Ideemachine.nl
                                                                                                 

Het Dagboek, 5B



Het gevecht.


Een dubbele rij Krim-strijders stond opgesteld en applaudisseerden door met hun stokken op de grond te stampen. Het betrof een aanmoediging. Voor mij. Voor mij alleen. Vroeg in de morgen werd ik gewekt, terwijl dat niet nodig was. Ik slaap nooit. Hooguit neem ik tijd voor een controle-scan, aftappen en inname van verse olie. Ik had me goed voorbereid, systeem-gebonden dan, want de uitslag van het bloed was bemoedigend. 80 procent menselijke olie en 20 procent Nano-plastics. Nano-plastics! Wat-de-blik. (WTB) 

Een analyse van de uitslag gaf een evenzo verrassende conclusie. De evolutie op Teegarden B had zich op een zeker moment gericht op de inbreng van plastics in het lichaam. Iets wat niet verrast, want op Aarde gebeurt dat ook met zeedieren. Maar de perfectie van die evolutie kon niet anders betekenen dat de "mensheid" hier, miljoenen jaren verder was dan de mensheid op Aarde. Doorrekenend betekende dit dat de invloed van minuscule deeltjes plastic ook miljoenen jaren geleden moet zijn gevormd. Anders gezegd; het is alsof de dinosauriërs plastic fabriceerden. De mensheid hier - steenoud dus - had de periode van technologische ontwikkeling al vroeg doormaakt met grote gevolgen en nu snapte ik ook waar die bergen vuilnis vandaan kwamen. Dit stond de mensheid op Aarde ook nog te wachten. Mijn alert-systeem bracht me van een bijkomend probleem op de hoogte en stelde vast dat de Mutuk ultra hoogontwikkeld konden zijn. Mijn beslis-systeem bracht daar tegenin dat een omkering ook mogelijk kon zijn, een vervallen maatschappij, niet wetende wat ze met al het vuil aan moesten. Hoe dan ook, het percentage overeenkomst met mensen daalde met nog eens 20 procent en dat was goed nieuws. Mijn Robot-wetten zouden wellicht geen enkele moeite meer hebben met het doden of verwonden van een dergelijk Teegardens figuur.  

En zo stapte ik de arena in. Alleen dus en dat had ik eerstens niet verwacht. Ik verwachtte een felle maar korte strijd om het gemoed tot rust te brengen, maar dat liep faliekant anders. Het was de jongen van de avond ervoor die mij wekte en vertelde dat ik mij gevechtsklaar moest maken. Ik haalde mijn skelet op en zei dat ik al klaar was. Ik benadrukte nogmaals dat ik de groep Krim goed zou meeverdedigen. De jongen keek hiervan vreemd op. 

"Nee, jij gaat vechten. Niet wij....Jij", zei hij. Ik knipperde met mijn licht-sensoren. De jongen nam aan dat ik vragen had en ging verder. 

"Luister, Mutukse. Jij gaat tegen de vertegenwoordiger van de Baardmannen vechten. Dat is zo besloten. Nog vragen?" Ik schudde mijn hoofd. Het werd mij duidelijk. De gemakkelijkste manier om geen schade op te lopen tijdens een oorlog is de inzet van slaven of gevangenen. Ik berekende dat mijn komst een uitweg was geworden. Of ik wel of niet zou winnen, dat maakte geen moer uit, berekende ik er achter na. 

De Arena betrof een cirkel van zand, afgebakend met stenen. Het zand bewoog hier niet, dit terwijl de wind - buiten de cirkel - het zand wel beroerde. Ik vond de oorzaak al snel. De kleur van het bruine zand in de cirkel was doorweekt met oud groen bloed. Mijn alert-systeem gaf aan dat hier tientallen keren was gevochten en wellicht tot de dood. Ik pufte en begon mijn rode haren vast te binden tot een grote staart. Niets mocht me belemmeren. 

Een trommelgeroffel gaf aan dat de vijand naderbij kwam. Iets verderop verschenen de eerste baardmannen vanachter een kleine heuvel en ook zij zagen er strijdvaardig uit. Alle baarden waren opgeknoopt in vlechten en rondom hun hoofd zaten doeken gebonden. In eerste instantie registreerde ik geen wapens, maar dat was schijn, want in de riemen hingen diverse glimmende dolken. Mijn alert-systeem berekende meteen een wapen-voordeel voor de Baarden. Toch hoefde ik daar geen gevolg aan te besteden. Recht voor de groep liep namelijk hun uitverkoren krijger en dat was goed zichtbaar. De beste man, een tweetal koppen groter dan de rest, had een ontbloot bovenlijf en het stond vol met tatoeages. Dichterbij registreerde ik ook verschillende littekens die de tattoos ontsierden. Deze man had al vaak gevochten en zodoende ook gewonnen, zo berekende ik. De harige groep naderde de arena en begon te roepen. 

"Baarden, Baarden, de Krim hebben geen waarden", zo zongen zij en de Krim-strijders begonnen ook. 

"De Leng, de Krim, van de Baardman maken we een Schim". 

En zo zongen zij door elkaar heen, de één nog harder dan de andere totdat de grote Baardmans met enorme stappen de arena in stapte. Iedereen viel stil en met de adem ingehouden staarden de Krim naar de uitverkorene van de Baarden. Deze roffelde op zijn borst en schreeuwde iets wat ik niet kon verstaan. De brul kwam uit het diepst van zijn longen en ik berekende - zelfs van afstand - een geur 8, goor dus. Nog voordat ik de arena instapte scande ik de man af. Hij had een gezicht als een onweersbui in de herfst en schouders zo breed als een os. Al zijn spieren stonden strak gespannen. Op zijn armen zaten uiteraard ook tattoos, één draak op de linker en een slang op de rechter. Midden op zijn borst stond een duistere man met een groot slagzwaard. De overeenkomst met een ridder of beul was groot. De riem, kennelijk gemaakt van één of ander geschubd dier was zeker 20 cm breed en in zijn riem hing een laser. "Een laser.....! Die laser kende ik", fluisterde ik intern. Onmiskenbaar was het de laser eigendom geweest van RAW. Had RAW deze verloren? Of...had deze man hem verslagen?" Mijn systemen sprongen op paars, een noodsituatie. Plotseling duwde iemand van de Krim mij naar voren. Ik struikelde de arena in. Alle Baarden begonnen te lachen toen ik op mijn grijp-tentakels in het zand landde. 

"Haha, kleintje....Je hebt je plekje al gevonden. Whoea...Krim. Is dit het beste wat jullie deze maand kunnen sturen?" Hij draaide zich om naar zijn eigen groep en die begonnen allemaal nog harder te lachen. 

"Ach...gut...en het is een meisje... Zal ik mijn armen maar bij elkaar laten binden. Dat lijkt mij eerlijker". Weer lachte de hele groep. Ik berekende onmiddellijk een kritieke fout bij de Baardmans. Onderschatting. Een doodzonde volgens het krijgersboek van Sun Tsu. Ik gaf mijn systemen opdracht om alle informatie van Krav-Maga, de oeroude Joodse krijgskunde, met slechts één strategie - meedogenloosheid, geen genade - te verzamelen en een paar geschikte tactieken uit te filteren. Mijn alert-systeem kreek er 5 binnen, aflopende in slagingspercentage. Ik koos direct de beste uit, 90 procent. Mijn alert-systeem had inmiddels een tweede zwakke plek bij de Baardmans gevonden. De tijd daarvoor had ik zelf veroorzaakt. Ik struikelde opzettelijk nog een keer en liet de groep uitlachen. Daarna begon ik van links naar rechts te zwalken en zette mijn zieligste gezicht aan. De groep Baardmannen glimlachte constant en stonden gereed voor een bloedig tafereel. En die kregen ze ook. 

---

De enkel kraakte en de voet sloeg door waardoor deze in een 90 graden-stand met zijn onderbeen terecht kwam. De krak was duidelijk hoorbaar en de joelende menigte verstomde. De zwakke plek was de enkel geweest, zichtbaar vanwege diverse littekens erop, zo had ik berekend. De pezen moesten daar ooit eerder zijn beschadigd, zo had mijn alert-systeem vlak erna berekend. Het was dus gewoon wachten op een ferme trap met zijn linkerbeen. En die kwam. Het been kwam van de zijkant in een grote zwaai op mij af om mij zo snel mogelijk af te maken, en wel gericht op mijn hoofd. Ik plaatste mijn linker-onder-grijp-tentakel er recht op en de voet van de Baardmans knalde door. De rest, de enkel en zijn been werd tegengehouden door mijn vastgezette titanium skelet. Wat de breuk exact veroorzaakte was een 30 graden draaiing van mijn stalen rechthoekige dradenbuis binnenin mijn onder-grijp-tentakel waardoor de scherpe rand naar buiten werd gericht. Doeltreffend en genadeloos. De Baardmans schreeuwde het uit van de pijn, keek met opengesperde ogen naar zijn voet die hulpeloos aan zijn kapotte enkel bengelde. Het bot was door het vlees en de huid geraakt en stak scherp samen met lange splinters naar buiten. Deze man zou nooit meer lopen, mocht hij het overleven, zo berekende ik. Tot overmaat van ramp kwam hij neer op dezelfde voet wat nogmaals een krak en een oorverdovende kreet van pijn veroorzaakte. De krijger - door pijn overmand - raakte even in een toestand van bewusteloosheid. De Baardmannen stonden met open mond sprakeloos het schouwspel te aanschouwen. Hun onoverwinnelijke krijger was verslagen en wel door een "meisje". De Krim-lieden daarentegen waren evenzo stil totdat ze zich realiseerden dan het echt was gelukt. Iemand "van hen" had de grote krijger verslagen, iets wat tot nu toe al jaren niet was gelukt, ten koste van veel levens. 

"Dood hem. Dood hem nu", gilden ze. Ik besloot eerst iets anders te doen. 

Het is een speciale techniek, maar redelijk eenvoudig. Ik draaide de Baardmans op zijn buik en zag dat het snot en slijm in het zand dropen. De man kermde weer en deed gewillig wat ik verlangde. Ik pakte zijn niet gewonde been en boog die bij de knie naar boven. Tussen het oksel van de knie plaatste ik mijn eigen loop-tentakel en ging zitten. Hierdoor raakte zijn been beknelt en temeer ik naar beneden zakte des te meer pijn ik veroorzaakte. Als ik helemaal zou gaan zitten, zou dit been ook breken of het kniegewricht zou uit elkaar klappen. En hij had al zoveel pijn. Ik drukte een beetje door en boog mijn skelet voorover. De menigte dacht dat ik hem zou gaan wurgen, maar niets was minder waar. 

"Waar komt dat wapen vandaan", vroeg ik hem zachtjes.

"Welk wapen?, gorgelede de man en spuugde een klodder slijm in het zand.

"Dat ding bij je riem. Vertel of ik breek ook dit been", siste ik.

"Dat ding....Aaah, dat is van de ijzeren man... Hij heeft het aan me gegeven in ruil voor een veilige tocht naar Mutuk". 

"Wanneer was dat?", vroeg ik en drukte heel kort aan. De man schreeuwde.

"Aaaa...tien dagen geleden. Aaaa, verlos me. Doe het. Dood me", schreeuwde hij nu. 

Ik liet hem los tot ontzetting van de Krim-lieden.  

Ik stond op en klopte het zand van me af. Daarna verliet ik de arena en niemand protesteerde. De menigte had zich bij de stenen rand geopend wellicht uit respect voor me - sommige Baardmannen maakten zelfs een kleine buiging - en ik liep terug naar mijn tent, sloot de flap en wachtte af. Buiten werd er flink gekibbeld maar het leidde gelukkig niet tot meer geweld. Ik berekende dat er vast ook weer een nieuwe afspraak werd gemaakt. Joelend vertrokken de Baardmannen. 

Ik heb de Baardmannen nooit meer gezien.  

Diezelfde avond was het feest met mij als een zeker middelpunt. Mijn berekeningen gingen tijdens de rustige maaltijd terug naar het gevecht. In bliksemnaam...wat een geweld zat er in mijn systemen als het noodzakelijk was. Er had ook geen enkele storing opgetreden, tot tevredenheid van mijn conclusie-systemen. Een na-berekening richting de Robot-wetten leverde ook al niets bijzonders op. Ze hadden niet gereageerd, zelfs niet eens één berekening gemaakt. Vlak daarna gingen mijn berekeningen naar RAW. Hij stond dus nog steeds AAN en was op wellicht al in Mutuk. Ik had zodoende minimaal 10 dagen achterstand. Feitelijk veel te veel...., maar in ieder geval veel minder dan de 21 dagen die ik eerst aan achterstand had opgelopen. Ik moest zo snel mogelijk naar Mutuk, dat was wel duidelijk. Hoewel dit gegeven mij onrustig maakte, vonden mijn systemen toch dat ik het feest moest registreren. En dat deed ik dan maar. Het zou inderdaad jammer zijn om terug te komen op Aarde en niets van een cultureel gebeuren te kunnen aangeven. Het betrof immers een feest van een buitenaardse entiteit, een bewijs van intelligent leven, al twijfelde ik wel - net zoals bij de mens - aan de betekenis van het woord intelligent.  

Enfin...bij deze dan; 

De avondmaaltijd was voortreffelijk, zoals ook de vorige keer. Niet dat ik er lichamelijk iets van merkte, maar mijn geur-sensoren gaven wederom een 9+ aan. Op de vrij ondiepe roodbruin glimmende schalen lagen diverse lekkernijen en mijn berekeningen kon niet achterhalen waar al dit eten vandaan kwam. Hier in de wijde omtrek was immers alleen zand, stenen en stof te vinden. In de kleinste schaal borrelde een vloeibaar goedje en even berekende ik een paar kleine oogjes die boven kwam drijven. Bij de "soep" werd brood geserveerd in de vorm van vrouwelijke borsten. Andere broodjes werden gevormd naar mij onbekende dieren, die er zowel Aards als onaards uitzagen. Paard-achtigen met een hele korte nek, olifant-achtigen met 2 slurven, Octopus-achtig met omhoog staande armen. Het geheel zag er zowel vrolijk als smakelijk uit (behalve de soep dan). Na het voorgerecht werd een grote zilveren schaal op de grond geplaatst. Voordat men aan de enorme dis kon beginnen, werd er uitvoerig gedanst. Zoals ik al eerder had gemeld, betrof de klederdracht oud-Indiaas met veel tierelantijntjes zoals belletjes, veren, sierraden en vluchtige shawls. De dans - uitgevoerd door prachtige jongedames - maakte een grote indruk op mijn visueel-systemen, ook omdat het tempo steeds hoger werd, naar mate de muziek speelde. Alle jongens raakten in vervoering, keken aandachtig naar de schuddende buiken en borsten en klapten op de maat van de muziek mee. Het duurde niet lang voordat ook de jongens aansloten en ronddartelden rondom de schaal. De dans eindigde met een paar ferme gillen van de jongedames. Plots werd het stil en iedereen ging zitten. Tegenover mij zat een van de dames en ze had werkelijk een fraai gezicht. Grote groene ogen, met oranje mascara en centimeterslange evenzo oranje wimpers. Het haar - ravenzwart - krulde tot op haar billen. Aan haar hals zaten de mooiste edelstenen en mijn systemen konden niet berekenen waarom een dergelijke schat aan stenen niet had geleid tot een ander leven dan dit. Ik richtte me op de schaal en berekende een groot aantal gefrituurde insecten of geleedpotigen. Een mens zou dit zeker niet eten. Niet omdat het er smerig uitzag, maar de kleur wit en roze zou afschrikken. Het zou zijn alsof je in een witte schorpioen zou bijten. Juist....onsmakelijk. Gelukkig leefde het geheel niet meer. Ik probeerde zo smakelijk mogelijk te eten en veroorzaakte een aantal keer "hm, lekker", maar slikte het krakende goedje snel door naar mijn interne afvalbak. Die raakte steeds voller en ik besloot hem in de nacht te ledigen. Na de grote dis, waarbij veelvuldig werd geboerd, volgde er een drank. De beker siste toen het mij werd aangereikt en ik berekende redelijk wat alcohol samen met een mij onbekend kruid. De inhoud maakte voor mij systemen verder niets uit, maar na de eerste slokken vervielen sommige jonge mannen en dames in een vreemd gedrag. Ze tolden met hun ogen en draaiden met hun hoofden en soms schokten de ledematen. Ik wil er niet te veel over kwijt, maar bonobo-apen werd even later als eerste referentie naar voren gehaald qua overeenkomst met "iets" op Aarde. Ook mij werd veelvuldig seks voorgesteld, iets wat ik eerstens weigerde. Toch kon ik er naar mate de avond vorderde uiteindelijk niet meer aan ontsnappen en paarde met de leider als ook daarna met een paar jongelingen van de groep. Gelukkig betrof het een kortstondig iets. Ik scande mijn systemen en vond geen beschadigingen. Eenmaal uitgeput viel bijna iedereen in slaap, behalve de leider. Het werd tijd om zaken te doen. Het toetje kwam toch niet meer...dat was net geweest. 

"Ik wil zo snel mogelijk naar Mutuk", zei ik terloops, terwijl de man op een gele vrucht sopte. Hij keek me aan en knikte. 

"Is dat een ja, dat regelen we?"  De man knikte weer. 

"Vertel me dan. Hoe gaan we dit aanpakken?" De man stond even op en liep naar de mij bekende jongen en fluisterde hem iets in het oor. De leider vertrok en de jongen hurkte naast me. 

"Luister, Mutukse...Vannacht neem ik je mee naar de duisternis. Daar zullen we een voertuig treffen die je naar Mutuk brengt. Rust nog even en wees voorbereid als ik kom. Duidelijk?" Nu knikte ik. De jongen vertrok en ik berekende dat het beter was om ook naar mijn tent te gaan. Eenmaal daar aangekomen maakte ik mezelf schoon en leegde mijn interne prullenbak. Daarna ging ik zitten. Ik was er al klaar voor. 

Klaar voor de duisternis wat het ook moge zijn.  


wordt vervolgd op 5C

E-mailen
Map
Info