Ideemachine.nl
                                                                                                 

DE LAATSTE ROBOT, = ook de start L-1

(menu op mobiel voor verdere hoofdstukken zie de drie streepjes

links naar boven = L-2 en verder)




Betreft het derde en (mogelijk) laatste deel van de Tara-serie.





Bliksem en Donder


Soms....heel soms, ontvangt iemand belangrijke toekomst-beelden.....vooral via zijn of haar dromen. De meeste mensen - als ze al geschikt zijn bevonden als ontvanger - herkennen ze niet. Ze doen het af als onzin of gewoon als een vreemde droom. Dat is jammer, want dan weten we nauwelijks wat er in de toekomst plaats gaat vinden. Gelukkig herken ik de dromen maar al te goed. Sterker nog....ik verzamel ze, orden ze en publiceer ze zelfs. Dit alles om de mens voor te bereiden op wat komen gaat. Het zijn geen fraaie verhalen. Ook geen verhalen waar we vrolijk van worden. Nee, het betreft eerder een waarschuwing. Maar wees gerust...er is hoop. Laat mij - als verteller - u meenemen naar mijn dromen, mijn visie zoals ik de dromen heb beschouwd.

We beginnen ergens in de toekomst, ergens op Aarde.

Het was geen normale dag in oktober. De meeste mensen hadden een totaal-vrij van gemeenschapsdienst, vanwege de EXIT-Day, een jaarlijkse herinnering aan het einde van de tweede robot-oorlog en zochten traditioneel naar een mogelijkheid om hun dankbaarheid aan "de verlorenen" te tonen. Sommigen hielden het simpel en gooiden zilveren bloemblaadjes, beschreven met een naam vanuit hun balkons naar beneden, een idee overgenomen vanuit Zuid. Anderen zongen gezamenlijk strijdliedjes of hadden zich - meestal om een vermeende goedaardigheid te tonen zich ingelaten met minzame dienstbaarheids-klusjes, zoals het schoon schuren van de met mos begroeide muren aan de noordzijde van de Metropool. Hoe dan ook, de meeste "gewone' mensen dronken een groene Pirox-mix met een broodje Ska ergens in de lagere delen van de Metropool. Het was dus vooral daar een drukte van jewelste. Een gewenste drukte, maar daarover later... 

Steven Krawalsky liep via de Sinta-pass, niets meer dan een gele lijn op level twee, naar de snelle liften. Het zou er druk zijn, zo wist hij, maar hij had geen zin om via de trappen van Toren zeventien naar beneden te gaan. Het stonk er meestal naar urine, was zijn gemeenschappelijke ervaring. Bovendien werd er ondanks het strenge gebod ook stiekem gerookt, iets wat bij hem een acute aanval van astma, type 1 veroorzaakte. Hoewel een doodzonde was er toch niemand die daar iets van zei. "Je mocht al blij zijn als je ongeschonden het trappenhuis kon verlaten", was evenzo de meest gevolgde mening omtrent deze specifieke plaats binnen de stad.

Steven schuifelde langzaam enigszins gebogen voorwaarts en keek strak naar de gele lijn op de met snippers en olie besmeurde grond om deze niet uit het oog te verliezen. De botsingen met anderen mensen - er waren er altijd die zich niet aan de voorschriften konden of wilden houden - deerden hem niet meer. Het hoorde er gewoon bij hij en had de keuze lang geleden al gemaakt om opstoppingen, botsingen en duw-partijen te negeren. Hij ergerde zich wel aan het feit dat het Metropool-bestuur nog steeds geen fatsoenlijke vuist kon maken tegen de vandalen die elke tiende dag (de enige vrije dag van de week) een negatieve stempel drukten op de plezier-omstandigheden in de laagste delen van de Metropool. Deze jongelingen, van alle standen, verbleven op die dag (meestal Soltinto-dag genoemd) graag in de laagste delen van de Metropool gewoon omdat daar het meeste "plezier" was te beleven. De reden was simpel. De controle op leefbaarheid, openbare orde, normen en waarden kon als nul en generlei waarde worden beschouwd, omdat alle vaste camera's steevast geen beeld meer gaven vanwege de graffiti-"kunstenaars". Het bestuur had slechts de mogelijkheid gevonden van kleinschalige mini-drone-inzet en enkele zwaar bemande patrouilles. Die laatsten waren echter ook een probleem. Een kleine betaling van enkele werk-bits en opslag-data's kon elke handhaver besluiten om af te zien van een werktijd-straf.

Zogezegd...het was er druk en de moraal voornamelijk afwezig dan wel breekbaar.

Steven had uiteindelijk de weg gevonden naar de liften en de lange rit naar beneden viel mee. Natuurlijk waren er altijd enkele mensen die verkouden waren en niet de moeite hadden genomen om een veiligheids-lapje mee te nemen. Hij deelde tijdens de rit er drie uit om erger te voorkomen. Eenmaal aangekomen bij de uitgang, level nul, werd het dringen in de wetenschap dat er meestal onvoldoende hang-area's op de terrassen waren geplaatst. Steven maalde er niet om. Hij wilde alleen rustig rond lopen met een linksdraaiende Pirox-mix in zijn bubbel-zak en vooral genieten van de livemuziek. Om de hoek van toren zeventien vond hij zijn favoriete verkooppunt, de Mixi-bar. Hij bestelde de gebruikelijke mix-drank middels een keuzemenu en de zak werd kundig gevuld door een kleine cilindervormige robot. De betaling verliep automatisch en werd ook direct geaccepteerd. Hij had daar vooraf voor gezorgd door enkele diep-werkende-bits te downloaden uit zijn spaartegoed. De eerste slok zorgde al snel voor een glimlach op zijn gezicht. Iets wat niet altijd bij hem hoorde. Steven was automatiserings-officier van de belastingdienst. Een baan die veel voorstelde, maar geen enkele vorm van voldoening voor hem opleverde. Het betrof niets meer dan het verschuiven van bits en data's van de ene kolom naar de andere met de bedoeling dat het stadsbestuur het groots mogelijke voordeel had van de Spirff-rente die erop geboden werd door andere Metropolen en investeerders. Men had dit werk - vanwege de saaiheid - geprobeerd uit te voeren met robots, maar die faalden vanwege hun onmogelijkheid om te bluffen, iets wat nodig was om het maximale rendement te kunnen behalen. En...de voor de hand liggende kwantum-computers waren gewoonweg te duur voor deze tak van sport. Die werden meestal inzetbaar voor noodprocedures, bewapenings-activiteiten en uiteraard de bevoorrading van mineralen vanuit Uranus.

Steven ging alsnog hangen. Een skunky-blaas en tokkel-groep had zijn interesse getrokken. Niet vanwege de muziek, maar vooral vanwege de lead-zangeres. Haar strakke rok gaf duidelijk aan dat de grenzen van rekbaarheid van de stof aanstaande moest zijn. Het was wachten op de eerste scheur. Langzaam boog hij achterover en wachtte.

Intussen rolde een T-DE2611 vanuit een uiterste hoek van level nul richting het centrum. De robot, relatief eenvoudig van uiterlijk, nam een rode route hetgeen gebruikelijk was, aangezien rode lijnen voornamelijk waren bedoeld voor transport, aanvoer en reparatiedoeleinden. De rollen onder de robot ratelden een beetje waardoor er een kleine olie-stop noodzakelijk werd. Dit betrof het enige obstakel. De route kon verder normaal worden begaan vooral omdat de instellingen van dergelijke robots was afgesteld op het voorkomen van enige botsing met wie of wat dan ook. Ze zouden misschien een mens pijn kunnen bezorgen, was de redenering daarachter. Iets wat tot een onmogelijkheid moest worden beschouwd. De robot-wetten waren normaal van kracht en tot het grote geluk van de mensheid hadden de meeste eenvoudige robots geen last van de verwoestende puls gehad die enige jaren geleden over alle contingenten heen waaide. Hoe dan ook....de puls had voor een extreme verdunning van het robot-bestand gezorgd wat een terugkeer naar eenvoud betekende. En een opluchting voor al die mensen die nog steeds bezeten waren van het "Frankenstein-effect" die mens-gelijkende robots bij hen opriep. T-DE2611 viel daar absoluut niet onder. Zijn vorm was nauwelijks mens of dierlijks te noemen en zijn brein kon niet meer aan dan het verwerken van niet al te moeilijke en vastgestelde opdrachten. Vandaag had hij een opdracht. Eenvoudig en simpel.

"Breng een vat linksdraaiende pirox-mix naar de Mixi-bar en neem een lege mee terug".

De scheur in de jurk bleef tot spijt van Steven uit, maar hij genoot inmiddels wel van de ontspannen sfeer die was ontstaan op het plein. Het werd al redelijk druk, vooral vanwege mensen die wat langzamer gingen wandelen. Waarschijnlijk hadden zij hetzelfde als Steven in gedachten wat de jurk betrof, zo redeneerde hij. De muziek werd er op het eerste gehoor niet beter op. "Toch had het iets", vond Steven....Ietwat rauw, natuurklanken met een randje oude jazz naar zijn mening. Het orkest was dan ook ouderwets veelzijdig. Links op het kleine podium stond een kleine man met een enorme saxofoon, uiterst rechts zat een pianist en achter de dame stond nog een forse man met een evenzo forse contrabas. Ze hadden plezier in hun optreden. Dat was goed te zien aan hun gezichten. Ze leefden mee met hun muziekinstrument, intens en dat alleen al was een voorrecht om te zien. Meestal waren het robot-bandjes op dergelijke festijnen. Robots, vaak maar één of twee, die immer en altijd een vooraf opgesteld scenario naar voren brachten met over bekende muziek waarvan men wist dat het deuntje bij de mensen bekend was. 

"Dit was weer eens wat anders", vond Steven en hij verplaatste zich een beetje om het geheel nog beter te kunnen aanschouwen.

De muziek was inderdaad anders. Steven volgde het nu nauwgezet en merkte op dat de toon van muziek langzaam verschoof van toch nog wat "rustige" jazz naar een meer opzwepende vorm. Hij kon er geen grip op krijgen en zijn interesse groeide en groeide. De leadzangeres hervormde zich inmiddels tot een gedegen zangeres met een groot bereik en het zorgde dat de wandelaars stopten. De liedjes die ze zong waren van een onbekende melodie-vorm. Er was niets van Mozart of Beethoven terug te vinden, iets wat naar zijn ervaring altijd bij dergelijke optredens het geval was, noch van de muziek uit de beginperiode van de zogenoemde popmuziek. De meeste mensen die aankwamen bij het plein zochten nu ook een hang-plaats en diegenen die niets konden vinden, bleven staan. Sommigen tilden hun kinderen omhoog om de band beter te kunnen zien. Steven had nog steeds een goed uitzicht op het geheel en moest erkennen dat dit het beste optreden was wat hij ooit had meegemaakt. Hij bestelde nog een pirox-mix in de wetenschap dat de drank zijn beleving nog intenser zou maken.

De T-DE2611 raakte vanwege de drukte drie semi-minuten achterop op zijn schema. Het veroorzaakte geen storing, omdat aan de opdracht geen bindende tijdslimiet was vastgesteld. Hij sloot zich aan bij een lijn van robots, allemaal R-Diensters en vroeg intern een voorrang aan. Er volgde slechts één reactie en dat was onvoldoende. De robot herstelde zijn pogingen tot een nul-situatie en koppelde het terug aan het moederbord. Ook vanaf die zijde volgde er geen aanvullende opdracht of actief bevel en zodoende moest de robot analyseren dat een alternatief niet nodig werd bevonden. Gelukkig vond de voorste robot van het lijntje wel een alternatief. Een dikkere rode lijn, waarvan bekend was dat deze niet door mensen mocht worden gebruikt, kon worden vastgesteld als een route naar het plein. Het zorgde onmiddellijk voor een versnelling. De T-DE2611  traceerde het plein binnen bereik van vijf semi-minuten en een gele puls schoot weg richting het moederbord. De muziek en herrie van het plein raakten evenzo binnen sensor-afstand. De robot vond er niets van en richtte zich alleen op ongebruikelijke signalen. Die waren er niet al moest hij wel analyseren dat de herrie een fractie F-4 groter werd geconcludeerd dan gebruikelijk.

Steven genoot van zijn pirox-mix en de meeste andere mensen deden dat ook. De zangeres had haar ritme en toonhoogte een fractie veranderd en de bandleden sloten daar bij aan. Het verschil, miniem dan wel, zorgde voor enige onrust. Het klonk gewoon niet zo lekker en het zorgde ook voor meer gemompel onder de toeschouwers. Toen gebeurde er iets vreemds. In de wetenschap dat de muziek minder werd gewaardeerd, lag het in de rede dat de zangeres weer terug zou vallen op de oude toonhoogte. Niets was minder waar. Wederom volgde er een aanpassing en wederom betrof het geen verbetering. De Jazzmie-sound werd nu echt akelig en sommige mensen begonnen al te lachen. De aandacht van de muziek verschoof weer naar het uiterlijk van de zangeres. Kinderen begonnen te wijzen en ouders hadden hun eerste problemen met het behouden van gebruikelijke normen en waarden. "Uitlachen, dat doe je niet", was de gedachte van Steven en hij ergerde zich eraan. "Loop dan gewoon door", was zijn toevoeging. De leadzangeres loste het probleem niet op. Sterker nog. Ze begon te schreeuwen en de bandleden deden mee door warrige klanken aan te slaan op hun muziekinstrument. Het geluid ging richting de ondraaglijkheid en iedereen voelde dat dit niet goed moest zijn. Het gekibbel onderling groeide. Enkele mensen gingen snel weg, maar het was zo druk geworden (het schreeuwen trok ook andere mensen aan), dat de meeste daar niet aan konden meedoen. De zangeres liep rood aan, gooide haar microfoon weg en begon schokkende bewegingen te maken. Er klapte ook een snaar bij de contrabas. Steven zat inmiddels rechtop.

De dikke rode lijn bleef een no-go-area en dat maakte het redelijk eenvoudig om op het plein te komen. De T-DE2611 had ook op het plein zelf een begaanbare weg gevonden naar de aangegeven pirox-bar. Hij had tot nu toe slechts twee semi-minuten aan tijd verloren en zond een groene puls naar het moederbord. De pirox-bar kwam in licht-sensor-zicht, ondanks dat het een drukte van jewelste was. De herrie - een F-6 categorie inmiddels, zorgde voor wel een sensor-afsluiting. De robot vond er niets van en ging gewoon verder met zijn opdracht. Een korte interne opdracht in zijn werk-systeem gaf de exacte positie van het wissel-vat aan. Een andere robot had het al losgekoppeld en het ding stond klaar. "Opdracht nagenoeg halverwege voldaan", was de eindconclusie voor de rapportage en die zette het brein in afwachting van de wissel.

Het verging de leadzangeres helemaal niet goed. Mocht ze een opdracht hebben - zorg voor een leuk gezellig concert bijvoorbeeld - dan had ze gefaald. Het boe-geroep zwol aan en een enkeling gooide een stuk fruit naar het podium. Al snel volgden er meer fruit, maar het hielp niets. De zangeres krijste en krijste en zorgde voor een paar angstige momenten door bij na van het podium af te vallen. De mensen op het plein waren in afwachting van een totaal instorten van de zangeres of de komst van de handhavers om de band te verwijderen. Plotseling viel alles en iedereen stil. Ergens achterop de zangeres ontstond een kleine rookpluim en een paar vonken sprongen weg. Daarna brandde er een oog weg.

"Aha", dacht Steven. "Toch een Realborg"....en hij stond op in de wetenschap dat het aanblik van een brandend lichaam, ook al was het een realborg - niet zo fraai zou zijn.

Hij draaide zich om, hoorde het gegil aan en wilde weg lopen om zich te begeven naar een ander plein. De T-DE2611 kwam tegelijkertijd aan bij de pirox-bar en begon met de voorbereidingen van de wissel.

Voor beiden gold hetzelfde lot.

De klap was enorm en later zouden overlevenden het bestempelen alsof de bliksem insloeg.   

wordt vervolgd op L-2.   

E-mailen
Map
Info