Ideemachine.nl
                                                                                                 

L-22, Het eindhoofdstuk

Het eindspel

Na de dramatische ontwikkelingen in Rotopia duurde het vanwege de extreme hitte enkele weken voordat ook maar één mens het verwoeste terrein kon betreden. De meeste mensen, de media en de soldaten, hadden zich eerst teruggetrokken naar veiliger oorden, omdat grote explosies werden verwacht. Sterker nog, Sun Tsu werd op staande voet ontslagen wegens het laten veroorzaken van de brand, die had kunnen leiden tot een vernietiging van de Aarde. Althans...dat was de gedachte. Niets was minder waar. In de verbrandde bodem van Rotopia kon - buiten de biologisch afbreekbare olie - geen vervuilde grond of resten van extreme vervuiling worden aangetroffen. De grotere ferro- en plastic-metalen brokstukken had hun waarde nog steeds behouden en de glas- en diamant-resten werden beschouwd als een welkome toevoeging aan het bits en data-gehalte van de wereld-raad. Al het andere, zoals interieur was van hergebruik-waarde of minstens op bacteriële wijze afbreekbaar. De Robots hadden goed over hun stad nagedacht (berekend, geanalyseerd en geconcludeerd), zo was de stemming later onder de mensheid. Over het verlies van de Robot-kunst werd niet geweend....aangezien die door de mensen altijd als een onbegrepen kunstrichting werd beschouwd. 

Het merendeel vroeg zich maanden later later voorzichtig hardop af of men wel goed had gehandeld richting de robots. Het gebrek aan robotische vaardigheden werd onmiskenbaar te groot, temeer nu ook de laatste robots zich in de verdoemde zuur-rivier nabij Utopia hadden gestort. Ook de entertainment-wereld verborg zich inmiddels in verdriet, omdat er van entertainment van welke aard dan ook wereldwijd geen enkele sprake meer was. (hm....we moeten de circussen uiteraard niet vergeten, maar ook die draaiden voor een groot gedeelte op robots/realborg). Tot slot stortte de seks-industrie geheel in, hetgeen achteraf als het meest dramatische verlies werd beschouwd, ondanks dat men dat niet hardop durfde te zeggen. 

Dit alles leidde binnen één jaar tot onverwachte ontwikkelingen. De mens moest namelijk weer leren om zichzelf te onderhouden. Dit terwijl de meeste mensen niet meer konden koken, geen voertuig konden besturen, noch het eigen huis onderhouden, laat staan de naaste omgeving. Ook de voedingsindustrie kreeg grote klappen door het gebrek aan hulpkrachten wat weer leidde tot ernstig voedselgebrek. Maar dit was niet alles. Feitelijk had de gehele economie, van welke aard dan ook een zodanige grote storing dat alles verkeerd ging. De energievoorziening stokte, de recycling-industrie stopte, de kleding-industrie liep vast, het openbaar vervoer verslechterde doordat onderhoud niet meer werd uitgevoerd. Hoe dan ook....de mensheid werd er niet beter op en dit leidde automatisch tot wrevel, wantrouwen en ruzie en onvermijdelijk; oorlog.

De lezer vraagt zich nu af.....en Tara dan, de laatste Robot?

Nou, nee...Tara, noch de valse cyborg Eri-Lene kon men indelen bij één van de laatsten. De laatste Robot zal vast een geheel onbekende realborg zijn geweest, die zich op enig moment, wellicht enkele maanden later, in het zuur heeft gestort. Tara en Eri-Lene hadden na de vernietiging van Rotopia slechts twee robotische uren over om zich veilig te stellen en dat was in menselijke tijd uitgemeten, slechts enkele minuten. Kort nadat Tara afscheid had genomen van haar geliefde stad en robots, nam ze Eri-Lene bij de arm en geleidde haar snel naar de krochten van Utopia.

De procedure was verder eenvoudig. Een simpele begroeting van Morgenster en haar soortgenoten ging vooraf aan het aanwijzen van de geschikte plaats. Slecht één minuut later opende de scheur, de toegangspoort tot elke plaats in het universum en verdween evenzo met alle aanwezigen.

De eerste bestemming; Rhea, maan van Saturnus, Base A-1, een oude en verlaten kobaltmijn-basis.


EINDE

 

E-mailen
Map
Info