Ideemachine.nl
                                                                                                 

De Laatste Robot, L-15


De Cyborgs

(S en E)

Er heerste op het eerste gezicht tijdens de komst van het mensen-leger bij de buren een relatieve rust in Utopia. De Utopianen hielden zich bezig met de normale gang van zaken, maar de exporthandel daarentegen werd stilgezet. Sterker nog - onder het laagje Utopiaanse onverstoorbaarheid prikte de onrust grote gaten in het gemoed van de inwoners. Vooral het moment toen de beelden - in een speciale uitzending - van een versplinterde kleine gele robot en haar rode ballon via de stadse data-sferen op de centrale toren werd getoond, slaakten de meeste mensen een diepe zucht van afkeer en sloten even de ogen.

Utopia was inmiddels uitgegroeid tot het centrum op het gebied van medische technologie, fysisch-kwantum wetenschappen en de natuurkunde in de breedste zin van het woord. Bijna alle uitvindingen op het gebied van virus-bestrijding en kwantum-koppelingen kwamen hier vandaan. De stad broeide vanwege mensen uit alle streken en soms kon men de stad op een zondag evenzo vergelijken met het stokoude Lourdes waar trouwens nog steeds mensen naar toe kwamen om hopelijk een wonder te kunnen ervaren. Iets wat zelden gebeurde. Nee, voor een echte kans op medisch herstel moest men in Utopia zijn. Dat wist de hele wereld.

De Russische sfeer kon ook nog steeds overal in Utopia worden teruggevonden. De veelkleurige ui-vormige koepels op alle overheidsgebouwen sierden de stad en trok natuurlijk ook toeristen aan. Al met al....Utopia was een drukke stad. Wat de meeste mensen niet wisten - maar wij wel - betrof de aanwezigheid van de nieuwe mens. Het proces van omvorming van Human naar N(ew)Human, begonnen tijdens de Russische periode toen de stad werd opgebouwd, was nimmer gestopt en had naar verwachting geleid tot de benodigde twaalf exemplaren. Ze verbleven in de onderste regionen waar meestal geen mens kwam. De waarschuwingen op borden van virus-detectie-onderzoeken bleek voldoende afschrikwekkend genoeg.

Eri-Lene liep in een lange gang vol met kleine bio-licht-bollen over een rode lijn naar haar bestemming. Ze zou een update krijgen, omdat haar linker-grijp-tentakel soms dienst weigerde en had daarom haar menselijke kleding, meestal een veelkleurige uit meerdere delen bestaande dames-pak, verruild voor een geliefde strakke combinatie, waarvan de kleur nog het meeste opviel. Het had geen specifieke kleur. Sterker nog, de combinatie had de kleur van de achtergrond en zodoende was het op dit moment geheel wit. Haar lange haren, verstopt onder een aansluitende evenzo strak sluitende kap, maakte dat ze voor een Robot als ook een Mens kon worden aangezien.  (Robots hebben nooit haren). Iets wat ze soms als een voordeel bestempelde. Ze maakte wel eens - tot haar grote plezier - gebruik van de optie; Robot om dan net te doen alsof ze een storing had om vervolgens als een lappen pop schokkend neer te vallen tot grote schrik van de mens die toevallig voorbij liep.Ook het vragen van een bevel aan een willekeurige mens om het bevel vervolgens totaal niet op te volgen, vond ze erg leuk.

Echte Robots waren dus zeldzaam in Utopia. Sinds het vertrek van Tara - na de verschrikkelijke strijd tussen haar en de fascistische Py-Moskovieten -, leek het de meeste mensen beter om alle robots daar naar toe te sturen waar ze kennelijk beter thuis hoorden....Rotopia dus. Alhoewel de meeste robots vertrokken eenvoudigweg al op eigen kracht samen met Tara naar de stad die hun toekwam. De relatie tussen de twee nabij gelegen steden was desondanks de uiteindelijke strikte scheiding opmerkelijk goed. Men onderhield diverse vriendelijke overleggen (vooral over het gebeuren bij de brug wat de inwoners van Utopia toch zorgen gaf) en er waren soms mens-robot-uitwisselingsprojecten.

Eri-Lene was echter geen Robot. Geen Mens ook, maar een Cyborg. Een valse Cyborg wel te verstaan. Een Menselijk brein en bijbehorend hoofd op een compleet Robotisch gestel. Uiteraard schrok ze destijds enorm toen ze merkte dat haar complete menselijke lichaam niet meer bestond. Ze schrok ook toen ze ondervond dat het Robotische skelet reageerde op haar bevelen in de vorm van eenvoudige gedachten zoals de wens om een arm op te lichten. Na haar eerste transformatie verviel ze in een lange weg van updates, aanpassingen en een enkele keer een nek-brein-operatie. Riskante operaties, maar weliswaar uitgevoerd door de Cyborg Simsalabim, de meest deskundige op dit gebied. Op weg naar haar soortgenoot overwoog ze hoe ze hem deze keer zou noemen. Ze haatte de naam Simsalabim en noemde hem steevast Sjimmie, Sala of Bimmy.

Simsalabim stond gereed voor de klus bij een elegante ligstoel en wachtte geduldig op zijn meest geliefde patiënt (als hij zichzelf niet meerekende).

Zijn verhaal is van een andere orde en het lijkt nu de plaats om daar helderheid over te verstrekken.

S

Het opmerkelijke verhaal van Simsalabim begon al bij de geboorte. Die was nogal gecompliceerd. Hoewel de moeder haar uiterste best had gedaan om het soepel te laten verlopen - zo had ze tijdens haar zwangerschap geen enkele augurk gegeten -, was er eerst geen leven in het kind te bekennen, maar met enkele noodingrepen werd er toch levensactiviteit opgewekt om vervolgens na enkele minuten door onbekende omstandigheden alsnog dood te gaan. Uiteindelijk na drie verwoede pogingen bleven alle systemen werken tot tot grote blijdschap leidde. De dokters verblijd door de goede afloop hadden toch een vervelende mededeling. Ze konden niet aangeven of er "schade" aan het brein was ontstaan. Daarnaast kon tot verdriet van de ouders ook geen duidelijkheid worden gegeven omtrent het geslacht. Hoe dan ook....ouders en kind waren een familie en alles leek verder in orde. Het kind zoog aan de borstmachine, speelde met speel-robots in de box en liet zich rustig verschonen door de automatische poep-verwerker.

In het tweede jaar van zijn/haar bestaan begonnen de zorgen, omdat de kleine dreumes weinig van zich liet horen. De communicatie verliep in die periode meestal via een knik van het hoofd of een kort handgebaar. Vaak kon men zien dat het laat kruipend geval in eigen gedachten was of leek te communiceren met de vogels die buiten vlogen. Meer dan eens vloog er een vogeltje voorzichtig tegen het raam als een vreemde vorm van begroeting.

De vrees voor bevreemding was groot. (alle gedragingen wat niet als normaal werd verstaan, noemde men bevreemd)

In zijn derde jaar leerde hij/zij op eigen kracht digi-viool spelen en kon zowel de kwantum A-NOS programmeertaal als het ultra lastige Beta-Zinzi schrijven. Zijn ouders kregen al snel in de gaten dat Robin (zowel mannelijk als vrouwelijk te gebruiken), want dat was zijn werkelijke naam, inderdaad anders was dan andere kinderen. De jaren daarna verveelde hij zich te pletter op de reguliere scholen totdat een professor van de Technische Universiteit in Teheran hem een ontwikkelplaats gaf. Natuurlijk werd hij vanwege zijn kinder-uiterlijk veelvuldig gepest, maar na kennismaking met de eigen gemaakte Zuma-X, een krachtige Vacuüm-robot, (= een robot zonder analyse-brein) en dus geheel bestuurbaar door Robin zelf, was het pesten al snel voorbij, Nabij zijn achtste verjaardag repareerde hij een intelligente Robot, een S-34 nog wel, een uiterst complexe robot, bedoeld om leiding te geven in een Uranium-mijn te IO. Enkele jaren later werden alle defecte realborgs in Oost naar hem gezonden. Hij faalde nooit en kreeg vanwege de wonderlijke vaardigheid de naam Simsalabim.

En zo kabbelde het leven van Simsalabim voort, totdat het ongeluk toesloeg. Terwijl hij bezig was met het ontwerpen van de slimste robot aller tijden (een voorouder van Tara), maakte een simpele scan duidelijk dat er een ziekte in zijn beenderen woedde. Zoals vaak wordt de ernst van een ziekte onderschat of soms in het geheel verzwegen. Simsalabim koos voor het laatste omdat defecte robots zijn volle aandacht verkregen. Toen de pijn erger werd en de schade onomkeerbaar werd geacht, was het te laat. Hij/zij (Simsalabim had geen keuze willen maken) stond plotseling voor de wetenschap dat er nog slechts enkele jaren in het verschiet lagen. Het maakte hem verdrietig want het grote doel - de slimste robot ter wereld vervaardigen - kon zo niet worden uitgevoerd. Des te langer de tijd vorderde, des te meer pijn en energieverlies er werd ervaren. Op een dag stond de brenger van robots voor een gesloten deur. De deur werd niet meer open gezien en de professor raakte in de vergetelheid, omdat er altijd wel anderen zijn die overwinningen op de grenzen van de natuur konden voortbrengen. (Dr. Stiphout bijvoorbeeld, die wiskundig verklaarde waarom het getal 42 te vergelijken is met een vorm van spiegel-goddelijkheid).  

Wat er binnen in de kamer van Simsalabim gebeurde is voor een normaal mens niet te bevatten noch te beschrijven. De kennis van de schrijver is ook onvoldoende om precies aan te geven welke processen werden gevolgd. Aldus....bij deze een kleine waarschijnlijk foutieve of onvolledige samenvatting. Het ligt in alle redelijkheid dat Simsalabim enkele robots gebruikte, die aldaar al waren voor benodigde reparatie. Het is ook redelijk te veronderstellen dat hij/zij een robot-brein heeft geplaatst in een robot en wel op die plaats waar bij mensen de maag zich bevindt. In die zin ontstond er een robot met brein, maar zonder hoofd. Jullie begrijpen waar ik heen wil, maar toch...het is iets anders. Simsalabim kreeg het voor elkaar om de robot te leren opereren. Enkele kunstogen op de borst konden zien wat de grijp-tentakels moesten doen. En toen....na meerdere oefeningen....(het schijnt dat in die tijd soms dode mensen verdwenen uit de ijskoude opslagplaatsen) werd de ultieme Cyborg geboren. Simsalabim's hoofd werd aangesloten op het robot-skelet en het robot-brein, een combinatie van machine en mens welke intelligentie nooit meer door enige mens zou worden overschreden. 

Eri-Lene ging volgzaam in de stoel liggen en wendde zich tot haar dokter. Ze vroeg Dr. SS-B (SSB = SimSalaBim, zojuist besloten door Eri-Lene) om een volg-bril. Het scherpe licht deed altijd pijn aan haar ogen en bovendien wilde ze graag de operatie volgen. SS-B begon direct met het demonteren van de tentakel om te voorkomen dat de patiënt de bibbers zou krijgen, iets wat bij cyborgs met een menselijk brein nog wel eens voorkwam. In de tussentijd kletste hij/zij een beetje over blikjes en kannetjes om toch een beetje afleiding te verstrekken. Al meerdere keren was het voorgekomen dat een patiënt hem aanwijzingen gaf en daar zat hij/zij niet op te wachten. Uiteraard bleef het niet bij blikjes en kannetjes, maar ging het al snel over de toestand van Rotopia. SS-B kon Eri-Lene als evenzo bijzondere Cyborg volledig vertrouwen en dat was wederzijds.

"SS-B....".

"Ja, Eri-Lene....zeg het maar (als superintelligente cyborg wist Simsalabim meteen dat dit hem betrof...Bovendien....ze waren maar met z'n tweeën.)." SS-B ging verder met repareren, maar had wel meteen een idee wat zijn/haar patiënt zorgen gaf.

"Ik maak me zorgen om Rotopia en ook om Tara. Dit gaat niet meer goed komen hoor." Eri-Lene sprak snel. Ze zuchtte van opluchting. 

"Zo...die vraag zat je dwars. Ik begrijp het Eri-Lene, maar we moeten afwachten. Onderschat Tara niet. Dat weet je toch wel?"

"Jawel, maar dat enorme leger. Heb je gezien wat er staat? Volgens mij staat Rotopia een totale vernietiging te wachten. De mensen pikken het niet meer, hoor.... dat is wel gebleken."

"Klopt, meiske. Eh.....even stil zitten. Ik ga een B-snaar fibrilleren met een C-toon-bot. Nou...eh....de intelligente Robots zoals wij die kennen komen tot een einde, maar zover is het nog lang niet, hoor."

"Dadelijk heb je geen patiënten meer...."

"Hm....Ik begrijp je, Eri-Lene. Maar niet zo triest zijn. Maak je daarover geen zorgen, want ik heb altijd jou nog, toch?"

"En wat met ons....? Hebben valse en ware Cyborgs ook te vrezen? Ik heb een compleet robot-skelet. De mensen zouden kunnen denken dat ik ook hierin bommen kan verstoppen."

"Tsja, dat kan....maar je hebt geen robot-brein, dus kan je niet zomaar worden beïnvloed of worden bestuurd door een ander, toch?'

"Ja, dat is waar. Maar een ware Cyborg. Hoe zit dat dan?"

"Nou.....dat is een lastige vraag. Ze zijn kennelijk te beïnvloeden, maar hoe zou deze dan een bom kunnen vervoeren in het menselijke lichaam. Dat lijkt me te ver gaan."

"Nou....vroeger had men ook geen robot nodig, maar slechts een vest met bommen. Ik heb dat eens gelezen."

"Dat is wel zo, Eri-Lene...Maar....eh...het is niet te vergelijken met onze situatie. Wij zijn valse Cyborgs. Wat voel jij. Ben je meer mens of robot?"

Eri-Lene moest even nadenken. "Nou, ik beantwoord deze vraag niet. Dat moet de mens zelf maar beslissen. Ik voel me een Cyborg, maar wel een bijzondere hoor. Je moet ook weten dat ik als mens al bijzonder was. Feitelijk hoor ik nergens bij."

SS-B moest glimlachen en gaf geen antwoord. Hij/zij snapte precies wat ze bedoelde.

Na afloop van de operatie en het gesprek liet SS-B zijn twee breinen in stilte samenwerken op de vraag die al lang bij hem sluimerde.

"Wat betekende deze situatie voor hem/haar, Eri-Lene, Tara en de 12 Nhumans nu de mens op de rand stond om alle robots te vernietigen?

 

Wordt vervolgd op L-16.




E-mailen
Map
Info