Ideemachine.nl
                                                                                                 

De Laatste Robot, L-18

De val van Rotopia

18 uur.

(Opgelet....het Robotische tijdschema wordt aangehouden)


"Een vreemd tweetal staat bij de Westpoort van Rotopia, commandant W-1", was het interne bericht dat natuurlijk de commandant per direct bereikte. Deze vroeg eerst om een visuele berichtgeving, maar dat hielp niets. Het tweetal bleef een vreemde omstandigheid. Voor de poort stonden een man en een jonger meisje. Kennelijk menselijk van oorsprong, zo analyseerde de commandant. Dit laatste feit baarde hem zorgen. Met het besef dat aan de andere kant van de stad een ware oorlog woedde, moest een menselijk bezoek aan de rustige westelijke zijde wel van belang zijn. Zijn brein berekende als eerste een vredesverzoek en ten tweede een schadelijke afleidingsmanoeuvre. Die laatste optie verkreeg van zijn conclusie-brein een positief percentage van zestig procent. De commandant, een redelijk eenvoudige realborg, maar wel eentje die ooit was bedoeld voor kooigevechten in de beruchte tempels, begaf zich met spoed naar de poort. Als het een afleidingsmanoeuvre was, dan kon hij dat maar beter heel snel bevestigen.

De poort, een oude kerkdeur kraakte open en het eerste wat Eri-Lene zag, was een enorm stalen hek, gemaakt van kleine rasters, zodat ze niet direct kon waarnemen wat zich daar achter bevond. Er stond wel iets of iemand, zo zag ze, maar wat?...dat wist ze niet. Een kleiner luikje opende op menselijke ooghoogte evenzo krakend en Eri-Lene voelde een spanning. Ze wist, sinds de ontmoeting met de NHumans, dat binnenkomen in Rotopia een noodzakelijkheid betrof om haar eigen leven te kunnen redden. Als de NHumans vertrokken dan zou ze haar menselijke lichaam verliezen met als gevolg dat langzaam maar zeker haar hoofd alsnog zou afsterven. Daarnaast....die andere voorwaarde. Ze had er nog steeds schrik van en durfde er niet aan te denken, maar SSB had haar gerustgesteld. Hoe dan ook... De tijd die ze had om Tara naar Utopia te brengen was al gezakt naar achttien uur. Ze hadden tijd verloren, jammer genoeg. Kostbare tijd verstopt in de lastige reis van de NHumans diep beneden in Utopia naar de bewoonde boven-wereld, in het uitdenken van een plan en het nemen van enkele voorbereidingen.

"U wenst?"

De stem klonk donker, ondanks een redelijk vriendelijk voorkomen. De Realborg had droevige licht-sensoren, zag Eri-Lene en lange wenkbrauwen wat hem een Kerstman-uiterlijk gaf, zo vond ze. Eri-Lene wist niet goed te antwoorden. De vraag...zo kort, dat had ze niet verwacht en al meteen kon een gedeelte van het plan in de prullenbak. De bedoeling was om aan de poort ferm, zeker en dringend over te komen, maar nu ze hakkelde, was die tactiek al gedoemd te mislukken.

"Eh....Eh...Wij willen Tara spreken en...."

Het luik werd hard dichtgeklapt en tot haar grote schrik hoorde ze de kerkdeur achter hen ook langzaam dichtgaan. Ze keek verschrikt naar SSB, maar die deed niets.

"We kunnen hier toch niet blijven staan?", stamelde ze, maar SSB verroerde zich niet.

"We blijven...Er is geen andere keuze, meiske."

Eri-Lene overdacht de situatie. SSB had gelijk. Weggaan betekende dat ze nimmer meer een Robot in de stad konden spreken. Ze ging zitten, zuchtte diep en een eerste traantje bengelde onder haar linkeroogwimper. Ook dit zou tijd kosten en haar vrees te falen groeide met de minuut.

Zoals we weten ging de oorlog aan de oostzijde door en wel in volle kracht. Hoewel Tara berekende dat de ontstane chaos voldoende moest zijn om de wereld te overtuigen dat oorlog niet de goede koers van de mensheid betrof, had haar summiere berekening te weinig rekening gehouden met de duistere woede, die in de vechtrobots was ingebracht. De situatie escaleerde toen de voorste spin begon te vuren op de door Tara achtergelaten nep-afbeeldingen in de vorm van niet bestaande maar toch zichtbare warmtebronnen. Een trucje wat ze had gevonden in de diepste en de meest ongrijpbare ontwikkelingen binnen de kwantum-mechanica. Het duurde niet lang en de eerste treffers vonden hun einddoel midden in het tentenkamp en vooral op de skeletten van de vechtrobots. Die wisten uiteraard niet wat exact de reden van deze aanval was, maar berekenden uiteraard dat de besturing van deze spin moest zijn overgenomen door de vijand. Totaal los van enige sturing begonnen zij een tegenaanval en dat resulteerde in een ongecontroleerde vermeerdering van de chaos. Niet lang hierna waren alle spinnen uitgeschakeld door de ontketende vechtrobots en die denderden door richting het hoofdgebouw. Alles wat maar bewoog werd onmiddellijk vernietigd en tot overmaat van ramp verspreidde de brandende olie zich naar andere kanalen. Enkele realborg probeerden via geheime gangen het hoofdgebouw te bereiken maar werden alsnog vernietigd doordat de verschrikkelijke lading van brandende olie in alle kieren en gaten vloeide. Het vuur had al snel de binnenste structuren van de kanalen ondermijnd en dat zorgde voor gaten en breuken. Tara bekeek inmiddels de chaos vanuit haar eigen kamer en concludeerde diverse constructiefouten. Het zorgde voor enkele storingen, die ze verhielp door snel te analyseren dat ze geen godheid was en dus ook fouten kon maken.

Plotseling berekende ze een vuurrode alarm-toestand, want dat de vechtrobots slechts één richting hadden, namelijk naar het hoofdgebouw, werd maar al te duidelijk doordat de meeste bruggen met rust werden gelaten. Anders gesteld....Ze konden daar niet meer worden tegengehouden. Tara analyseerde en concludeerde meteen de reden hiervan. De vechtrobots moesten via ontvangen digitalen vanuit Rotopia weet hebben van haar kostbare schat diep in het hoofdgebouw. En dat betekende maar één ding. De vernietiging van Rotopia, inclusief Tara uiteraard, maar ook de kraamkamer van de realborg-breinen, was het ultieme doel. Sun Tsu had haar op dit punt verslagen. Zo snel als ze kon rende ze via de trappen, slingerpalen en glijbanen richting de onderste lagen van haar stad en meldde zich bij de ingang van de schacht.  

16 uur.


Een altijd aanwezige mist verhulde de met water en ijskristallen bezette opening van de ronde schacht. De witte wolk vulde de gehele voorkamer zodat zelfs de bewakings-robot vanuit zijn vaste positie - een plaatsje vlak voor de enige toegangsdeur - niet direct met zijn licht-sensoren het duistere gat kon waarnemen. Daarom had de eenvoudige robot ook de beschikking over een intern holo-scherm met summiere informatie over de aanwezige warmte-geluid situatie en de opdracht elk ongebruikelijk incident direct intern door te geven. Een immer duister gebrom steeg op uit de peilloze en kennelijk ijskoude diepte, daar waar de schat van Tara zich bevond. Het maakte de kil aandoenlijke schacht tot een locatie waar angst voor het onbekende was te verwachten. Geen mens zou hier vrijwillig langer dan noodzakelijk willen verblijven laat staan de schacht betreden.

Het bouwen van de schacht had haar jaren gekost en een vermogen aan bits- en data vanwege de aanschaf van een nieuw prototype 3D-schaver. Ze had alle onderdelen afzonderlijk besteld en het apparaat zelf in elkaar geconstrueerd. De machine had - na inbreng van de gewenste vormen - al haar opdrachten uitgevoerd en zo een uiterst ingewikkeld systeem van spring- en hang-balken binnen in de schacht opgesteld. Slechts via deze balken kon worden gedaald en omhoog worden geklommen. Anders gezegd, feitelijk kon alleen een katachtige robot zoals Tara de afdaling en beklimming maken. Ieder andere robot - laat staan een simpele mens - zou te pletter vallen, omdat wel zeker een hang of staanplaats zou worden gemist. Tara had ook nog een extra beveiliging ingevoerd. Een wijzigings-systeem. Een haar bekende code zorgde voor keer op keer voor een wisseling van plaats van de veilige punten. Waar eerst een hang of staanplaats was, kon deze ook ineens weg zijn en zo ook andersom. De overeenkomst met stokoude platform games was treffend en dat was niet voor niets. Tara hield als katachtige van deze games waar springen, duiken, klauteren en klimmen belangrijk was. 

Helemaal onderin de schacht, zo'n slordige honderddertig meter naar beneden, liep een horizontale buis naar de kraamkamer. De kamer, niets meer dan een betonnen vierkante ruimte was zorgvuldig met slingro-isolatiematerialen ingericht en beschermde de jonge robot-breinen tegen de kou. De mist, welke oorzaak terug te vinden was in een simpele chemische verbinding, die ze op platform dertien - halverwege het traject - had geplaatst, bereikte nimmer de onderste regionen, maar toch bleef het koud en vermeerderde des te meer men afdaalde. Het duurde ongeveer zevenentwintig mens-minuten voordat ze de buis bereikte. Ze pufte een beetje, want er moest wel degelijk - een flinke inspanning worden gevergd om veilig naar beneden te dalen, al ging het uiteraard wel sneller dan klimmen. Tara staarde naar haar schatten en concludeerde geen verandering al was brein nummer zestien wel iets gegroeid. Wat eerst begon als een probeersel, groeide later uit tot een levenswerk. De wetenschap dat Simsalabim, tot haar verbazing alsnog een robot bleek te zijn, had haar eind-brein geconcludeerd dat zij dit ook moest kunnen en wellicht beter. Dat laatste klopte.

De eerste versie van haar probeersel betrof een redelijk stabiel brein, maar kwam qua intelligentie-niveau niet verder dan een acht. Niets meer dan een goede realborg, maar met behoorlijke reken- en analysebeperkingen. Het besluit om beter onderzoek te doen naar het fabriceren van robot-breinen in het algemeen zorgde voor een belangrijk keerpunt. Ze hackte achteloos op een avond in mei alle informatiebronnen van enkele top-robot-fabrieken en bekeek als eerste naar de basis-structuren die ze daar hanteerden. Wat ze opmerkelijk vond, betrof een afwijking van de basis-structuur in vergelijking met haar eigen brein.

Zoals eerder bekend is gemaakt, is toeval een factor van belang geweest bij het creëren van robot-breinen. Een toevalligheid die wel keer op keer klopte, maar toch....het bleef een vorm van toeval. Dat moest anders kunnen, zo berekende ze. Zo berekend zo gedaan. Het toeval werd bij de volgende poging helemaal geëlimineerd en vervangen door de inzet van een piepkleine vaste kwantum-printplaat ter grootte van slechts één micro-minimeter. De wortel van een robot-brein zit exact in het midden van het brein en daar kwam nu de zelfgemaakte plaat samen met een doorzichtig omhulsel met daarin een chemisch middel, een mengsel van pre-positronisch weefsel, IO-mineralen, uiteraard van de maan IO en tot slot gewone vitamines. Ze had deze werkwijze slim uitgerekend. Als menselijk weefsel en plantaardige cellen vooral groeiden door deling of opbouw van beschikbare grondstoffen, dan moest dat ook kunnen werken voor het positronisch brein, omdat naar haar analyse feitelijk er geen verschil bestond tussen een menselijk brein en een zeer intelligent robot-brein. Althans....voor zover er geen hormonen of emoties van belang waren. Wees eerlijk, zo concludeerde ze....een menselijk brein is niets meer dan een robotbrein, een machine die impulsen uitwisselt en verbindingen maakt. Weliswaar opgebouwd door cellen die leven, maar waar die levenspuls vandaan komt, dat weet niemand. (iets wat inderdaad tot op de dag van vandaag wetenschappelijk klopt) 

Hoe dan ook....Tara bouwde verder aan haar breinen totdat zij ze geschikt achtte voor gebruik. Een gevoel van ontevredenheid, vergelijkbaar met een onverwachte uitkomst op een rekensom overviel haar plotseling. Weliswaar had ze beschikbare groei-breinen tot haar beschikking, maar geen lege robot-skeletten om ze in te plaatsen. Hoewel sommige realborgs in Rotopia best wel hun skelet beschikbaar zouden stellen, vroeg ze het hen nooit. Geen enkele bewuste robot wilde op het moment dat ze een plaats binnen Rotopia hadden gevonden nog uit worden gezet, zo berekende ze. Tara accepteerde dat bijkomende aspect volledig en bovendien had ze de realborgs niet voor niets gered van een zekere vernietiging in het zuur van de rivier. En dat was toen niet zomaar een actie, Nee...ze had dat ook gepland. Het redden, instrueren en dan positioneren in de stad. Ieder zijn of haar eigen taak of doel. Tara analyseerde echter nog goed dat ze eerst de vernietiging van alle Robots had gewenst, dit ten goede van de NHumans, zo analyseerde ze destijds. Maar toen eenmaal een belangrijke waarheid aan haar licht-sensor was gekomen, draaide ze volledig om. Als Simsalabim (SSB) alsnog een robot was en geen mens en haar, de ultieme meest fraaiste drie-kwarts-mechanisch-organisch samenwerkende machine ooit had geschapen, dan kon een Robot toch nooit gevaar vormen voor deze nieuwe mensheid? Nee, toch?....zeker nadat ze besefte dat zij - en alleen zij - complete controle over al haar onderdanen kon nemen als ze dat wilde. De laatste conclusie was wel gebleken toen vanuit alle hoeken in de wereld er Realborgs naar Rotopia vertrokken om te voldoen aan de wens-puls van Tara.

Enfin,....Tara wenste de nieuwe mensheid de noodzakelijke status waarnaar zij verlangden. Dit om de Aarde te redden. Natuurlijk was de oude mens ook inventief en kon zorg dragen voor uitvindingen die ten goede kwamen aan het milieu, maar ook duidelijk was dat veel natuur - waaronder een enorme hoeveelheid insecten, amfibieën alsmede de  grotere zoogdieren - door de aanwezigheid van de oude mens met de verstikkende winden waren verdwenen. Natuurlijk waren alle mensen niet hetzelfde, maar toch....aan het einde van de rekensom kon ze alleen maar concluderen dat de oude mens - alsnog - de Aarde vernietigde. Nadat de oude mens, de homo sapiens - op dit moment in de geschiedenis - de ondergang van alle robots in gang hadden gezet, maakten dat Tara met heel haar kracht en kennis zich inzette voor het behoud van de nieuwe mensheid. Juist nu hadden de NHumans haar steun nodig, kennelijk omdat het creëren van nieuwe NH-exemplaren niet zo eenvoudig was als ze hadden gehoopt. Ondanks dat het gewenste elftal gereed was, bleek de oude mensheid nog veel te sterk om als onderdaan van de Nhumans te kunnen worden gebruikt. Ten eerste waren zij uiteraard met velen. Ten tweede, vele mensen konden nog steeds als agressief of onverschillig ten opzichte van de Aarde worden beschouwd. 

Het was daarom dat Tara een kraamkamer van excellente robot-breinen had gemaakt. Om te gebruiken als de tweestrijd tussen NHumans en de oude mens zou starten. De gedachte was simpel en redelijk. De aanwezige robotwetten zouden immer en altijd zorg dragen voor hulp van de meeste robots aan de mensheid. Maar....op geen enkele manier was er zoiets als een overtreffende trap van mens-zijn geïmplementeerd in het huidige robot-brein. Anders gezegd.....elke normale bewuste realborg zou mogelijk de NHumans beschouwen als dieren of één of andere mutatie....en dus zelfs de NHumans als vijand van de mens kunnen beschouwen. Dat de werkelijkheid niet helemaal zo verliep - de Robot-wetten waren verouderd en instabiel geworden - maakte Tara niet uit. Ze wilde geen risico nemen en de volledige controle. Zodoende zorgde ze daarvoor door door de meeste realborgs bij haar in Rotopia te plaatsen en nam ook een voorsprong door een kudde aan groei-breinen te scheppen die eventueel ook konden worden ingezet tegen de oude mensheid.

Tara schiep dus excellente robot-breinen en voedde deze met de nieuwe werkelijkheid, namelijk dat de NHumans de ware meesters waren van de Robots. Ze implementeerde nieuwe robot-wetten en maakte de oude mens onderschikt aan deze groep en voor de volledigheid ook aan haarzelf. Ze durfde echter niet een keuze te maken wie uiteindelijk de hoogste prioriteit had. Dit om ernstige storingen te voorkomen en hoopte dat een keuze tussen haar of de NHumans nooit aan de orde zou zijn.

En nu stond Tara daaronder diep in de krochten van Rotopia bij haar kostbare schat. Een schat in gevaar, want de vechtrobots waren al op weg om Rotopia binnen te dringen. Ze analyseerde dat de meeste realborgs geen partij konden zijn tegen deze agressieve kolossen, ook niet in gezamenlijk verband. Feitelijk.....feitelijk was Tara zelf de enige die weerstand kon bieden, zo berekende ze. Boven haar hoorde ze als snel de eerste schermutselingen binnen het gebouw, meestal een akelig mengsel van kreten, scheuren, kraken, klappen en knippen. Een onfrisse brandgeur bereikte iets later haar reuk-sensoren en via interne verbinding met een hoeveel camera's zag ze dat recht boven haar zich een drama afspeelde. 

wordt vervolgd op L-19 

E-mailen
Map
Info