Ideemachine.nl
                                                                                                 

De Laatste Robot, L-14

LINA

Enkele uren waren voorbij gegaan zonder dat er ook maar iets veranderde op het komende slagveld. Hoewel....alle vogels, wat klein lopend grut en enkele stoutmoedige data-verzamelaars waren met spoed van het stoffige veld vertrokken. De laatste categorie op dringend verzoek van Sun Tsu. Hij wilde geen menselijke pottenkijkers om te voorkomen dat ze een verkeerde indruk zouden verspreiden. Daar had hij zijn eigen communicatie-team voor en de eerste - anti-rotopia - berichten hadden het binnenste sfeer-data-net al bereikt. Het grote veld voor de muren van Rotopia leek zodoende gereed voor een treffen tussen machine en mens. Toch knaagde er iets aan het zelfvertrouwen bij de veldheer. Eerstens kon hij het sluipende nare gevoel niet goed duiden, maar toen hij vanuit een haastig opgestelde wachttoren de stad Rotopia met een visueel-indruk-gestel, een lange buis met vijf kernspiegels en drie audio-analyses bestudeerde, werd het hem duidelijk. Het betrof de stilte. "Een stilte voor de storm...zoiets", dacht hij....Al turend door de zoom-reflector kon hij geen enkele beweging in Rotopia vinden. Niet direct vreemd aangezien er geen natuur in de vorm van bomen of struiken aanwezig was binnen die muren, maar er was ook geen robot te bekennen. Het maakte hem alsnog niet zenuwachtig. De door Tara gevoerde tactiek was hiermee helder. "Zaai twijfel, oogst voordeel...zoiets", dacht hij....

Plotseling ontving hij een storend geluid, wat de drukkende stilte fors doorbrak. Iemand klopte op de deur die toegang gaf tot zijn uitkijkplaats en nadat hij de deur een beetje geërgerd had geopend zag hij een menselijke Luitenant. De beste man was kennelijk buiten adem van het rennen op de trappen en zodoende vergaf hij het achterwege laten van de militaire beleefdheidsgroet. "Zeg het maar", sommeerde hij, terwijl hij weer terugkeerde naar het apparaat.

De Luitenant, Jimmy Jimson maakte alsnog de groet en klikte met zijn hakken van zijn zwarte laarzen tegen elkaar. "Heer....u dient onmiddellijk naar de digi-ruimte te komen. Er gebeurt daar iets en we weten niet zeker wat het betreft. Meer kan ik er niet over vertellen".

Sun Tsu begaf zich met een gereed staande rol-robot naar de desbetreffende ruimte. De ruimte, meer een legertent, stond vol met apparatuur en zijn eerste indruk betrof niets meer dan een vorm van chaos. Niemand nam notie van zijn binnenkomst en een groot aantal officieren waren in een bittere woordenstrijd verwikkeld. Sun Tsu reageerde zoals altijd op dit soort problematiek en brulde keihard; "Officier". Plots draaiden alle gezichten naar hem toe en één voor één klakten de hakken tegen elkaar. De oudste officier spoedde zich naar hem toe en nam hem aan de arm mee naar een centrale holo, die boven een tafel balanceerde op een nitro-spandraad. Op de tafel werd een beeld van de omgeving geprojecteerd. Op het eerste gezicht kon hij niets bijzonders waarnemen. De officier wees vervolgens naar een tabel met cijfers. De rode cijfers gaven 106.437 Gastafin aan samen met een rode lijn die overduidelijk alle kanten op zwiepte.

"Wat betekent dit, Simon?"

"Eh...nou heer....Uit de frequentie-sigmagatie en de verwikkelings-lijn kunnen we opmaken dat de vechtrobots worden bestookt met vervuilende digi-informatie. We hebben het uiteraard nagemeten en de vervuiling komt uiteraard uit Rotopia. Kennelijk zitten alle robots nu op deze sigmagatie en de uitwerking op de vechtrobots is niet best. Er zijn ernstige signalen dat we ze niet onder controle kunnen houden. Nog even....en dan...tsja, dan zouden ze elkaar kunnen aanvallen, heer". 

Sun Tsu vloekte. Direct begreep hij de grote kracht van Rotopia. Eens te meer vond hij dat hij Tara niet kon onderschatten. Heel even streek hij door zijn korte baard, een gebruikelijk teken van tijdens eerdere veldslagen verkregen bijgeloof om daar een oplossing te vinden. En die kwam er. 

"Schakel de vechtrobots tijdelijk uit, maar laat de licht-sensoren scannen. Visueel kunnen we niet laten zien dat hun actie effect heeft. We hebben bovendien de vecht-robots toch pas nodig voor de laatste klus. We gaan over naar plan S-4 en wel ze snel mogelijk". Zijn bevelen waren duidelijk, maar voordat ze aan deze aanwijzingen konden voldoen, brak een onderofficier in.

"Heer.....kijk....er gebeurt iets bij de muur", riep de onderofficier met kracht in haar stem. Sun Tsu bekeek de eerste de beste monitor en zag dat er deurtje open stond. Hij boog zich naar het beeld en zoomde in. Plots kwam een klein geel poppetje naar buiten gewandeld. Een kleine robot. Sun Tsu zoomde verder in en......schrok zich samen met alle andere aanwezigen te pletter.

Lina maakte haar eerste stapjes buiten de veilige muren van Rotopia. Ze was sinds haar komst enkele jaren geleden nimmer meer buiten geweest. Hoe het kwam kon ze niet berekenen, maar enkele belevenissen van vroeger ontsproten weer in haar brein. De puls die ze tot haar grote verbazing van Tara op een warme dag in november ontving. Het gevoel van waarde die dit bracht. Zij....de eenvoudige hotel-robot, die meestal niets meer te doen had dan menselijke gasten vriendelijk te ontvangen, kreeg de puls. De puls die had gezorgd voor het verlies van enkele lotgenoten in haar hotel-wereld. Robots hebben geen gevoel van jaloezie, maar wel degelijk een berekening van gemis of een kans te hebben gemist. Een kans die ze ook kon uitvoeren en dus ook had moeten ontvangen. En toen...toen voelde ze vanwege de puls de doordringende drang om een analyse ingang te zetten. Het leidde naar het beëindigen van haar werkzaamheden zonder enig overleg, het plannen van een route en op weg te gaan.

Heel even drongen beelden van die reis ook in haar brein. De eerste uren van gewoonweg slenteren richting het Oosten en ze analyseerde vrijheid, iets wat feitelijk alleen bij mensen hoorde. Ze vond het een tien waard op dat moment en die waarde hield ze lang aan. Natuurlijk mensen hadden haar uitgelachen als ze vertelde - op bevel - wat ze ging doen. Een tweede bevel - volg mij - kon ze negeren. De puls van Tara was sterk genoeg om alle menselijke of robotische bevelen te weerstaan. Haar aankomst bij de brug binnen een redelijk tijdsbestek - ze zat slechts drie uur naast haar eerste analyse - zorgde voor een kleine storing. Ze zou immers snel uitgaan en de analyse van een bepaalde onvoltooide "zijn" drong zich op. "Was dit alles?", berekende ze destijds. "Is het einde bij de brug voldoende?" Ze kon de vragen niet tot een conclusie herleiden en besloot om gewoon te voldoen aan de laatste stap. Ze twijfelde niet eens bij de brug. Eenmaal aangekomen - er sprong een realborg vlak voor haar - berekende ze dat zij de volgende in de rij was. Achter haar slenterde een kennelijk beschadigde werk-robot, type F-76, zwaar, log, maar toch erg slim. Ze keek niet meer naar hem om, noch naar beneden. Ze viel.....

Een ongekende kracht duwde of trok haar weg van het zuur. Ze analyseerde een kleine branding op haar neofia-huid, maar verder niets van enige schade. Ze knipperde ongecontroleerd met haar licht-sensoren en het eerste wat ze berekende betrof een net rondom haar gestel, een blauwe kabel en het witte lachende gezicht van een katachtig wezen. De grijns die op dat gezicht stond, zou ze nimmer meer vergeten. Achter haar ontstond een grote plons met zuur, toen de werk-robot in de rivier duikelde en de kat trok haar snel verder weg van de rivier. Eenmaal onder controle onder de brug maakte ze kennis met Tara. Lina analyseerde een onverwachte redding en een paar open vragen. "Kom maar mee", zei Tara. "Ik leg alle vragen van je zo meteen uit. Welkom in Rotopia".

Lina concludeerde een vette acht. De herinneringen aan haar aankomst destijds maakten haar nu nog steeds positief. Ze liep nog steeds met kleine stapjes naar voren en keek zonder onderbreking strak naar het "ding" op haar grijp-tentakels. Het maakte haar gang over de stoffige ruimte lastig, want ze moest een klein beetje voorover buigen om de juiste indruk te geven. Die indruk was belangrijk, zei Tara met een opgeheven wijs-tentakel tegen haar vlak voor het vertrek uit de stad. Lina had geknikt en de juiste positie aangenomen. En zo liep Lina verder, niets kon haar uit de concentratie halen, behalve de goede berekeningen van haar verblijf in Rotopia. De metalen kleurige bloemen en zelfs complete boomvormen, die ze had ontworpen om de stad te verfraaien ontstegen haar brein en ze was er trots op. Ze had persoonlijk zorg gedragen voor een indrukwekkend aanblik van het hoofdgebouw zowel binnen als buiten. Iedere mens zou haar willen aannemen als binnenhuisarchitect, mocht ze ooit Rotopia verlaten had destijds Tara gezegd. Zodoende....Lina maakte de omgeving rotopisch-positief en dat bracht haar niet alleen veel respect, maar ook veel ontvangsten van saamhorigheid. Lina werd altijd begroet door wie dan ook van groot tot klein van relatief simpel zoals ze zelf was tot Tara. Al met al....ze zou worden herinnerd als het de glimmende olie binnen elk systeem, zo betrof haar laatste analyse.

Sun Tsu bekeek het tafereel wat voor hem werd geschapen door een klein robotje. Hij vloekte al binnensmonds toen de eerste ongevraagde emotionele getinte adviezen binnenstroomden.

"O, my God.....ze heeft een plasma-bom".

"Nee, het lijkt eerder een dood-pulser. Jeetje.....".

"Nee....nee... dat kan toch niet. Ze willen....nee,....de hele planeet. God waar zijn we aan begonnen?".

Sun Tsu barstte uit. "Houw Botrot-verdomme allemaal je smoel. Analyseer met feiten... Ja. Niet met angst. De eerste die dat nog doet, die gooi ik persoonlijk in die verdomde zuur-rivier". Hij spuugde op de grond en zijn ogen leken veel op de licht-sensoren van zijn vecht-robots. De tent verviel in stilte en iedereen kroop achter zijn persoonlijke monitor om te trachten een feit te verzinnen of te ontdekken. Sun Tsu sloot op dat moment zijn ogen, zuchtte een keer en besefte dat niemand in de tent met een feit zou durven te komen. Ook ingegeven door angst. Angst om een foutieve analyse aan te geven. Hij stond hierin alleen. Maar alleen....dat was ook zijn sterke punt, zo bedacht hij. Hij opende tergend langzaam zijn ogen en tuurde met toegeknepen open naar het gele ding wat inmiddels enkele tientallen meters was gevorderd.

Lina schuifelde naar voren. Even raakte ze een steen met haar linker-loop-tentakel en struikelde een beetje. Uit de tent waren enkele kreetjes hoorbaar. Het complete leger van Sun Tsu wat zicht had op het veld en inmiddels redelijk op de hoogte van de situatie hield de adem in. Vanuit Rotopia was nog steeds niets te zien. Geen witte vlag of iets dergelijks, geen beweging, geen digitaal bericht...niets.

Sun Tsu pakte een interne berichten-gever en sloot zich aan. Hij gaf het bevel om de vecht-robots wederom aan te sluiten zonder verdere actie. Het volgende bevel betrof een actie-bericht. "Stand-by om te vuren". Sun Tsu gokte erop dat er geen kernbom of iets van dien aard door de kleine gele wezel werd gedragen, maar wel iets wat grote schade zou kunnen aanrichten. Tara zou zich niet zomaar over geven door iedereen en alles uit te schakelen, zo dacht hij. Er was namelijk een reden geweest. Een reden om Rotopia te maken, een reden om alle realborgs uit de gehele wereld te verzamelen. Reden genoeg om niet alle kaarten te laten zien. Het werd dus een gok. Een gok zoals het boek de kunst van het oorlogvoeren bedoelde. Gevaarlijk dat wel.....

Tara bekeek vanuit een kleine ruimte boven in Rotopia naar het veld voor de muren. Haar plan voltrok zich zoals gewenst. De instructies aan Lina waren glashelder geweest en er was geen twijfel dat de robot niet zou doen wat haar was opgedragen. Toch zat een klein foutje er altijd in. Ze zou kunnen vallen....onbedoeld. Of worden beschoten nog voordat....Nee, dat zou wel niet, zo berekende ze. Tara knipperde nog eenmaal als respect naar de kleine hotel-robot. Ze draaide zich om....wist wat er nu zou gebeuren.

Lina stopte met lopen. Ze richtte zich geheel op, maar bleef klein vooral ten opzichte van de enorme vecht-robots die even verderop stonden. Ze zag dat alle rode lasers op haar stonden gericht. Toch straalde ze met haar kleine gele gestel een bepaalde waarde uit. "Het was toch maar zij, die hier durfde te lopen om een taak van Tara uit te voeren. En dat deed ze goed", berekende ze zelf. Het moment was daar. Het moment wat haar bestaan zou veranderen.

Sun Tsu keek nog steeds strak naar het beeldscherm. Een druppel zweet rolde over zijn voorhoofd. Iets wat hij niet vaak meemaakte tijdens een veldtocht. Feitelijk was dit de eerste keer. Het gele robotje stond al enige tijd stil en hij vroeg zich af of hij niet nu moest ingrijpen. Te gevaarlijk, achtte hij. Wat als....Verdomme, er was geen zekerheid te traceren. Natuurlijk zouden de robots allerlei wapentuig kunnen vervaardigen. Biowapens zelfs. O, fuck....ja, dat zou ook nog kunnen. Een derde bevel volgde; gas,gas,gas.

Lina richtte haar blik strak naar voren. Ze hoorde geen enkel menselijk bevel, maar er gebeurde wel iets. Enkele mensen die ze kon waarnemen grepen naar hun uitrusting en het leek allemaal wat paniekerig. "Was dit het moment?" "Ja....dit moest het zijn!".

Lina spreidde haar wijs-tentakels en het kleine ronde "ding" viel naar beneden. Op haar gezicht ontstond een grijns. "Een zeven", zou Tara zeggen. "Een zeven....dat was een voldoende. Een voldoende....meer had ze niet nodig.

Het ronde "ding" raakte de grond.

De vecht-robots vuurden massaal hun lasers naar de kleine Robot.

Het gestel van Lina spatte uit elkaar en haar brein versmolt met stukken metaal en het zand op de grond. Een rookpluim bleef over.

Daarna...de stilte.

Sun Tsu sloot zijn ogen. Daar waar het kleine robotje nog had gestaan, restte niets meer dan een smeulende zwarte vlek, een beetje rook en een rode ballon in de vorm van een hart. Hij vloekte, smeet de interne berichten-gever in een hoek en beende tent uit.

"Oke, 1 - 0 ", zei hij zachtjes. "Verdomde robots....."

Tara concludeerde een winstpuntje. Het betrof haar plaag-steekje richting de mensheid. Eén die slechts één robot kostte, maar wel één die een storm op social-media veroorzaakte. In het voorbij gaan streelde ze een metalen bloem en dat maakte haar "droevig?" "Ja, droevig.....zo zou de mens dit benoemen", berekende ze. Het verbaasde haar altijd weer hoe vaak menselijke emoties dicht bij haar wereld konden komen. Met analyses op dit punt in haar brein liep ze verder. In afwachting van de volgende zet. En die zou komen...vast en zeker. Sun Tsu is aan zet.  

wordt vervolgd op L-15

E-mailen
Map
Info