeter scheef lag ten opzichte van het begin. Een ware afgang voor een robot. Die enkele fout wilde ze niet meer maken en daarom werd Rotopia zo schoon mogelijk gehouden. Het gebruik van glas, water en vuilafstotende grondstoffen had alles met gevoelige systemen te maken en het gaf de Metropool daardoor ook een glanzend aanblik. Hier mocht geen vuiltje binnenkomen, was de algemene boodschap.Tara liet het hoofdgebouw en de nabij omringende delen voor wat het was en liep richting de buitenste ring. Ze had de stad opgebouwd volgens de enige schriftelijke berichtgeving over de nooit-gevonden stad Atlantis. Die van Plato, de oude wijsgeer uit Athene.

Tara gaf intern opdracht om tijdens de inspectie, want dat was het, delen van de tekst van Plato in haar lichtsensor te projecteren. 

....die er als volgt uitzag: Van de zee tot het midden van het eiland strekte zich over de gehele breedte een vlakte uit die, naar men zegt, de mooiste en meest vruchtbare van alle was. In het midden van het eiland, dichtbij die vlakte, op een afstand van ongeveer vijf stadiën, lag een heuvel.

Tara draaide zich om en zag de glimmende hoge gebouwen van de centrale Metropool hoog als een heuvel oprijzen.

...Om de heuvel waarop zij woonden een goede afsluiting te geven, groef hij deze rondom af en legde daaromheen gordels aan, beurtelings van zee en van aarde, sommige wat breder, andere smaller. Twee waren er van aarde, drie van zeewater en alsof er een draaiende beweging was gemaakt vanuit het midden van het eiland, lagen deze gordels aan alle kanten op gelijke afstanden van het centrum, zodat het eiland ontoegankelijk was voor mensen.

Tara keerde zich weer naar voren en bekeek de grote ruimte voor haar. Het was als de vlakte van de beschrijving en ook zij had op deze wijze diverse gordels aangelegd, diepe gangen van zwaar beton, sommige voorzien van water of olie.

"Wat vind je ervan, Kria", vroeg ze op het moment dat het rol-robotje veelvuldig van links naar rechts draaide om dit alles te kunnen overzien.

"Uh....Tara....Ik wist niet dat de blikken tuin zo groot was", piepte ze. Tara schudde een beetje met haar skelet. "Het is geen tuin, Kria. Het is veel meer dan dat. Kom ik laat het je zien". Samen liepen ze verder en Tara vertelde over de betekenis en noodzaak van de verschillende gordels. Kria luisterde nauwgezet. Haar systeem besloot deze informatie expliciete voorrang te geven. Waarom wist ze ook niet goed, maar ergens leek het haar systeem het beste.

...Zij waren voorzien van alles wat er maar in de stad of de rest van het land nodig was voor hun onderhoud.

"Kijk Kria...hier ligt de warmwater-bron. Het systeem pompt tot op een diepte van 1200 meter en daar ligt de koudwater-bron. Makkelijk voor de koeling van de centrale servers".

"Wie niet koelt, is dom", zei Kria meteen. Tara knikte en vond het menselijk amusant dat Kria haar eigen woorden citeerde. Maar...het belang was ook enorm. Hele rijken, steden en ook individuele robots konden worden opgesomd als zijnde verloren, vanwege onvoldoende koeling. Vooral in de midden-periode ergens vlak voor de eerste robot-oorlog werden vele en massale slachtoffers gemaakt vanwege deze onvolmaaktheid. De mensen, maar ook de robots hadden ervan geleerd en Tara had zodoende met de hoogste prioriteit de koudwater-bron laten aanleggen. 

...De overige delen van het land richtten zij in op de volgende wijze: Allereerst maakten zij bruggen over de gordels van zeewater die rondom de oude hoofdstad lagen, waarover een weg aangelegd werd van en naar het koninklijk paleis.

"Kijk Kria, dat is de hoofdbrug, Leo. De grootste van allemaal. Laten we daar heen gaan", zei Tara met enig enthousiasme, omdat zij zelf deze brug had ontworpen. Ze liepen langs de vele "bomen en struiken" van Aluminium, glas en glanzende steensoorten. Het kwam Kria niet meer voor als vulling van de vlakte, maar vooral om de vlakte een prettige aanblik te geven. "Robots "voelden" zich thuis bij dergelijke materialen", zo berekende ze.

"Ze lijken slechts op bomen, Kria", zei Tara alsof ze haar berekeningen kon volgen. '"Maar er is meer over te vertellen, hoor. Ze vangen zonlicht op voor energievoorziening en enkele bouwsels zijn verborgen wachtposten, ondergronds verbonden met de Metropool. Ik vond dat enige bescherming toch noodzakelijk is...Vind je ook niet?"

"Ja, ja, natuurlijk Tara. De mens is onberekenbaar. En vaak agressief van aard, zo zegt de geschiedenis ons". Kria vond haar berekening-analyse en conclusie op de vraag van Tara erg goed, een 9,97 op de schaal van Piri (Piri was een menselijke wetenschapper uit de 23e eeuw die uitvond dat aan robotische berekeningen, analyses en daarbij behorende conclusies een waarde kon worden toegekend voorzien van een een onzekerheidsfactor achter de komma) en stak het puntje van haar reukorgaan een beetje omhoog

"Je vergeet één ding, Kria. Ze zijn ook extreem egoïstisch. Maar dat is logisch als je denkt dat de mens het centrum van het heelal is." Tara's stem klonk een fractie lager van toon en het ontging Kria niet.

"Je vreest toch niet dat...." Kria kon haar zin niet afmaken. "Nee, nee....Kria. Natuurlijk niet, eh, eh. Maar zoals je weet, eh... berekenen Robots elke berekening na. Een dubbel-check. Dat doe jij ook automatisch Kria, maar meestal met verouderde informatie. Je moet mijn toevoeging op je conclusie dus zien als een onnodige aanvullend extraatje zonder enige betekenis". Tara stapte richting de brug om de analyse-conclusie-setting van Kria snel te verzetten naar iets anders, maar intern ondervond ze zelf een kleine storing. Een onaangename trilling ergens in haar brein wat soms naar voren kwam sinds haar ontmoeting met Vonnie en Skype in een ver verleden. Ze wist dat haar antwoord onjuist was. Gevaar van de mens zou er altijd zijn. Robots blijven tweedeklas....altijd....en... zelfs ik", berekende ze. "Zelfs ik".

De brug liep in zeven delen van de buitenste ring naar de Metropool. "Leo", zei Kria zachtjes, toen ze de gouden letters boven de eerste boog ontdekte. Ze bleef ervoor stil staan. Uit de verte had de grootste boog haar niets meer geleken als een vreemd bouwwerk van fero-plastics en metalen. Het verraste haar dat er zo veel details in waren verwerkt. Maar Tara had erop gestaan. De brug, die ook de belangrijkste ingang was van de Metropool moest in haar lichtsensoren een prachtige zijn als een vorm van eerbied voor Atlantis. Naast de letters waren verschillende ronde schijven aangebracht, die de geschiedenis van de Robots verbeeldde. Het begon onderaan, zowel links als rechts met enkele afbeeldingen van werkrobots. Daarna kwamen de mobiele robots, nog hoger, de mensachtige robots, vervolgens de cyborgs, realborgs en ver bovenaan was Tara in een schijf van zwart Obsidiaan gekerfd.

"He, Tara....Enkele schijven bovenin de top zijn helemaal glad.", zei Kria, terwijl ze een klein sprongetje maakte om aan de duiden dat het helemaal bovenin was.

"Klopt Kria...We zijn nog niet klaar. Wij, Robots hebben tijd genoeg om verder te ontwikkelen en dat ben ik hier in onze stad van plan."

"Er is ook één zwarte schijf, helemaal bekrast...Kijk daar..in het midden."

"Goed opgemerkt Kria. Die is leeg en bewust zo gelaten. Het betrof de periode van de vechtrobots...ver ontwikkeld, maar eh...totaal niet Robot-waardig." Tara begon na haar antwoord meteen verder te stappen alsof ze deze kwestie ook snel wilde achterlaten en de twee volgden automatisch. Kria keek echter nog meerdere malen achterom en zag dat de grote brug nog veel meer te vertellen had. Aan de andere zijde van de brug waar ze nu schuifelden waren zelfs wiskundige inscripties te zien. Ze kreeg een interne drang om ze te lezen zoals bij robots altijd het geval is met cijfers en vormen. Kria durfde niet te stoppen, dat leek haar geheel ongepast, en besloot het zo te laten. Ze analyseerde na een tijdje wandelen dat Tara, ondanks dat de schaduw van de brug nog steeds van invloed was op de omgeving, geen enkele aandacht meer aan de machtige brug wilde besteden. Ze had haar lichtsensoren op iets anders laten richten.  

Vanaf de zee groeven zij een kanaal, driehonderd voet breed, honderd voet diep en vijftig stadiën lang tot de buitenste landring.

Tara maakte vlak buiten de schaduwzone een weids gebaar en dit teken had betrekking op hetgeen zich nu voor hen ontwikkelde. Een breed en lang kanaal doorkruiste alle grachten en gordels en liep vanaf het begin van de stad naar de buitenste ring waar het verdween als een mager streepje.

"Wow, dat is lang", zei Kria en ze scande met een zoom om de exacte afstand te berekenen. Tara was haar eindconclusie net voor. "Drie centro-milimeter meer, Kria. Je systeem is goed op orde. Netjes, hoor", complimenteerde ze. "Kom we volgen het kanaal".

Bij de weg naast het kanaal stonden diverse groepjes robots. Zoals altijd meestal onderverdeeld in werkrobots en realborgs. Niet dat robots onderling niet van "het andere type" waren gediend. Nee, het betrof een logische verdeling doordat de informatie-overdrachts-systemen beter werken bij een type van dezelfde soort. Mensen hadden dat gebrek opgelost met de vertaal-oortjes en konden probleemloos met elkaar communiceren, maar bij robots werkte dat niet zo. Sommige communiceerden enkel en alleen extern, anderen weer louter intern zonder dat er geluid hoorbaar was en weer anderen - meer geavanceerd - konden met beide systemen overweg. Om niet de interne zending van de ene te onderbreken met een externe vraag of antwoord, werd de voorkeur gegeven aan gelijkgestemden. Een groepje Realborgs kibbelden er flink op los en maakten gebruik van handgebaren. Het leek Tara alsof er een onenigheid was ontstaan en zodoende liep ze in de richting van het groepje. Ze gaf Flex intern de opdracht de communicatie te registreren.

Aangekomen bij het groepje zag ze meteen dat een ruzie niet aan de orde kon zijn. Eén van de realborgs stond overdreven te schudden met zijn buik en hield deze vast alsof de buik zomaar naar beneden kon vallen. Tara wist onmiddellijk dat een moppen-wedstrijd gaande moest zijn.

"Wat staat er op het graf van een robot?", zei een realborg, die verrassend veel leek op een zanger uit de 20e eeuw. Zijn kuif - gemaakt van zwarte delta-haartjes - stond fier omhoog, zo ook zijn kraag van het witte jasje en zijn glimlach kon zelfs van dichtbij als erg menselijk worden bestempeld.

"Roest in vrede", roep hij uit en begon zelf ook te lachen. De anderen deden mee en één van hen ging op de grond zitten om aan te geven dat deze erg goed was.

Tara moest er ook om lachen - niet omdat ze de mop nog nooit had gehoord, nee....maar wel omdat ze haar opslag-systemen de opdracht had gegeven om het antwoord op moppen nooit te onthouden.

"Dat is een goede, Frenko", zei Tara en gaf intern aan dat ze best wel meer wilde horen. Ditmaal was Staccia hem voor en begon te spreken.

"Komt een mens bij de winkel en koopt een doe-het-zelf-robot. De mens betaalt 100.000 bits en data voor zo een bijzondere robot. Komt hij thuis, vraagt hij de robot. "Wil jij voor mij de was doen, strijken en dan eten klaarmaken?" Zegt de robot; "Doe-het-zelf."

Nu zaten alle realborgs en Tara op de grond en rolden van links naar rechts. Ze schaterden het uit en verschillende groepjes aan de overkant van het kanaal keken met verbazing hun kant op. Tara zwaaide naar hen en dat leverde weer een brullende bende op de vloer op.

"Jij ben Tara", Zei Skip en hij wees overdreven naar haar borst.

"Oke...Let op. Waarom is een robot nooit zenuwachtig?" De groep bleef stil en wachtte met grote spanning het antwoord af. "Het heeft stalen zenuwen".

De groep was twee nino-seconden stil en brulde het vervolgens uit van de lach. De groep rolde weer op en neer en zelfs Kria probeerde te schudden wat haar niet lukte. Ook dit maakte dat de groep weer verder brulde, rolde en bij sommigen kwamen de oliedruppels uit de licht-sensoren.

Flex onderbrak de vrolijke boel met een paar schrapende en schurende keelklanken en merkte droogjes op; "Zal ik de gegevens maar verwijderen, Tara?" Tara schoot omhoog en veranderde meteen van stijl. Ze begreep direct wat Flex bedoelde. Alle robots keken naar Tara op en verwachtte dat ze altijd scherp en bedachtzaam zou zijn. Dit gedrag zou worden bestempeld als "verlies van controle" en dat wilde ze niet. Ze bedankte de groep met een glimlach en een korte buiging en trok verder richting de buitenste ring. Even later hoorde ze weer een uitbarsting van gelach. Plotseling werd haar licht-sensor getrokken naar een stipje aan het einde van de weg. Ze zoomde in en besloot dat er enige haast was geboden. "Kom Kria en Flex, iets sneller, want daar is iets aan de hand. Kom op".    

Een voorbij rollende pick-up-bot kwam voorbij en Tara gebood het met een intern bevel te stoppen. Het gladde en ovale gevaarte, soepel voortglijdend op een kleine olielaag - met twee robots erin - stopte en opende een kleine ronde zijdeur. Tara begroette de passagiers met een knippering van haar linker-licht-sensor en onmiddellijk werd de ruimte gevuld met flitsen van wederkerige begroetingen. De jonge robots begonnen intern met elkaar te communiceren en Tara vond het al snel nodig om in het openbaar iets daarover te melden.

"Dag vrienden. Ja, ik ben Tara, uw stads-dienaar. Een ja, ik mag ook gerust openlijk worden aangesproken. Zoals ik analyseer, zie ik hier alleen, niveau 2 tot 3 robots, dus van een heimelijk gesprek onderling, kan toch geen sprake zijn, vinden jullie ook niet?".

Robots kunnen niet blozen, maar wel een vorm van berisping ontvangen, dus de twee jongelingen bogen even hun hoofd naar beneden als teken van begrip en een sorry. "Geeft niet hoor. Kom, wat zijn jullie namen?", vroeg Tara om de berisping niet te veel waarde te geven.

"Ik ben T-2246a, maar ze noemen mij Tinke....eh, tot uw dienst Tara.", zei de kleinste van het stel en ze knipperde tweemaal als teken van respect. Tara bekeek haar eens goed en analyseerde meteen dat ze een onderhouds-robot, type 3 was. Klein, maar wendbaar en voorzien van meerdere grijp-tentakels. De andere robot was iets groter, ook voor onderhoud geschikt, maar deze had slechts twee grijp-tentakels. Echter...uitschuifbaar. Ze werd dus gebruikt voor de hogere klussen, concludeerde Tara.

"En jij?, vroeg Tara, terwijl ze even met haar tentakel streek over de geschubde dikste tentakel. "Ik ben Archie, eh T-3346a...eh ook tot uw dienst, Tara". Tara analyseerde een verschil van naam met het uiterlijk. Beide robots waren immers onmiskenbaar vrouwelijk van vorm. Een aangenaam mensachtig gezicht en rank van uitvoering. "Vanwaar je mens-mannelijk lijkende naam, Archie?", vroeg Tara, terwijl ze de tentakel nog steeds bewonderend analyseerde. "Nou, Tara. Ik ben genoemd naar een robot, verzonnen door een mens in een ouderwets ding wat vroeger mensen nodig hadden om belevenis te krijgen". "Je bedoelt een boek?" "Ja zoiets, Tara...maar dan niet met letters, meer met afbeeldingen. Die Archie had ook uitschuifbare tentakels. Robot T-6646a, onze chef had dit gegeven in zijn brein en gaf deze naam daarom aan mij".

Tara vond het gesprek met de twee interessant en besloot dit vaker te doen. Natuurlijk wist ze alles al van de twee robots, maar een fysiek contact gaf mogelijk ook inzichten in de diepere handeling en analyse-activiteiten.

Even later waren Kria en de twee verwikkeld in een gesprek over onderhoud. Tara richtte zich op wat zich aan het einde van het kanaal afspeelde. Er was overduidelijk iets gaande wat tot enige onrust leidde. Als ze zou willen kon ze het zo achterhalen, maar ze gaf voorlopig de voorkeur aan een globale visuele informatiebron. Ze testte zo ook haar analyse-systemen. Met andere woorden; zou haar analyse-systeem met een visuele beperking kunnen achterhalen wat er gaande moest zijn?. Dat kon het systeem niet en even overwoog Tara om alsnog in de stads-cloud te gaan voor advies en directe informatie. Haar overweging werd afgebroken door de stem van het voertuig.

"Aankomst over vier delta-seconden."

Tara en alle passagiers stapten uit en schikten zich richting een klein groepje robots waarvan duidelijk was dat het deze keer niet over een mop ging. De tentakel-gebaren schoten van links naar rechts en ook uit de lichtflitsen kon worden opgemaakt dat er een vorm van verschil van analyse was ontstaan. Tara nam afscheid van de twee onderhoud-robots en wenste hen een goede werkdag. Het duurde niet lang voordat er een haar bekende robot zich uit het groepje losmaakte en richting Tara rende.

De robot, een veiligheids-officier, V3665AAA, beter bekend als Thuring stopte vlak voor haar en keek Tara recht in de licht-sensoren.

"Vertel, Thuring", betrof haar simpele gebod.

"Tara...Tara...Er is een vreselijk gerucht gaande en we vragen ons af wat ermee te doen. Je moet ons helpen".

Uit de woorden en de blik van de licht-sensoren kon Tara opmaken dat er iets ernstigs was gemeld. Ze baalde een beetje dat ze tijdens de inspectie-ronde zich meer had laten afsluiten voor externe berichtgeving, maar toch...hier kon ze niets bijzonders opmerken.

"Ga door, Thuring. Specificeer".

"De mensenraad heeft volgens binnengekomen geruchten besloten om alle robots op Aarde te demonteren en wel voorgoed als definitief. Meer weet ik niet." Thuring boog het hoofd als teken van onvrijwillige onvolledigheid."

"Niet doen, Thuring. Komt goed. Ik zal snel teruggaan naar de stad en je later informeren. Intussen hoef je niets te ondernemen, goed?" Thuring knikte. Tara draaide zich om. Ze hoefde niet te vertellen dat ze snel terug zouden gaan en dat de inspectietocht ten einde was gekomen.

"Kom", gebood ze en verzonk hierna in een poel van data-analyse met niet vaststaande sub-conclusies. Het stel liep terug, rustig om geen paniek te veroorzaken. Eenmaal aangekomen bij de stad, zocht ze snel de besliskamer op en gebood Kria om de Meesters van Acht naar de kamer te bevelen.   

wordt vervolgd op L-6

E-mailen
Map
Info