Ideemachine.nl
                                                                                                 

De Laatste Robot L-13



Aan de poort wordt gerammeld.


Het nieuws van de opmars van Sun Tsu met zijn leger van beroeps-soldaten, onbewuste oorlogs-robots en semi-bewuste hulp-robots richting Rotopia, vond even snel zijn weg naar Tara als het licht van de zon naar de aarde. Feitelijk wisten haar intelligence-systemen een eerste analyse al uit te brengen nog voordat het overleg-team van de krijgslustige meester in overleg was gegaan. De eerste stappen van het formeren van het leger was voldoende om de analyse om te zetten in berekenbare conclusies en haar gelijk werd bevestigd toen duidelijk werd dat het gehele leger per lucht-treinen nabij Metropolis werden afgezet. Vanaf daar was het slechts één dag marsen naar de buitenrand van Rotopia. Hoe dan ook...Tara was geenszins verrast en berekende in de tussentijd een analyse voor een afdoende verdediging voor.

Onder een sluier van prachtig morgenrood schitterden de meta-plastic uitrustingen van het beroepsleger. Een camouflage-mist werd door Sun Tsu niet nodig geacht. Bovendien...zijn bedoeling - het imponeren van de vijand - moest in volle glorie tot uiting komen. Met zijn oorlogskundige visie stelde hij vast - als eerste tactische stap - dat Tara en haar Realborgs de mogelijkheid moesten krijgen om te berekenen dat verzet zinloos zou zijn. Mocht dat niet zo zijn, dan hoopte hij minstens op onenigheid tussen realborg onderling. De eerste stap zou hem - zonder echt oorlog te voeren - gelijk al op een kleine voorsprong zetten, zo hoopte Sun Tsu.

In werkelijkheid betrof het - ondanks zijn uitgedachte gevaarlijke plan, wat later zou worden ontpopt - een zwakke start. 

Er was namelijk een probleem wat hij niet deelde met wie dan ook en daarom was voorzichtigheid - en dus een zwakke start - geboden. Niemand wist namelijk exact wat de feitelijke verdedigings-mogelijkheden van de robots in Rotopia betrof. Hadden ze lange afstands-raketten, die mogelijk niet alleen Metropolis konden treffen, maar ook andere metropolen? En was Rotopia enigszins voorbereid op een aanval? Misschien had de stad wel een zodanige verdediging dat een beroepsleger bij binnentreden in een verborgen dodelijke val zou lopen. Sun Tsu maakte zich dus zorgen. Een nederlaag zou zijn gehele reputatie van uitmuntend gevechtsleider direct teniet doen. En dan was er nog die andere optie....een zelf-destructie-actie. Hij kon niet uitsluiten dat geheel Rotopia op een gegeven moment zou worden opblazen met waarschijnlijk zijn gehele leger en Utopia erbij. "Zou Tara genetisch-virologische drones of zelfs de uiterst effectieve mini-robot-insecten bezitten?".....Het was ook een vraag die hij niet kon beantwoorden. Ondanks zijn herhaaldelijke pogingen om informatie te verkrijgen vanuit Rotopia, was het nooit gelukt om een spion daar binnen te houden. De drie keren dat het lukte om een robot-spion in Rotopia te verkrijgen, werden een faliekante mislukking. Alle drie de keren kwamen de spionnen samen met een grote hoeveelheid aan eerder gevangen mini-drones bij het Ministerie retour als een pakketje met daarin de samengeperste robots en de hartelijke groeten vanuit Rotopia. 

Ook digitaal had Sun Tsu voorafgaande aan de confrontatie geen successen geboekt. Elke vorm van digitale infiltratie werd beantwoord met een digitaal antwoord in de vorm van een raadsel wat niemand kon oplossen. De raadsels waren niets meer dan een vorm van vernedering om aan te tonen dat de kracht van Rotopia - in ieder geval op digitaal gebied - geheel in handen was van Tara. En dat kon ook niet anders....ze was nu eenmaal de slimste robot te wereld. (Op Simsalabim na dan, toch?)

Wel nu... terug naar het komende slagveld voor de muren van Rotopia.

Op de droge kale voorgrond ongeveer één kilometer voor de stadsmuren, stonden de oorlogs-robots opgesteld in perfecte rijen van vier. Tara bekeek het lopende deel van het leger met respect. Ze wist immers waar vecht-robots toe in staat waren. Het geheel bewoog sinds het formatteren niet meer. Enkel de rode gevaar-scanners flitsten vanuit de lichtsensoren heen en weer in de hoop enig gevaar te traceren. Al snel waren alle scans op Tara gericht en dat veroorzaakte toch enige onrust in de formatie. De oorlogs-robots waren van het type F-63, concludeerde Tara. Forse tweebenige gevaartes, lomp in aanzien dat wel met enorme grijp-tentakels. Tara had nog niet eerder met dit type te maken gehad sinds haar treffen - op afstand dat wel - met de verborgen groep in het moeras. Die versies in het moeras betroffen vreselijk agressieve breinen van het type R-34. Losgeslagen breinen zonder enige controle-opties. Deze waren van een ander slag. Heel anders, maar net zo gevaarlijk.  

De wapens die ze bij zich droegen - zo'n stuk of acht - varieerden zo op het eerste gezicht van eenvoudige vangnetten tot dodelijke Z-nij-lasers. Met het waarnemen van de simpele netten, werd Tara er niet geruster op. Er vormde zich onrust in haar brein, gelukkig zonder storing te geven. Kennelijk hadden de robots een opdracht om haar of alle andere realborgs te vangen, analyseerde ze. De Z-nij-lasers schitterden in de zon. De ondingen waren van top kwaliteit, waarschijnlijk gloedje-nieuw en meestal uiterst efficiënt. Tara kon niet ontdekken of deze versie het hoekje om konden snijden. Mocht dat zo zijn...Tara pufte en wilde er niet meer aan rekenen. Ze tuurde verder, zoomde nog wat verder in en analyseerde meteen een interessant object.  

Het vecht-brein van deze types was - zoals ze had verwacht - te vinden in een doorzichtige bol boven de licht-en scan-sensoren op de top van de robot, maar aan het brein was een kleine besturings-robot toegevoegd. Het mini-robotje kon je nog net zien helemaal bovenop de bol in een klein doorzichtig koepeltje. Nodig om externe controle te behouden, analyseerde Tara. Ze zoomde nog verder in en zag de bol van het vecht-brein schudden. Feitelijk raasde het brein op en neer, veranderde ook keer op keer van kleur en leek soms een bijt-vorm aan te nemen. De kleine besturings-robot werd daarom beschermd door een ondoordringbare schijf van zwart obsidiaan in de wetenschap dat anders het vecht-brein zeker de besturings-robot zou proberen aan te vallen. Met andere woorden; zoals Tara al concludeerde waren ook deze oorlogs-breinen totaal onberekenbaar en slechts op zoek naar menselijk bloed of vernietiging van wat dan ook.

Vlak achter de oorlogs-robots was een muur van stalen pilaren en camouflage-netten opgetrokken om de mensen van het leger enigszins gerust te stellen. Een mens kon tussen de pilaren door lopen, maar de forse robots niet. Ze zouden trouwens niet eens aanwezig durven te zijn als dergelijke obstakels er niet zouden zijn. Wat algemeen bekend was betrof de wetenschap dat niemand een ontmoeting met een vecht-robot overleefde als de licht-sensoren op je waren gericht. Tara had geen zicht op het complete leger, maar verwachtte gewoon het gebruikelijke. Snel bracht ze nog een zoek-opdracht in naar beelden in de data-sfeer waarop het transport te zien was.

Hoe dan ook. Tara had gelijk. Achter de mensen waren de hulp-onderdelen, zoals tanks, klein en groot straal-geschut en de bom-drones opgesteld. Sun Tsu had niet bespaard op materiaal. Hij had gekozen voor "speciale" tanks en wilde die als eerste inzetten. Louter bedoeld om digitale en communicatie-paniek te veroorzaken als voorloper op het inzetten van de vecht-robots. Iets wat Tara graag had willen weten.

Tara had echter niet gekozen om persoonlijk onderzoek ter plaatse te doen naar de kracht of exacte grootte van het leger. Ze besefte maar al te goed dat ook één onderdeel van een menselijk leger een stad zoals Rotopia met één klap zou kunnen vernietigen. De toekomst van de stad en de robots lag nu in handen van haarzelf en Sun-Tsu, maar vooral bij de laatste. Tara moest de strateeg snel zien te overtuigen dat een aanval op Rotopia, een ramp voor de wereld zou betekenen. Dat was plan A. Maar voor het zover was, wilde ze eerst wat plagen. Tara had haar katterigheid nooit verloren en een brede grijns zoals die van de kat van "Alice in Wonderland" werd nauwgezet zo goed mogelijk door haar uitgevoerd. Ze gaf haar grijns een acht. "Wel aardig, maar ze moest nog meer oefenen", vond ze. Ze draaide zich om en spoedde zich naar het hoofdgebouw.



Een flinke delegatie van manager-robots wachtte Tara op in zaal 11. Het betrof de grootste bovengrondse zaal van het hoofd-complex en dat was nodig ook. Bij binnenkomst vielen alle lichtsensoren direct op haar skelet en het gemompel stopte. Ook vielen alle interne berichten stil. Simultaan knipperde het geheel drie keer en stampte tegelijkertijd driemaal met de linker-loop-tentakel op de grond. Tara knipperde, zoals gebruikelijk was, één keer terug, als teken van herkenning en saamhorigheid.

"Ik zoek een vrijwilliger", begon Tara vanuit het midden van de zaal. Ze was totaal omringt door andere robots, maar hing op een tak van een nep-boom die ze daar voor eigen plezier had geplaatst. Haar favoriete droom, slaap, luiheids-boom waar de meeste goede conclusies uit willekeurige berekeningen en toevallige analyses werden geboren. Bij de mens noemden ze deze procedure ideeën. Tara keek rondom zich heen en constateerde dat alle robots een tentakel in de lucht hadden gestoken. "Dank jullie...eh....maar ik zoek er maar één. De beste, de juiste, de ene", antwoordde ze. Nog steeds zakte geen tentakel naar beneden.

"Oke....je systeem staat op het spel. Je kunt het verliezen en ik neem aan dat je brein dan ook voor altijd verloren zal raken", voegde ze toe. Nog steeds zakte geen vinger naar beneden. Tara rekende verder en probeerde iets anders.

"Wie is beter dan de ander?", vroeg ze met een kattig hoog stemmetje. Het resultaat was er. Veel tentakels gingen naar beneden zonder dat daarbij treurigheid ontstond. Robots zijn rationele wezens. Emoties doen er niet toe.

"Oke, maar wie is beter dan de rest die over is gebleven", vroeg ze nogmaals, maar nu werd haar stem serieuzer en dat merkte de groep. Een gemompel steeg op. Alle robots hadden wel een berekening die leidde tot een antwoord.

"Stilte", maande Tara. Dit is belangrijk.

"Wie van de overgeblevenen kan zijn of haar systeem met brein riskeren voor een grap gericht tegen de mensheid", vroeg ze en dit maal met een ernstige zorgvuldig gekozen toonhoogte. De overgeblevenen sloegen aan het berekenen. Al snel daalde enkele tentakels. Ergens achterin piepte een robotje. Tara keek in de richting en zag dat Lina-16 storingen had. Snel kwam ze van haar tak af en met enkele sprongen was ze bij haar.

"Waarom heb jij een storing, Lina", vroeg ze en keek het robotje diep in de lichtsensoren.

"Nou.....ik mag niet meer meedoen, want ik ben geen overgeblevene, maar ik kan mijn systeem wel beschikbaar stellen voor een grap, want mijn waarde is klein genoeg voor zoiets. Bovendien denk ik dat alles wat jij wil een reden heeft. Klopt toch...Tara? Lina knipperde met haar lichtsensoren en smeekte daarbij om een positief antwoord om te voorkomen dat ze hier ter plekke uit zou gaan. Tara rekende, analyseerde en concludeerde in slechts 3 trina-seconden. Hier had ze op gehoopt.

"Je hebt gelijk Lina. Goed.....jij ben de vrijwilliger. Kom met me mee na afloop van het verdere overleg."

"Robots....we hebben een vrijwilliger. Tara tilde Lina op en draaide om haar as om Lina aan iedere Robot te tonen. De groep robots stampten massaal met hun linker loop-tentakel als blijk van goedkeuring.

Tentakel in tentakel liepen ze weer naar het midden van de zaal. Tara tilde de kleine robot op haar tak en naam er naast plaats.

"Luister, Rotopianen....De mensheid rammelt aan onze poorten. Hun bedoeling is duidelijk...de vernietiging van alle robots en de zogeheten valse cyborgs (robotbreinen met een menselijk lichaam), die voor ons gewoon ware robot-broeders en zusters zijn. Let op; Dit is mijn plan". 

wordt vervolgd op L-14

 

E-mailen
Map
Info