Ideemachine.nl
                                                                                                 

De Laatste Robot, L-17



De Spinnen.

Gedurende de ochtend had Sun Tsu zich afgesloten voor de buitenwereld en vervloekte zijn beslissing om de vechtrobots uit voorzorg gedeeltelijk te activeren. Natuurlijk hadden ze vol op het robotje gevuurd zonder zich druk te maken over de eventuele gevolgen. Voor hetzelfde data en bits was de gehele regio in vuur en vlam gezet door één of andere bom van robotische makelij, zo dacht hij. De afloop bevestigde hoe dan ook zijn onzekerheid en in die mate uiteraard ook zijn onovertroffen status als excellent veldheer. Sterker nog.....de ballon had hem vernederd. 

Juist het moment dat de vechtrobots hun vernietigende kracht tentoonstelden werd uitgebreid in alle media op aarde verspreid. De ergste versie betrof die van CMM, een slow-motion opname van het getroffen robotje. Tergend langzaam had men de vernietiging in beeld gebracht en wat het meeste opviel was de timing van de vechtrobots. Ze hadden niet onmiddellijk en gelijktijdig gevuurd. Nee, eerst werden door een bola-bom, een slingerend snoer, de beide loop-tentakels bij elkaar verbonden en bij sluiting van het snoer volgde een explosie, waardoor beide tentakels vanaf het midden-gewricht werden geamputeerd. Het volgende shot werd gekenmerkt door rondvliegende uit elkaar gereten onderdelen van het skelet, eerst delen van de grijp-tentakels en later de buik en borststreek. De arme robot "overleefde" deze eerste aanslagen en dat was goed zichtbaar omdat de licht-sensoren nog knipperden en de mondopening open stond. Een teken van  van opperste verbazing. Kort daarna vond de meest afschrikwekkende aanslag plaats. Een cirkel-plaat met gekartelde randen zorgde al draaiend voor een treffer op het hoofd. Wat achterbleef was één groot volmaakt rond gat in het hoofd van de robot. Pas hierna stortte het neer en dwarrelde er een klein rood hartje de lucht in. Sun Tsu baalde dat het hartje door de vechtrobots met rust werd gelaten. Juist datgene wat hem het meest beschadigde kon minuten lang worden gevolgd. 

Uren had hij hierna getobd over hoe verder te handelen. Een media-beïnvloeding misschien? Nee.....die zou Tara toch overtroeven, zo dacht hij. Hij koos daarom voor een directere aanval. Gewoon om te checken wat er zou gebeuren. Bovendien zou deze strategie veel schade aan Rotopia opleveren en dus een ware beproeving voor Tara zijn.

Sun Tsu opende de tent en bekeek het strijdveld voor hem. De vechtrobots stonden nog steeds op een lange rij voor hem en benamen het uitzicht op de muur van Rotopia. "Een muurtje", kwam op in zijn gedachten. "Geen probleem voor de spinnen", wist hij zeker. Hij riep een adjudant bij zich en fluisterde iets in haar oor. Parmantig stapte deze met grote stappen weg. Blij zo'n belangrijk bevel te mogen geven. Het duurde niet lang totdat een schaduw over het tentenkamp heen trok. Sun Tsu keek omhoog en zoals altijd raakte hij opgewonden van het beeld boven hem. Hij spreidde zijn benen en wachtte af.

De "spin" was een machtig wapen en uitgevonden door een natuurkundige student, Generaal Vrotzky. Gefascineerd als die was naar alle insecten waren het vooral de spinnen die deze man het meest bewonderde. Sun Tsu wist wat hem bezielde. Sommige spinnen konden springen, anderen hadden weer de tijd uit al hun systemen verwijderd en konden hun leven lang wachten op een prooi. Zo lang zelfs, dat een hongerdood nog steeds geen reden was om elders naar toe te gaan. Weer andere spin-soortigen maakten het bekende kunstige web van een materie waarvan de DNA-code nog steeds niet exact was gekraakt. Ja, er waren wel vormen van "webachtig" spul op de illegale markten, maar dat bleef slechts een slap aftreksel van het origineel. Alhoewel.....deze overweging gold niet helemaal voor de Robots. Sun Tsu had wel eens gehoord van verrekt goede kopieën die vooral werden gebruikt door Stadsbeeldrobots. "Verdomme"...."Tara was natuurlijk zo'n geval", dacht hij en het maakte hem toch een beetje nerveus. Toch kon hij zich niet voorstellen dat Tara voldoende spindraad kon ontwikkelen tegenover zijn "Spinnen" en om daarvan een bevestiging te krijgen keek hij weer naar boven.

De spin boven hem was enkele minuten geleden opgestaan uit diens slaap-positie. Deze positie was niets meer dan een opgevouwen spin, maar dan wel zo compact, dat het geheel met een trein of lucht-sigaar te vervoeren was. Met slechts één enkele druk op een groen knop werd het uitvouw-systeem geactiveerd. Eerst klapte de bovenste schil uit tot een platform en bovenop werd een extra doorzichtig koepeltje gevormd. De plaats voor de soldaten. Drie stuks konden er in, zo wist Sun Tsu. De bestuurder van de poten en de vangmiddelen, de laser-bedienaar en één leidinggevende, de raadpleger en uitvoerder van de gegeven bevelen. Die bevelen kwamen weer uit de centrale post. Niets meer dan een kleine tent vol met zicht-apparatuur en slechts twee officieren.

Na het platform was het de beurt aan de poten. Dit proces verliep ongeveer zoals een jonge giraffe zich vlak na de geboorte opricht. Het ziet er klunzig uit, maar uiteindelijk staat het lichaam en komt het normaliter nooit meer naar beneden. De spin boven hem was al zover. Sterker nog, het was al klaar voor de aanval. Vlak achter de eerste spin verrezen drie andere spinnen. De gevaartes maakten het gehele tentenkamp donkerder vanwege hun grootte en vooral ook door de duistere kleur. Het zwart en rood van de spinnen, speciaal gekozen om angst in te boezemen en om licht niet te weerkaatsen, maakte het geheel nog afschrikwekkender. De hoogte van het metalen ongedierte betrof al gauw zo'n slordige dertig meter en het platform was zo groot als een turfbal-veld. Genoeg om met afstand als één van de meest verschrikkelijke wapens te worden beschouwd. Langzaam, poot voor poot, ging het viertal richting de muur. "Het zou een slagveld worden", overdacht Sun Tsu. "En nu ben ik benieuwd, Tara".

Tara bekeek ook met aandacht de vier spin-tanks, die langzaam maar zeker al piepend en krakend Rotopia benaderden. Ze had ooit vernomen van deze ondingen en wist dat ze speciaal werden ingezet om vrees en paniek te veroorzaken. Ze overwoog een puls om al haar onderdanen op de hoogte te stellen, maar zag daar vanaf. Feitelijk wilde ze geen gevecht. Tegen vechtrobots....oké, maar tegen mensen? Nee, dat wilde ze niet doen. Nooit niet.

De enige mogelijkheid om op dit moment buitengewone schade te voorkomen betrof meewerken. In die zin....het opofferen van alle buiten het hoofdgebouw aanwezige robots. Als de spinnen daar hun werk zouden doen, dan zou Sun Tsu voorlopig zijn vechtrobots niet inzetten, zo berekende ze. Het voordeel van de media-voorsprong die ze had opgebouwd met het ballonnetje, analyseerde ze. Toch zorgde het vooruitzicht voor een paar kleine storingen. Ze zou moeten toezien dat haar zorgvuldig opgebouwde samenleving van Realborgs en ware cyborgs een grote klap zou ontvangen. Het was sowieso onmogelijk om alle robots binnen het hoofdgebouw te verkrijgen en hoopte dat enkelen via de vluchtroutes veilig zouden geraken. Tara bekeek de rode knop die voor haar op dit kritieke moment meer een last dan een zegen werd. Heel even overwoog ze een plan B, maar haar analyse-systeem haalde de benodigde goedkeuring van zestig procent niet. Ze drukte ferm op de knop en het systeem startte op. Al snel vernam ze de ratelende geluiden en vlak daarna de grote klappen van de massieve dichtslaande deuren. Ze schakelde haar digi-ontvang-systeem direct uit in de wetenschap dat ze hierna op verschillende frequenties noodpulsen zou ontvangen. Ze wilde niets van de inhoud weten. De Realborgs moesten zelf maar berekenen of ze zouden vluchten of vechten. Een alternatief was er niet, zo analyseerde ze. Tot slot schakelde ze de - niet storen - optie van haar deur in. Een afgesproken bevel dat nooit mocht worden geschonden. Dat ze het vooral gebruikte om lekker in de zon te snorren op een hang-buis, had ze nimmer verteld. Het hoorde bij haar mystiek.  Geen enkele robot kon zodoende het veilige hoofdgebouw nog bereiken. Tara keek via haar loep-systeem naar het veld wat voor haar lag. Ze wilde weten wat er zou gebeuren om niet verder in de problemen te komen.

Al snel maakte de eerste poten van de voorste spin een behoedzame stap over de muur. Weinig kon deze wapens tegenhouden en zeker een muurtje van vijf meter niet. Enkele dappere realborgs sprongen direct op de voorste poten in de hoop ze te kunnen saboteren. Dat lukte natuurlijk niet. De poten en het verdere gestel bestonden uit een legering van sim-staal en fero-plastics, een onverwoestbaar geheel, brandvrij en ook nog eens zuurbestendig. Eén cyborg klom omhoog, een slimme actie vond Tara, omdat misschien de onderzijde van het platform een mindere beveiliging zou hebben. De arme cyborg, Tunni-342234, haalde echter de bovenzijde van de poot niet eens. Een hulp-tentakel kromde zich om het skelet heen en schoot een vangnet uit. Even hing de cyborg hulpeloos als een dierlijke prooi in het net en werd vervolgens door een andere tentakel tot kruimels verbrand. Het net schudde zich uit en slechts as met wat losse kleine onderdelen viel op de grond. Het beeld van de vernietiging zorgde alweer voor enkele kleine storingen en het maakte Tara onrustig. Ze liet zich doormeten en analyseerde geen blijvende schade. De voortgang van de aanval maakte het er allemaal niet beter op. Niet kijken, was geen optie vond Tara. Ze moest proberen de zwakke plek te vinden. Natuurlijk zouden de spinnen voornamelijk alle real- en cyborgs die nog buiten waren vernietigen, maar wat daarna? "Zouden ze ook het hoofdgebouw aanvallen?"  "zouden de vechtrobots zich hierna aansluiten?" Deze berekeningen gaven de grootste zorgen en dat was nog niet voorbij. Nee, de aanval was slechts begonnen.

De voorste spin stapte verder en het geluid van de krakende knieën klonk akelig. "Goede robots kraken niet", zo analyseerde Tara. Het aangezicht en de werking van dergelijke robots betrof op deze manier een vernedering voor haar onderdanen. Een primitieve krakende machine die uitmuntende realborgs, zeer geavanceerde machines achteloos uitschakelden. Een na-berekening van haar analyse-systeem zette Tara weer in de goede stand. Dit was een menselijke actie! Dat mocht ze niet vergeten. En plotseling bracht die laatste analyse een idee voort. Een plan C werd gepresenteerd in haar bereken-brein. Ze parkeerde het even en bekeek de heftige strijd, die nu inmiddels met vier spinnen werd gevoerd.

Beneden bij de kanalen werd de chaos alleen maar groter. Enkele realborgs pleegden een vorm van zelfvernietiging door gewoon recht op de spinnen af te rennen, bedoeld om anderen weer een vlucht-gelegenheid te geven. Tara spande haar loep-systemen tot het uiterste in op zoek naar een zwakke plek. Die vond ze niet. De spinnen liepen gewoon rustig rond en pikten elke keer zonder veel moeite een robot op om het daarna achteloos te vernietigen. Soms werken de spinnen samen. De ene pikte op, de andere verbrandde. Tara kreeg van haar analyse-brein een passend beeld in haar licht-sensoren. Het was een afbeelding van een oude zeventiende-eeuwse prent waar Spaanse soldaten een slachting veroorzaakten onder de inheemse bewoners van Brazilië. De overeenkomst trof haar. Inderdaad een slachting zonder pauze, twijfel of enig medelijden. Nee, hier heerste de mens, de agressor, de vernietiger van robotische schoonheid en de ultieme samenwerking van mens en machine. Tara voelde een flinke storing diep in haar skelet. Ze hoefde het niet na te gaan. Het betrof een uiting van "boosheid", de overtreffende trap van mis-schakelingen tussen bereken- en analyse-systemen en vervolgens het concluderen van een match tussen de genadeloze mens en robotische machteloosheid.

Er waren ook kleine successen tot haar opluchting te vinden. Vooral de kleinere exemplaren konden redelijk goed een veilige plaats in de verborgen gangen onder de kanalen bereiken. Hoe dan ook, geen enkele spin kon vanwege de grootte de toegang tot een tunnel verkrijgen alhoewel er ook één spin was die een grijp-tentakel in een opening bracht. De tentakel kwam niet ongeschonden uit de tunnel. Het laatste deel was geknakt en stond in brand. Het veroorzaakte veel rook en dat maakte de gehele spin onrustig. Tara zoomde in. Plotseling zag ze de zwakke plek. Ze zoefde de kamer uit en rende als een bezetene door de gangen op zoek naar wat ze nodig had. Via een nood-oproep werd haar na zestien giza-seconden het kleinood aangeboden. Ze rende direct naar een buitendeur en opende deze met haar eigen persoonlijke code. Heel even keek ze achterom om zekerheid te hebben dat de deur weer sloot en vervolgde haar weg naar het slachtveld.

Via een interne oproep kreeg ze verbinding met alle realborgs die nog buiten aanwezig waren. Snel maakte het analyse-brein een positie-overzicht en zo vond ze dé bruikbare realborg. Chinagirl, ofwel R-1658 was een kleine realborg ter grootte van een menselijk kind en had zich verstopt nabij de muur onder de nikkelen bladeren van een nep-varen. De bladeren waren groot genoeg om haar te verbergen, maar dit kon niet lang zo blijven. De spinnen af-scanden de omgeving met warmte-sensoren. Even verderop lag een geheime opening. Dat wist ze nog. Maar...onbereikbaar, zo berekende ze. Er zat niets anders op dan af te wachten. Totdat ze Tara's bericht ontving. Ze kroop direct omhoog, strekte haar skelet, strekte een grijp-vinger en vuurde een kleine puls richting de gracht. Wat Tara had verwacht gebeurde ook. De gracht langs de muur brandde al snel als een fakkel. Niet zo vreemd met een dikke olielaag bovenop, zo berekende Tara. Ze had er altijd zich tegen verzet om de olie op deze gracht te verwijderen, gevaarlijk als het was voor de gehele stad, maar ergens...ergens in haar analyse-brein bleef een belletje rinkelen dat het ooit belangrijk kon zijn. Dat was nu.

De rook vervulde al snel het hele slachtveld. Het gaf Tara en haar onderdanen de mogelijkheid om ofwel te vluchten dan wel actie te ondernemen. Tara snelde als een razende kat over het terrein, sprong over kanalen, klom over struiken en huppelde via standbeelden. De spinnen hadden haar nog niet in de gaten en richtten hun netten op makkelijk te vangen exemplaren. Tara had een juiste conclusie getrokken. Niet de spin zelf maakte de afwegingen, maar uiteraard een menselijk controle-systeem buiten het slachtveld. Het liefst zou ze dat centrum - niet de mensen natuurlijk - vernietigen, maar dat was onmogelijk. De vecht-robots stonden nog steeds in een redelijk gecontroleerde houding tussen de buitenmuur en het tentenkamp. Hoewel, zo registreerde Tara....De rook maakte ze wel onrustiger en sommigen wiebelden al flink heen en weer.

Tara greep haar kans en had haar berekeningen op de voorste spin gezet. Ze rolde - tijdens het rennen - een kabel rond haar middel af en wierp het uiteindelijk naar de rechter voorste loop-tentakel van de spin. De bola, een ultradunne kabel met een bolletje aan het einde, sloeg om de tentakel heen en zette zich vast met enkele weerhaakjes. Zo snel als ze kon rende Tara richting een flinke nep-boom en draaide het andere uiterste om de boom heen. De kabel zette zich strak. Een paniek-reactie werd zichtbaar doordat de spinnen-tentakel verwoede pogingen ondernam om los te komen. Het zag er lomp en ondoordacht uit en door de onveranderde houding van de andere spinnen berekende ze dat de anderen zich niet bezig hielden met een collega-tank ook al kwam deze in de problemen. In de kleine koepel bovenop heerste het ongeloof. De soldaten maakten wilde bewegingen en keken gezamenlijk met open mond naar de onwelwillende tentakel om te zien dat er niets te zien was. Tara glimlachte, maar al snel vertrok ze voor de volgende zet.

Het voordeel van een katachtige robot is uiteraard de bouw. Tara was gemaakt om te klimmen en te hangen op de meest vreemde plaatsen. Dat een kat ook onvoorspelbaar is, betrof nu ook een zeker voordeel. Geen spin verwachtte dat een realborg een serieuze poging zou ondernemen om het platform te bereiken. Laat staan er bovenop kruipen. Normaliter zou een dergelijk wezen worden gepakt door een tentakel, maar dat verliep nu geheel anders. Tara sprong op het platform en greep haar belangrijke kleinood, een graffiti-spuitbus. In minder dan vijf chico-seconden was er niets meer te zien vanuit de hele koepel. Het glas was wit en volstrekt ondoorzichtig. Binnen hoorde ze vloekende mensen en voelde het bonken van de vuisten op het glas. Het mocht niets baten. Deze spin was voorlopig hulpeloos verloren.Tara zette haar plan verder in positie. Het hacken van de verbinding tussen centrale en de spin was redelijk eenvoudig. Dat ze zich nabij de koepel bevond, betrof een groot voordeel. Het scheelde in ieder geval tijd. En tijd....dat had ze niet veel. De spin reageerde dan ook onmiddellijk op de berichten die Tara doorgaf. Een door Tara toegevoegde warmtebron in de vorm van een kat bovenop de muur was genoeg om de spin te laten draaien. De spin vuurde en trof.....uiteraard, een andere spin.

Wat begon als een eenvoudige poging om de wereld te laten zien dat Rotopia zich alsnog niet meteen over zou geven - in de hoop dat er anders over hen zou worden beslist -, raakte al snel in een kookpot-situatie. De gehackte spin vuurde vanwege de zoektocht naar de robot-kat keer op keer op zijn in rook gehulde mede-spinnen en dat leidde uiteindelijk zelfs tot een onderling gevecht. Tara had zich inmiddels al snel in veiligheid gebracht en liep rustig terug naar het hoofdgebouw. Het scheppen van een slecht uitgevoerd strijdplan was voorlopig voldoende om Sun Tsu een tweede gevoel van een nederlaag te geven, zo berekende ze.

Maar daarin.....daarin had het rekencentrum van Tara zich vergist.    


wordt vervolgd op L-18

  


E-mailen
Map
Info