Ideemachine.nl
                                                                                                 

De Laatste Robot, L-11


De tweede fase II en verder....


De periode - die we gerust de (eerste?) Robot-genocide kunnen noemen - werd door veel mensen als extreem heftig getypeerd. Hoewel de emotionele binding van mensen met Robots niet die kracht had als met echte dieren, waren vooral kinderen erg verdrietig. Het kostte veel moeite om uit te leggen dat hun slimme trouwe viervoetige robot een gevaar voor de mensheid kon opleveren. De verkoop van echte honden steeg dan ook in die periode en daarna tot een recordhoogte. Daarnaast hechtte veel mensen aan hun evenzo trouwe butler-robot, de excellente chauffeur-Bot, de onmiskenbare geniale Ro-Kok of uiteraard de altijd gereed zijnde seks-bots, zodat een abrupt afscheid alsnog vaak emotioneel geladen bleek te zijn. 

Ondanks dit werd er keihard ingegrepen. De zeer deskundige vernietigings-teams werken drie maanden lang aan de opsporing en vernietiging waarbij de hulp van verklikkers als een welkome bijkomstigheid werd gewaardeerd. Natuurlijk ontstonden er conflicten - vele zelfs - tussen buren onderling, Metropool-besturen met invloedrijke inwoners of andere kleinschalige buurt-genootschappen met mondige buurtbewoners, maar toch; de algemene strekking - dat het een noodzakelijke en onvermijdelijke procedure betrof - werd in zijn algemeenheid geaccepteerd. Naar mate de operatie duurde, verschenen er schrijnende beelden van huilende kinderen, huilende ouderen, schreeuwende groepen mensen van zowel tegenstanders als voorstanders van de "grote opruiming", zoals het monster-proces werd genoemd. De hele actie bleef zodoende een zeer gevoelige kwestie waarvan niemand echt vrolijk werd.

De grootste omslag - van vlagen van treurnis naar een volledige acceptatie - kwam zodoende ook als geroepen. Een verschrikkelijke aanslag zorgde voor een ontketenende boosheid die zijn gelijke in de menselijke geschiedenis nog niet had gevonden. Ditmaal werd een ouderen-verzorgingshuis tijdens een zangvoorstelling getroffen. Uit onderzoek bleek dat een butler-realborg tijdens de pauze een flinke ketel met soep, gevuld met een een mengsel van explosieven en spijkers had gebracht en dat zorgde aan het begin van de tweede voorstelling voor een bloedbad. Van het tiener-koor bleef slechts één jongen in leven. Van de ouderen overleefden niemand de aanslag.

Een razende woede raasde enkele uren daarna over de aarde. Overal werden nietsvermoedende Robots uit hun verblijfplaatsen gesleurd om - meestal beschadigd - over te worden gedragen aan de vernietigingsteams. Liveopnames van de brein-verbrijzelingen gingen viraal de hele wereld rond en werden de grootste topics op welk media dan ook. Enkele schokkende beelden (van een smekende huis-robot richting zijn meesteres) verpulverden de oude record-kijkcijfers van de landing op Saturnus.

Sun-Tzu had de beelden met groot genoegen bekeken. Zijn plan werkte. Een beetje hulp van een schimmige bende, gespecialiseerd in geheime afrekeningen, had voor een maximaal effect gezorgd. Dat er veel onschuldige mensen hierdoor waren gedood, deerde hem niet. Het moest naar zijn mening, omdat het overleven van slechts één Robot door hem als een mislukking werd bevonden. Daarom had hij tot de ultieme daad beslist, een aanslag waarvan iedereen op aarde zou ontploffen van woede.

Sun Tzu wendde zich enkele uren later tot enkele leden van zijn team.

"Zowaar, vrienden....het plan lukt. Mijn dank is groot".

Het bijeengekomen genootschap knikten zoals altijd instemmend. Zij wisten genoeg om te beseffen dat nu al een grote bit en data-deal voorhanden lag. Althans...dat dachten ze.

Sun Tzu stond op en raakte met zijn vingertop de tafel voor hem aan. Onmiddellijk verscheen er een holo-beeldscherm in de vorm van een vierdimensionale bol vlak boven de tafel. Alle gegadigden bogen voorover om het beeld wat in de bol verscheen te aanschouwen. Diverse onderdelen van de luchtstoelen pompten zich op of verloren met een sissend geluid wat lucht om de nieuwe hangsituatie van de inzittende te vervolmaken.

Op verzoek hingen er een aantal Cubaanse beeld-sigaren in de lucht en enkele versnaperingen kwamen in kleine bakjes uit het tafelblad. Wie niet beter zou weten, zou vermoeden dat er een partij risk-poker werd gespeeld. Sun Tzu liet niets te raden over.

"Ziehier....Rotopia, mijn vrienden. In volle glorie. Ons laatste doel".

Sommigen verschoven direct hun hangpositie...een ander blies een grote wolk van rook in de vorm van een roofvogel, maar tegelijkertijd verstoorden enkele diepe zuchten het beeld, zodat daar slechts één vleugel van over bleef.

"Ah, juist.....", vervolgde Sun Tzu. "Jullie dachten dat de klus al voorbij was en een welverdiende vakantie op Groenland te wachten stond. Nou, annuleer het VIP-Hotel en de meisjes maar, want dit is niet binnen één dag geregeld". Sun Tzu speurde expres langzaam met zijn arendsogen de tafel rond op zoek naar een uiting van ongenoegen of tegenstand. 

"Waarom niet, beste Sun Tzu? Laat me één bom sturen en klaar. Heb ik gelijk mannen en eh....dame?", brulde Singer Valkenrod. Samantha Bevinge glimlachte naar haar buurman om vervolgens een ijskoud gezicht te trekken. Het lachen verstomde. Het duurde niet lang of Singer zag zijn fout in.

"Een bom....een bom, ja ja. Weet jij wat er in Rotopia wordt gemaakt, Singer? Misschien is die stad één grote bom. Gelet op hun acties overal ter wereld sluit ik niets meer uit." Singer sloeg even zijn ogen neer.

"Maar het zijn toch niet de robots die....". Singer mocht de opmerking niet afmaken. Een twijfel aan de rechtmatigheid van de vernietiging, kon worden gezien als verraad aan de mensheid, zo vond Sun Tzu.

"Luister Singer....Als jij denkt dat het anders moet dan moet je maar op de Maan gaan vragen of ze je daar willen helpen", siste Sun Tzu. Zijn ogen waren staalblauw en er was nauwelijks een pupil te zien.

"Met andere woorden....dan vertrek je maar", verduidelijkte Samantha met een hele grote glimlach.

Singer knipperde met zijn ogen. "Twee roofdieren", dacht hij en besloot onmiddellijk niets meer te zeggen.

Sun Tzu ging verder en richtte zich vooral naar de anderen. Singer had hij in zijn zak. Deze met alle winden meewaaiende flapuit (iemand die praat voordat hij denkt) zou alles doen om niet als een verrader te kunnen worden aangemerkt.

En dat alles....dat had Sun Tzu nodig. 

"Luister, vrienden. Laten we deze klus afmaken en de geschiedenis ingaan als de mensen die het aandurfden om alle gevaarlijke robots te vernietigen ten goede van de mensheid. Ik stel voor dat we de kaart van Rotopia eens goed bekijken. Eerst moeten we de stad isoleren en volgens mijn mening kunnen we dat het beste doen met een lucht en grond-blokkade. We hebben veel grondtroepen nodig en een paar Stow-radars. We kunnen gerust aannemen dat niemand - ook de robots niet - zal proberen de stad te bereiken of te verlaten. Vragen?"

Niemand had vragen. Tot zover leek het een normale gevechtsactie, maar Samantha schoof onrustig heen en weer in haar luchtstoel. Sun Tzu ontging niets, dus hij richtte zijn blik op haar.

"Nou", zei ze, toen ze inzag dat inmiddels alle ogen op haar waren gericht. "Nou, eh....en dan?  Volgens mij kunnen die Robots het daar jaren volhouden en ik was niet van plan om...."

"Duidelijk Samantha. Je wilt de komende zomer lekker bruin bakken op de Spoor-eilanden...Snappen we, hoor". Alle aanwezigen lachten met Sun Tzu mee.

"Luister...dit is mijn plan.....".

wordt vervolgd op L-12    

E-mailen
Map
Info