Ideemachine.nl
                                                                                                 

L-4

Rotopia en zo.


Van alle plaatsen op de wereld kon Rotopia als één van de meest creatieve worden beschouwd. De andere plaatsen, die ook als zodanig werden bestempeld, vielen meer in de categorie "creatief-crimineel-zijn". Ring-dorpen waren zo'n voorbeeld waar ongelukkige mensen werden uitgeknepen totdat ze zich zelf maar als slaaf verkochten om te kunnen ontsnappen uit het betreffende dorp. Maar....een dergelijk situatie hebben we al eerder besproken.

De stad Rotopia ook, maar op dit moment was de uitstraling en de inrichting volstrekt anders als de stad die we eerder achter ons hebben gelaten.

De vernieuwende ontwikkelingen van Rotopia hadden natuurlijk zijn oorsprong in de tijd die inmiddels was verstreken, zo'n slordige honderd jaar na moment X, het moment van de totale vernietiging, het korte maar zeer heftige tijdperk waar Tara en haar volgelingen (de overgebleven verzamelde Realborgs van na de beruchte puls), de smerige verborgen tak van de vechtrobots hadden uitgeroeid.

Een andere oorzaak kon worden teruggevoerd op Tara zelf. Zij was - nog steeds - de meest intelligentste robot ter wereld en ondanks vele pogingen van de mensheid kon een betere versie niet worden gemaakt. Uiteraard had een dergelijk intelligent wezen de mogelijkheid en vooral de lust om een stad te maken naar - hoe zijzelf het graag wilde hebben - én dat was haar ook gelukt.

We gaan zodoende snel naar Rotopia, de stad waarvan de bewoners niets wisten van de noodlottige beslissing die door de Tafel-Raad was genomen en treffen daar Tara aan in de voor haar kenmerkende houding en toestand.

Tara rekte zich langzaam uit. Geeuwde uitgebreid en begon te knorren als een echte poes. Het laatste was een extraatje in haar basis-programma, nergens toe dienend, maar toch vond Tara het altijd leuk om een echte poes na te doen. De meeste andere robots lieten haar op deze momenten met rust, temeer omdat de frequentie en toonhoogte als een onprettig storend gebrom werd ervaren. Tara snorde meestal zo'n dertig Hila-minuten lang en het zorgde bij haar voor een rustgevende toestand waarbij alle programma's de tijd kregen om te scannen op onregelmatigheden. Het was een vorm van onderhoud - elke dag - waardoor de levensduur van haar systeem erop vooruit ging. Niet dat Robots geen lange levensduur hebben in vergelijking met mensen, maar elk mensgelijk-jaar was meegenomen vond Tara. Bovendien voelde ze zich daarbij als systeem jong en blijvend energiek. Iets wat nodig was in Rotopia omdat de stad groeide en zich ontwikkelde tot een echte Robot-metropool.

En Tara was natuurlijk de hoogste bestuurder. Nee....anders gezegd. Tara was alles. Zij bestuurde, ontwikkelde en besliste over alle zaken waarvan de andere Robots meenden dat zij het moest weten. Mensen zouden haar een Koningin noemen, een meesteres over allen, zonder uitzondering, maar bij Robots was dit geen probleem. Ieder systeem vond het een prettige berekening dat Tara registreerde en analyseerde van wat er gebeurde. En....geen bericht van Tara, betekende eenvoudigweg haar goedkeuring. We kunnen zodoende beter concluderen dat Tara een soort van "systeem-moeder" of 'Stads-moeder" was.

'Van Stads-beeld- robot naar Stads-meester-robot' analyseerde Tara. Ze analyseerde kort haar route naar deze functie en moest inwendig menselijk giechelen om het feit dat zij als eenvoudige niets-nuttige robot zover was gekomen. En het beviel haar goed. Sterker nog, ze voelde zichzelf als een kat in een muizenhol waar geen muis uit kon ontsnappen. Het "muizenhol" zoals ze het zelf noemde kon feitelijk niet als een muizenhol worden beschouwd. Er was namelijk geen enkele muis in Rotopia...niet vanwege Tara of echte katten, maar simpelweg omdat er niets te eten was voor een muis. Muizen leven niet van The-olie of vettige smeersels op de grond. Verder had Tara er ook voor gezorgd dat Rotopia niet eenvoudig kon worden betreden. Diverse loopgraven van beton lagen niets te doen rondom de stad al was het natuurlijk wel een drukte van belang bij de twaalf bruggen die de stad inmiddels sierde. Tara had ze genoemd naar de tekens van de menselijke dierenriem en daarom was de brug Leo het grootste van allemaal. De koning der bruggen noemden mensen hem ook. Hoe dan ook, de betonnen loopgraven waren meestal leeg, sommige gevuld met olie of water en wie erin viel moest keihard roepen om gered te worden. Een enkele keer werd er een mens in gevonden, meestal uitgeput en gewond. Maar ook dan kon je dit het beste in Rotopia overkomen. De robot-dokters stonden geregistreerd als bijna volmaakt. Het creëren van cyborgs, vals of echt, gebeurde meestal in deze stad en daarom werd de stad ook vaak door mensen bezocht. Het overkwam de bewakers van de bruggen vaak genoeg dat er een radeloze familie zich aanmeldde met een kapot lichaam of alleen een hoofd van een overledene met de vraag om deze te gebruiken voor cyborg-toepassing. Tara stemde meestal in al onderzocht ze eerst of de overledene wel recht had op een "tweede" leven. De enige voorwaarde die de familie moest ondertekenen betrof een afstandsverklaring indien de overledene werd veranderd naar een valse cyborg. Tara wenste dat elk robot-brein in de stad bleef. Een menselijk brein met een robot-lichaam mocht wel vertrekken.

En zo ontstond er een robot-maatschappij met als grote voordeel dat ze onderling direct met elkaar konden overleggen. Met andere woorden...Tara wist alles en niets kon haar ontgaan. Natuurlijk...des te groter de stad werd, des te groter het aantal Robots en des te meer opslagcapaciteit had ze nodig. En dat had ze gevonden in de vorm van Flex.

Als je Flex wat nader bekeek, dan slechts van een afstand, kon je zien dat het kruipsel over de vloer meer was dan een vormloze brei van smelt-materie. Het was weliswaar vormloos maar vlak onder de buitenste dunne schil broeide er een leven op zich. Mensen zouden het beest waarschijnlijk typeren als een waterachtige worm of figuur met een inhoud die verdacht veel leek op een wolk van Nano en Kwantum-verbindingen. Een ongelofelijke mega-server met als aardigheidje dat hij, zij of het, het baasje Tara altijd volgde waar ze ook heen ging.

Nu...dit kon slechts als één van de ontwikkelingen worden beschouwd. Ze had er velen gemaakt en vaak met een bedoeling. Het creëren van een volwaardige Robot-stad alleen was onvoldoende. Het moest ook een stad zijn die een meerwaarde had in de mens-robot-maatschappij. Geneeskundig gezien had de stad aldus een grote betekenis gekregen. De tweede betekenis werd verkregen door een vorm van arbeid.

De meest lastige klussen op het gebied van architectuur en binnenhuis-innovatie kwamen per Z-bericht binnen in Rotopia en werd opgepakt door een team van Realborgs. Dit omdat zij het meeste analyse-inzicht hadden op de wensen van gewone mensen. Elk Z-bericht wat weer werd teruggezonden, leverde een prachtig gebouw of interieur op. Compleet met veiligheids-garanties. Geen nieuw uniek, hoog of bijzonder gebouw op Aarde kon worden gebouwd zonder dat het eerst werd berekend in Rotopia. Uiteraard had Tara en haar teams van de eigen stad ook een fantastische stad gemaakt. "Het eerste robot-wereld-wonder", zo zei men, "was zonder twijfel Rotopia", al wisten enkele robot-vertrouwelingen dat Tara wellicht het allereerste robot-wereld-wonder moest zijn.

Enfin, na het laten voortgaan van deze berekeningen, analyses en conclusies, bracht een kleine piep verandering in het smoezelige gedrag van Tara. Op de grond slingerde Flex een beetje heen en weer in afwachting van haar taak. Alle "overbodige" of minder belangrijke informatie moest door haar worden overgenomen, zodat het brein van Tara niet vol zou geraken. En dit kon weer zoiets zijn. Vooral toen Flex een paar bekende rol-pootjes registreerde. Het was Kria, een hulp-robot en meestal kwam ze vragen of Tara iets wenste van verfrissende of smeer-achtige aard.

"Kom verder, Kria", sprak Tara.

Het kleine robotje rolde de kamer in, draaide zich naar Tara toe en hield vlak voor haar stil. Tara wachtte geduldig af en hoorde de kleine kraakjes, piepjes en snaar-geluidjes aan. Kria boog een beetje naar voren en vroeg - zoals verwacht - of Tara misschien interesse had in een koude smeer-drink om het brein een beetje af te koelen. Kria had gereageerd op een automatisch binnengekomen signaal van verhitting, meestal veroorzaakt door een vorm van menselijk piekeren, maar dan binnen diverse schakel-brein-delen.

Tara weigerde beleeft en gaf aan dat ze van plan was om een lange wandeling te maken door Rotopia en dat zou haar skelet voldoende afkoelen. Vlak voordat Kria een korte buiging wilde maken als aankondiging van haar vertrek, vroeg Tara iets ongebruikelijks.

"Kria, wil je mij door de stad begeleiden?"

Kria knipperde met haar licht-sensoren en haar rolletjes begonnen rond te tollen zonder dat ze van plaats verschoof. Het was haar manier van aantonen dat ze - als brein - dit waardeerde. Tara wist dat Kria nog nooit het verblijf- en werk-verdieping had verlaten en dat wilde ze veranderen. Ergens borrelde er een alert-lijntje binnen haar oer-brein wat een bepaalde noodzaak aangaf, zonder enige verdere duidelijkheid te geven. Ze besloot om eraan te voldoen en bovendien vond ze de aanwezigheid van Kria altijd wel fijn. Flex reageerde hier niet op. Ze registreerde de omstandigheid als "een bijkomende oninteressante omstandigheid".

Zo gezegd, zo gedaan en Tara begon met haar maandelijkse rondleiding.

Het rondje begon met een olie-aftap naast de ingang. Tara opende een verticale kier vlak boven haar achterste nagel, hing een beetje naar achter en zag wat zwarte drap in het putje verdwijnen. Het schoonde de olie-circulatie op en een kleine siddering door haar skelet maakte duidelijk dat alles weer normaal rond werd gepomd. Ze was klaar voor een flinke ronde en analyseerde dat voor Kria een buitentocht het meest interessante moest zijn.


wordt vervolgd op L-5

E-mailen
Map
Info