Ideemachine.nl
                                                                                                 

L-3 Vervolg van de vierde mens.


Een lange stilte maakte de sfeer er niet beter op. Wat Jason had gehoopt, een vervoer-beslissing of iets met voeding, had niets met de impact van deze beslissing te maken. Een korte toevoeging van de cyborgs maakte duidelijk dat het hier een wereldomvattende beslissing ging worden.

"Dus', begon Jason. "Als ik het goed begrijp, heeft elke regio-vertegenwoordiging gevraagd om een definitieve oplossing".

"Dat klopt", zei Fiona, de cyborg. Ze krabbelde wat aan haar stalen neus. Het gaf een nerveuze indruk, iets waarop Jason niet zat te wachten. De vaststaande kernwoorden voor de vlogen snel door zijn gedachten.

"Beslissen, geen beroep mogelijk en wereldomvattend".

"Oke", vervolgde Jason. Het is drie-drie en vandaag ben ik de persoon die de eindbeslissing moet nemen. Neem me niet kwalijk, maar ik heb enkele antwoorden nodig, temeer nu deze beslissing werkelijk de grootste en - vind ik - de meest belangrijke is sinds de oprichting van de tafel. Alle aanwezigen knikten.

"Xiao, mens...waarom zou de wereldeconomie slechts drie jaren nodig hebben om bij te komen? Bij een JA van mijn zijde betekent dat een terugkeer naar het begin van de in-fo-dustriële periode van eeuwen geleden. Het betekent ook dat alle technische vooruitgang die we hebben geboekt als verloren moet worden beschouwd".

"Uw visie klopt, Jason, maar slechts ten dele. Laat het mij uitleggen". Xiao, de mens stond op, trok zijn jasje recht en begon met zijn uitleg.

"Uiteraard zullen veel ontwikkelingen verloren raken. Althans...in praktische zin.....Ik pleit voor een wereldwijd kenniscentrum waar de theoretische kennis omtrent de robots wordt opgeslagen. In een later stadium kan mogelijk dan de informatie weer worden geraadpleegd. Eh...in het geval dat het schadelijke brein alsnog wordt gevonden, bijvoorbeeld."  

"Dank u, Xiao, mens. Duidelijk, maar....hoe zit het nu met de drie bewuste jaren die u samen met Frey en Timas, de mensen stelt?"

Er ontstond een glimlach op het gezicht van Timas. De 4e mens had gevoelens voor een JA anders zou dit niet worden gevraagd, was zijn mening. Hij ging door op de manier die hij tentoonstelde, rustig, waakzaam, krachtig en overtuigend. Wat hij niet wist was dat Jason zich had geïrriteerd aan de overdreven handbewegingen van Xiao.

"Jason. Goede vraag. Nu, let op. Als alle intelligente robots verdwijnen, moet.....let wel, moet de mens en de cyborgs natuurlijk snel en hard op economisch gebied ingrijpen. Wie honger heeft zal weer gaan werken. Dat bedoel ik. Er is dan voldoende werk aanwezig. Uiteraard zullen we ook ingrijpend moeten zijn met het basisinkomen. Hoe dan ook....binnen drie jaar zal de mens zich oprichten".

"Bijkomende schade, Xiao, mens?", zei Jason op een ongeïnteresseerde manier doordat hij de spreker niet aankeek.

"Eh....ja, eh, natuurlijk zal er schade zijn. Er zullen mensen afvallen, doodgaan zelfs, maar tegen deze robot-aanvallen zijn we niet bestand. Met andere woorden, de mensen moeten en - dat is een extraatje - iedereen krijgt ook grip op zijn of haar toekomst".

Er volgde wederom een lange stilte, slechts onderbroken door kleine klopjes op de schouder van Xiao, de mens door zijn twee menselijke mede-bepalers.

"Machina, cyborg...wat vindt jij van de gegeven toelichting?", zei Jason.

De cyborg stond niet op en plaatste haar massieve armen op de tafel. "Mooi praatje en het klopt misschien ook wel, maar...(ze hief een vinger van haar klauw op), maar, let op mijn woorden na de robots volgens de cyborgs. Daar ben ik bang voor."

Frey, de mens reageerde als een spin in het web.

"Natuurlijk niet. Cyborgs zijn mensen met aanpassingen, meer niet."

"Dat kan wel zo zijn", haakte Machina, de cyborg in. "Maar, het is niet uit te sluiten. We hebben..., nee de mensen hebben ingezet op een soepele mens-robot-maatschappij en bij een JA-beslissing valt dit weg. Als er later problemen komen van de zijde van de cyborgs wat mensen niet aanstaan, zijn wij de volgende. Kijk maar naar de verdeling binnen deze tafel. Als de mens wil, overheerst deze ons en de robots".

Machina's hoofd liep rood aan. Jason besloot om in te grijpen. Het was immers zijn dag vandaag.

"Ho, ho....laten we ons focussen op de hoofdvraag en niet op wat er eventueel later zou kunnen gebeuren. Machina en Fiona, cyborgs laat me duidelijk zijn. Cyborgs zijn mensen, valse cyborgs zijn robots".

"Dus", Jason, mens", zei Fiona, de cyborg. "Dus zijn niet alleen de robots de klos, maar ook de valse cyborgs, terwijl zij echt geen zware bommen met zich mee kunnen dragen".

Jason besefte dat de toevoeging - mens - bij zijn naam in dit geval geheel opzettelijk werd uitgesproken.

"Maar wel programmeerbaar zijn voor een aanslag, Machina, cyborg. Vergeet dat niet", zei Jason. Hij hief zijn hand op om Machina tot rust te manen. Een lichtelijke hoofdpijn kwam op, maar van een pauze wilde hij niet weten. Feitelijk waren emoties belangrijk op dit moment om een te veel gerichte - theoretische - beslissing te ontwijken. Emoties maakten juist deze beslissing menselijk en voor hem stond de mens inderdaad op nummer één.

Jason lastte een korte pauze in en het gaf hem de mogelijkheid om rustig na te denken. Wederom keek hij neer op de krioelende stipjes ver beneden hem en stelde zich voor hoe het eruit zou zien zonder robots. Hij kon het niet. "Wellicht, veel minder druk...nee, misschien juist wel veel drukker als mensen moeten gaan werken", schoot hem te binnen. Hij zuchtte diep. Feitelijk was een goede beslissing niet te nemen. Hij overwoog om de NEE-beslissing nader aan de orde te stellen.

"Frey, mens....", begon hij, nadat iedereen weer in de stoel hing en was voorzien van wat thee of frisse Th-olie.

"Frey...waarom zouden we niet inzetten op meer veiligheidsacties om het brein te vinden. Ik bedoel....het is Tara, de robot, toch ook gelukt om de vecht-robots destijds te vinden".

"Ach, kom op Jason. Je weet zelf ook wel dat Tara hulp van realborgs heeft gehad om dat doel te bereiken. De situatie is nu heel anders. Bovendien...nu je het toch over Tara hebt. De stad Rotopia is mij al lang een doorn in het oog. Ze breiden uit, de robots en ik krijg het idee dat daar een onneembaar fort wordt gecreeert. Heb jij enig idee wat daar gebeurt. Ik zou zeggen opruimen al dat blik en gruis-gedoe. Weg ermee". De ogen van Frey schoten inmiddels vuur en ze richtte zich op haar mede-stemmers.

"Nou, kom op. Jullie hebben hier ook een mening over, toch?"

Jason keek naar Xiao en die voelde zich voldoende aangesproken om alsnog deze moeilijke kwestie op tafel te leggen. Zijn woorden deden pijn.

"Luister, vrienden...We zijn veel aan Tara verschuldigd, maar...eh...wie zegt dat Tara niet het brein is?"

De Robot schoot omhoog uit de stoel.

"Nou wordt het fraai. Tara redde misschien de mensheid en nu wordt ze beschuldigd van verraad. Rotopia is een robot-stad, zoveel is duidelijk. Uit mijn berekeningen maak ik echter op dat daar niets nadelig voor de mensheid wordt gebouwd."

"Eh, beste Robot", begon Timas, de mens. "Je vergeet dat we niets weten van het ondergrondse deel van Rotopia. Nu de robot een gevaar is voor de mensheid, kunnen we geen risico nemen, punt uit."

Jason hoorde de discussie aan en maakte zich zorgen om de beslissing die hij wellicht zou nemen. Een NEE betekende inderdaad het einde van Tara. Het einde van een kunstmatige held. Een JA betekende veel risico en als het fout ging, dan zou hij erop worden aangekeken.

Hij probeerde wat anders duidelijk te krijgen en brak in bij de discussie die inmiddels niet meer te volgen was vanwege de heftige gebaren, het door elkaar praten en het weglopen van Fiona, de cyborg.

"Fiona, Cyborg...Kom terug". Zijn stem was hard deze keer en gaf geen uitweg voor enige verdediging. Fiona ging dan ook snel hangen in haar stoel en lurkte opzettelijk hard aan haar The-lu-mix.

"Oke...leg eens uit Timos. Waarom heeft de vernietiging van alle robots voorrang boven de helden-status van Tara. Zien we iets over het hoofd?"

Timos voelde zich vereerd, zette zijn keppel scheef met het gouden embleem van de Rozenkruisers goed naar voren. Dit was het probleem wat door de mensen-stemmers moest worden gewonnen. Hij besloot dan ook om het spel hard te spelen.

"Jason, mens....Jason, beste mens. De laatste aanslag...eh...als het de laatste aanslag wordt...iets wat de mensen ten sterkste betwijfelen, kan niet anders worden opgevat als een haat-actie tegen de mens. De verantwoordelijke Robot zat vol met roterende scheermessen, vloei-spijkers, dum-kogels en Nano-granaatjes". Hij liet even een stilte vallen om de ernst van de volgende woorden op een ram-koers te plaatsen.

"Er werden driehonderd losse ledematen gevonden..." De stilte was treffend. De anderen kenden de cijfers, maar het nogmaals horen, was gewoonweg heftig.

"Nano-granaatjes hebben honderdzestig ogen verwoest....Dum-kogels hebben zo'n achthonderd mensen direct dan wel indirect gedood en de verachtelijke roterende scheermessen hebben alle mensen binnen een kring van tweehonderd meter voor het leven getekend doordat ze waren ingesteld op het zoeken naar lippen, oren en neuzen. De zoektocht had geen ingebouwde belemmering. Kinderen....kinderen zijn aldus in grote getale geraakt. Laat dit duidelijk zijn. Dat Tara een held is, doet er niet meer toe. Niemand weet of zij misschien ook wel het brein is. Weten wij of elke Robot nog goed functioneert? Nee, toch. Sterker nog, de Robot-wetten zijn geen schim meer van wat ze eerst waren. Wij mensen bevinden zich in nu een risico-wereld. Een risico juist vanwege de Robots. En laat mij helder zijn. Als....als het een JA wordt, dan wordt het ook een Ja....volledig en zonder uitzonderingen".

"Ware woorden, mijn vriend. En laten we Tokio, San Dresco, Johannesburg en al die andere grote steden met aanslagen niet vergeten!", voegde Xiao, de mens er aan toe.

Jason stond op. Alle anderen waren stil en beseften dat er nu een antwoord kwam. De cyborgs wisten het al en bogen het hoofd. De Robot staarde recht en zonder te knipperen met zijn licht-sensoren naar Jason en maakte zo een angstige indruk. De mensen schuifelden op en neer in hun hangstoel zich bewust van de komst van een historische beslissing van de vierde mens.

"Ja", zei Jason met een zachtere stem dan verwacht.

"Het is een JA".

De beslissing maakte geen verandering in de sfeer van de vergadering. Iedereen bleef stil, geen gejuich, geen handgeklap of felicitaties. Ze wisten allemaal wat het betekende en dat laatste werd maar al te snel duidelijk.

Er plofte iets en vervolgens kraakte er iets. Allen keken naar de Robot. Die had de uitslag van de stemming direct in actie omgezet. Er vloeide olie uit kieren op de hangstoel. Jason wist dat er niets aan moest gebeuren. Het was een logische keuze. De Robot had eigenhandig zijn brein opgeblazen en dat zorgde voor een enorme onderdruk in het skelet. De platen verschoven en alle olie, smeersels en nodige gruizen, vloeiden naar buiten. "Het stonk niet", bemerkte Jason, terwijl hij ook van mening was dat de beslissing wel stonk. Het stonk naar egoïsme, angst en misschien wel een ongekende en ongeëvenaarde domheid. Toch was de beslissing genomen en begon de uitvoering.

"Frey, wil jij Antheaïs benaderen. Zij kan moet het proces leiden. Snel ook, want we kunnen ons geen nieuwe aanslag meer veroorloven. Frey knikte lang en nederig en liep vervolgens zonder afscheid te nemen van de anderen weg uit de ruimte.

Jason dacht na over Rotopia.

"Hoe zou dat worden opgelost?" Hij had zelf geen idee en was blij dat die verantwoordelijkheid bij de grootste militaire strateeg lag, die ooit de aardbol had bewoond.


wordt vervolgd op L-4. .

E-mailen
Map
Info