Ideemachine.nl
                                                                                                 

L-2


De 4e mens.


Het had geen zin om het kleine apparaat op zijn pols te vervloeken. Jason XI wist dat het rode lampje met de doordringende piep niet zou ophouden voordat hij zijn box had verlaten. Code rood, de hoogste alarmfase, was uiteindelijk een feit geworden en sneller dan verwacht. Hij kleedde zich verder aan en sloot alle openingen af met een zachte klik. Hoewel gladstrijken niet hoefde, had hij er toch aan gehecht om dit alsnog - en vaak - te doen. De simpele beweging maakte eenvoudigweg duidelijk dat hij een mens was en geen valse cyborg. Iets wat niet uit het oog mocht worden verloren, temeer omdat de overtuigingskracht van cyborg rondom de tafel toenam. De mensen hadden dit toegelaten in de wetenschap dat de beslissingen werden genomen door hetzelfde brein als mensen, maar toch was de verrassing daar toen de beslissing V-13-Za in het voordeel van de robots uitviel. Deze beslissing, stemrecht voor de sector tot het gele niveau, had een dikke grijns op de gladde gezichten opgeleverd, dit tot groot ongenoegen van de mensen, die de robots niet volledig meer vertrouwden. De reden daarvoor kon makkelijk worden afgeleid van alle nieuws-flarden op de gevels van de grootste torens in welke metropool dan ook.

Jason wist vrijwel meteen wat de oorzaak van code rood moest zijn. Er waren al eerdere aanslagen geweest. Hij vervloekte het onbekende brein achter de verachtelijke pogingen om de mens-robot-maatschappij te ondermijnen, maar erkende meteen daarbij dat hij het meest onbehagen voelde voor de omstandigheid dat de hele raad geen idee had wie of wat achter deze aanslagen stond. Nog nooit was er een bericht of bekendmaking gevonden, die iets van de daden verklaarde. Nog nooit een spoor, nog nooit zelfs een idee van enige richting waarin moest worden gezocht. Hij zuchtte diep, rechte zijn rug en sloot met een handklap de toegangsdeur van zijn riante box.

De weg naar de ronde tafel stond in het teken van opstoppingen en niveau-wisselingen. Even overwoog hij om een sky-taxi te nemen om direct daar weer vanaf te zien, aangezien de maximale data-kosten van dit jaar al waren bereikt. De stoet aan nucleaire rol-steps stond stil voor een weg-werkplaats. Ergens voor hem krulde een loop-stang omhoog. Het rechtbuigen van de stangen kostte vaak niet meer dan een kwartier, maar dat was meestal genoeg voor een file van pakweg driehonderd meter. De radio ging automatisch aan op rustgevende muziek ter voorkoming van frustratie. De tonen zorgden voor een langzamere ademhaling en de afgifte van testosteron werd geblokt door de onhoorbare en kunstmatig gemanipuleerde 318 Herz-2-a-mixi-toon. Jason voelde zich direct rustiger en zag ook dat andere file-isten dezelfde modus op hun vervoersmiddel hadden ingesteld. Naast hem glimlachte een blonde vrouw met opvallende krulletjes naar hem. Iets wat hij gewend was, omdat hij nu eenmaal was gezegend met een natuurlijke look, die vrouwen normaliter als prettig en spannend typeerden.

De route verliep verder probleemloos al had hij wel meer minuten verloren dan gewenst en dat zou gevolgen hebben, omdat Torahi, de griffier meestal geen boodschap had aan oorzaken voor verspilling van tijd. De bekende diepblauwe massieve deur van gebouw-14 doemde voor hem op en de rol-step vond automatisch de weg naar de opvang. Vlak voor de ouderwetse houten deur - uit de 19e eeuw van vóór de eerste robot-oorlog - hief hij zijn rechterhand op. Een groene scan vloog vliegensvlug over zijn hand en bleef even hangen bij zijn duim. Een korte klik bevestigde de goedkeuring en de deur spleet in twee helften uiteen. Binnen was het koel en een zacht briesje met een bevochter zorgde voor een prettige atmosfeer. Iets wat noodzakelijk bleek, omdat de hoeveelheid scans achter de ingang vaak voor tijdverlies zorg droegen. Zo ook deze keer. Na een interne lichaams-scan door één nano-robotje, volgde er een rondom uitwendige materiaal-scan, een iris-check en tot slot een toebehoren-scan. De laatste beroofde Jason van de meeste tijd, omdat hij een holo-visie en drie data-opslag-sticks met zich mee vervoerde. De scan onderzocht de inhoud en vond enkele gevaar-indicaties. Hij verklaarde de indicaties met een T-zestien-wachtwoord dat alleen bij dit apparaat was aangegeven. Zoals altijd werd het goed bevonden na raadpleging van de security-raad. Jason knikte richting camera vier en wist met enig vermoeden wie boven in de centrale veiligheids-kamer zijn wachtwoord had gecontroleerd. Een kleine knippering van het lampje op de camera bevestigde zijn vermoeden en een fijne gedachte kronkelde omhoog vanuit zijn geheugen-centraliteit. De man boven betrof zijn oudere broer. Hij had het baantje gekregen - via Jason - en dat was maar goed ook. Zijn broer had niet de geestesgesteldheid die automatisch zorgde voor een baan op niveau zes. Niet dat hij dom was....bijna niemand had nog domheid door de genetica-selecties als primaire eigenschap, maar de genialiteit van Jason kon hij niet bereiken doordat gen DRWE-12657-b onvoldoende was geinstaleerd tijdens de bevruchting.

Jason vond zijn weg naar boven. Waarom belangrijke zaken altijd werden besproken op het hoogste niveau vond hij nog steeds vreemd. Juist ergens in het midden zou - veiligheidshalve - logischer zijn geweest, omdat daar een belangrijke kamer niet zou worden verwacht. Uit antiterroristisch oogpunt was level 367 dus een slechte keuze. Niettemin vond hij het uitzicht vanuit level 367 altijd prachtig.

Zoals altijd maakte Jason na binnenkomst in de ruimte een formele A-begroeting. Hij boog een heel klein beetje naar voren en knikte zijn hoofd naar beneden. Het betrof een oud Japans gebruik en was gebruikelijk in de omgang met zeer belangrijke mensen. Hij lette niet op de beantwoording, maar liep direct door naar het panorama-balkon om de Metropool te kunnen overzien. Iets wat bij zijn ritueel hoorde, omdat de beslissingen meestal met de Metropool van doen hadden.

Wat opviel was de afwezigheid van bewolking en daar had hij stiekem op gehoopt. Diep beneden krioelden veelkleurige stippen als ware daar een mierenhoop in een acute gevaars-toestand. Hij hoorde geen enkel geluid en keek met aandacht naar de stipjes. Het vervoersysteem werkte daar op volle kracht. Nergens kon een file worden ontdekt en Jason voelde respect voor de route-beheerders, ondanks dat deze niets meer betroffen dan een paar geschakelde kwantum-computers met ruime ruimte-bevoegdheid. Ze konden dus naar eigen inzicht handelen voor zover dat ten goede kwam van het vervoer. Het probleem van onrust, haast en de daarbij horende rij-ongevallen had de Metropool voorgoed achter zich gelaten. De enige plaats waar haast nog wel een factor van belang was, betrof het lopende of glijdende langzame vervoer. De omstandigheid dat de warboel daar beneden eenvoudig kon worden waargenomen, lag geheel in de oorzaak van de immer haastige mens, die met eigen rol-en glijvervoer, voornamelijk rol-steps, tijdig op de plaats van bestemming wilde aankomen. De verkoop van valhelmen was de laatste tijd dan ook explosief gestegen, vooral omdat het openbare rij-vervoer voor veel mensen evenzo te kostbaar was geworden. Vlak boven de krioelende stippen hingen ook nog diverse dikke strepen. De hang-treinen hadden een eigen ruimte, ongeveer twintig meter boven het lopende en het rijdende wegdek en helemaal geen last van opstoppingen. Jason vroeg zich af of de problemen van het langzame vervoer een rol zou zijn bij de komende meeting. Maar voordat hij daar over kon nadenken, klonk een kille stem vanachter hem.

"Jason, neem plaats".

Jason hing in de lucht-stoel en prepareerde zijn advies-computer. Een simpele code opende het holo-scherm wat alleen aan zijn zijde zichtbaar was. De overigen bevonden zich aan de overzijde van de tafel en wachtten rustig af. Jason wist dat een rustige houding noodzakelijk werd bevonden, temeer omdat van hem werd verwacht de juiste keuze te maken. En.....de beslissende keuze.

Het systeem mocht dan wel oud zijn, maar het leek een ieder rechtvaardig. De robots hadden één stem, de cyborgs twee, de mensen vier. Jason staarde naar het scherm en zag dat een drie-drie-stand midden bovenaan met rode cijfers prijkte. Hij schrok, want het betekende automatisch dat hij de beslissing moest geven en dat was nog nooit voorgekomen. De hersenen van Jason reageerden met diverse opties en hij hoopte dat één daarvan, een verkeersprobleem aan de orde was. Niets was minder waar.

Twee manifesten werden ingebracht, zoals altijd niet meer dan tweehonderd woorden lang. Jason drukte op de toeval-knop en kreeg het manifest van het nee-kamp als eerste te lezen. 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Nee.

Ingebracht door A-W-T23b (Robot), Machina Del Forcia, Fiona Bel (Cyborgs).

Aan de orde is de vraag of de mensheid zich wereldwijd moet ontdoen van alle robots met een intelligentieniveau vanaf G-2 en hoger. (aldus mobiele robot-machines met een reken, analyse en beslis-bevoegdheid).

Reden daartoe zijn diverse gruwelijke aanslagen, uitgevoerd door robots, al dan niet voorgeprogrammeerd door mensen of robots met een hoge intelligentie-graad, welke een grote mate van materialistische en sociale schade alsmede gewonden en doden hebben opgeleverd.

De stand van zaken in de lopende onderzoeken, in diverse delen op aarde, is dat nog geen enkele richting kan worden aangegeven aangaande de verantwoordelijkheid voor deze aanslagen van enig brein/groep of verantwoordelijke maatschappij-vorm.

De afwijzing van het oordeel heeft als grondslag;

1. Robots zijn nooit zelfstandig verantwoordelijk, aangezien zij door mensen worden geprogrammeerd.

2. Niet uit te sluiten is dat alsnog een verantwoordelijke wordt getraceerd.

3. Het verwijderen van dergelijke robots zal ernstige schade toebrengen aan de maatschappijen, zowel sociaal als economisch.

4. Er is geen vervanging voor vernietigde robots.

Eindoordeel - NEE.


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jason fronste zijn wenkbrauwen en klikte snel door.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ja.

Ingebracht door Xiao Fin, Frey Frederikson, Timos Grace (mensen).

Aan de orde is de vraag of de mensheid zich wereldwijd moet ontdoen van alle robots met een intelligentieniveau vanaf G-2 en hoger. (aldus mobiele robot-machines met een reken, analyse en beslis-bevoegdheid).

Reden daartoe zijn diverse gruwelijke aanslagen, uitgevoerd door robots, al dan niet voorgeprogrammeerd door mensen of robots met een hoge intelligentie-graad, welke een grote mate van materialistische en sociale schade alsmede gewonden en doden hebben opgeleverd.

De stand van zaken in de lopende onderzoeken, in diverse delen op aarde, is dat nog geen enkele richting kan worden aangegeven aangaande de verantwoordelijkheid voor deze aanslagen van enig brein/groep of verantwoordelijke maatschappij-vorm.

De toewijzing van het oordeel heeft als grondslag;

1. Niet uit te sluiten is dat een verantwoordelijk brein nimmer kan worden getraceerd nu diverse onderzoeken geen resultaat hebben gehad.

2. Elke robot boven G-2 kan een werkmiddel worden voor dergelijke aanslagen. Zonder deze robots is dat verlaagd naar de factor nul.

3. De economie kan - volgens berekening - zich binnen drie jaar herstellen, waarbij ook andere positieve elementen kunnen worden gerekend.

4. Robots kunnen altijd door mensen of cyborgs worden vervangen.

Eindoordeel - JA.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wordt vervolgd op L-3    

E-mailen
Map
Info