Ideemachine.nl
                                                                                                 

Het Dagboek, 3B


De 1e verkenning

Robots zijn uitermate bestemd voor onderzoek op onherbergzame plaatsen. Daarmee bedoel ik dat we niet een vuurtje behoeven te maken, noch een nachtelijk onderkomen te regelen of een haasje voor voeding te vernietigen. Sterker nog, met onze batterijen zouden we de ronde om Teegarden B helemaal zonder oplading kunnen afronden. Het enige waar wij echt rekening mee moesten houden, betrof de aard van onze olie in de bewegingssystemen. Die zou zeker naar mate de tijd verstreek stroperig worden en dat had gevolgen voor de mechanische prestaties, meer niet. De zwaartekracht - iets hoger dan op Aarde - kon als goed werkbaar worden aangemerkt, al zou een mens hier wel sneller moe worden. Maar...uiteindelijk zou de evolutie vast en zeker voor een herstel zorgen. Lichtere botten of zo. Het duurt alleen miljoenen jaren, maar ja...alles beter dan geen planeet, berekende ik. 

Het was RAW die al snel uitvond dat wij niet op een "eenvoudige" exo-planeet waren beland. Al lopende in de richting van iets wat leek op een groepje bomen, merkte hij op dat het groepje niet dichterbij kwam. 

"Minox, Kom eens. Ik bereken nu al dat die dingen daar bewegen". Hij riep vanaf een meter of twintig en toen ik in zijn richting keek, zag ik niets bijzonders. Een bosje boomachtige structuren. 

"De wind, RAW. 0,1 Beaufort-kracht, dus misschien is dat het", antwoordde ik om vervolgens mijn analyse van de bodem af te maken. 

"Nee, echt. Als ik er naar toe loop, dan is het net of ze meebewegen naar achteren, maar mijn beweging-scan registreert dat niet". Hij schreeuwde nu iets harder. "Misschien schuilt er wel een plantaardig beest in of zo en worden we straks door lange dodelijke lianen gegrepen", voegde hij nog toe.

"Misschien is je afstandmeter gewoon kapot. Ik kom zo, geduld". 

"Minox...blik en opener, kom nou of moet ik nu al gaan knallen met mijn laser?", schreeuwde hij en nu nog wat harder. Ik besloot om te gaan kijken, want om nu bij de eerste de beste ontmoeting met een lage vorm van leven het kapot te laseren, ging mij veel te ver. Zodoende zette ik de analyse-tube op de grond en stapte af op RAW. Mijn alert-systeem registreerde geen enkele onregelmatigheid en ik zag ook niets vreemd gebeuren. 

"Nou, nou...misschien moet je eens een scan bij jezelf doen, want er gebeurt niets", snauwde ik. 

"Loop dan...loop er op af, toe". Ik bekeek het groepje structuur, want een betere naam kon ik niet vinden in mijn woordenboeken en berekende een aantal wortelachtige structuren vlak boven de grond, gelijkend op mangrove-wortels en daarop waren bladeren "geplakt" tot een hoogte van wel 10 meter. De bladeren, zilverwit van kleur hadden een varenachtige vorm en wel zoals die van een Tongvaren, lang en dun. Ik berekende de bladeren echter ook als onbuigzaam, want het geheel verliep in rechte lijnen. Een zekere hardheid was een 60% optie, omdat er brokken blad met enige dikte variërend van 1 tot 2 centimeter onder de wortels lagen. Tot nu toe had ik in ieder geval geen gevaar gemeten. Ik liep er dan ook met een vaste loop naar toe en keek aandachtig naar voren om te zien, wat RAW had gezien. En het klopte. Naar mate ik vooruit stapte, des te meer week de structuur naar achteren en wel zonder te bewegen. Een onmogelijke gebeurtenis dus, en mijn systemen raakten al snel van slag. Wat hier gebeurde was niet in enig naslagwerk terug te vinden en ook wiskundig feitelijk niet bestaanbaar, behalve......

Ik besloot een paar stappen terug te doen en wat ik berekende gebeurde ook. De structuur kwam weer naar voren, zonder zelf iets uit te voeren. Mijn rekensysteem rekende een afwijkende analyse voor, die mijn conclusie-systeem als 0 % afketste. Toch hield ik vast aan mijn 1e berekening. Als iets niet beweegt, maar toch beweegt, dan kon dat maar één conclusie hebben - ondanks dat het bijna onmogelijk was - namelijk dat de ondergrond zich uitrekte. Of krimpen...dat dan ook.  

"RAW, ik bereken een mogelijkheid dat de grond onder ons beweegt", riep ik naar achteren zonder mijn blik van de structuur af te houden. 

"Zie je wel...Er is iets mis. Kan je een reden daarvoor berekenen?", vroeg hij. Ik maakte hier uit op dat zijn vermogen om zelf iets te berekenen niet bijster hoog was. Een voordeel voor mij, rekende ik er achter aan. 

"Hm....Eh, een besmette plaats, gevaarlijk, heilig, zo iets, bereken ik. De laatste optie krijgt 40%". 

Zoals altijd zal voorkomen bij aankomst op een onbekende plaats, een nooit betreden plaats zelfs ergens in het heelal, kan de fantasie op hol slaan. Echter, dit principe geldt voor de mens. Voor een robot is het anders. Die maakt berekeningen op wat normaliter, dat wil zeggen natuur- en wiskundig - mogelijk voor kan komen en dat vooral op basis van het woordenboek en Wikipedia. Maar...in mijn geval, een serieuze geavanceerde realborg, kan ik ook rekening houden met alle opties die ooit in boeken naar voren zijn gebracht. En dat maakt een groot verschil. Waar RAW bleef hangen in een simpele visuele berekening die hij niet verder kon verwerken, ging mijn brein aan de slag met andere opties. Buitengewone opties, uit miljoenen science fiction boeken, films en hoorspelen. Zo werd mijn analysebrein overvallen met een groot aantal kansrijke opties; 

- Deze planeet betreft de hemel, een plaats waar de menselijke God heerst. (dus zou het hier druk moeten zijn met mensen.)

- Deze planeet betreft de menselijke hel, een plaats waar de duivel heerst. (ook heel druk en heel warm)

- Deze planeet is de plaats waar geïncarneerde Boeddhistische mensen verblijven (Nirvana, rustig plekje, want zoveel mensen hebben dit einddoel niet gehaald)

- Deze planeet leeft in zijn geheel. (zoals de Theosofie stelt)

- Deze planeet is louter bevolkt door minder intelligente wezens. (zou de mens blij mee zijn).

- Deze planeet wordt bevolkt door hoog intelligente entiteiten. (oei, snel weg dan...)

- Deze planeet is slechts een plaats van beweging veroorzaakt door ondergronds warmte-verschillen. (prima, maar niets van gemeten)

- Deze planeet is een dumpplaats van gevaarlijke elementen of entiteiten. (dat wordt dan een ongemakkelijke reis)

- Deze planeet is een gevangenis. (ik wil toch echt weer terug naar de aarde)

- Deze planeet is on-mechanisch, dat wil zeggen louter organisch (en dus ook geen robots).

- Deze planeet heeft een vroeg stadium levensontwikkeling, zoals het Perm of Krijt op Aarde. (prima, als er maar geen raptors zijn.)

- Deze planeet is ooit verwoest en overwoekerd met primair plantaardig leven. (interessant)

- Deze planeet is vergiftigd en geëvolueerd tot een dodelijk oppervlak. (blij dat ik een robot ben.)

- Deze planeet is louter goedaardig. (de beste optie, toch?)

- Deze planeet wordt slechts bevolkt door (gevaarlijke) micro-organismen. (aldus een onmogelijke plaats voor de mens)

- Deze planeet is een plaats voor enkele reuze-entiteiten. (De Griekse Goden?)

- Deze planeet is gecamoufleerd voor oorlogsdoeleinden van een onbekende entiteit. (liever niet)

- Deze planeet is een val en voedt zich met bezoekers. (maar ik ben harde kost hoor!)

- Deze planeet is heilig verklaard en daarom onbewoond. (ook een goede optie, toch?)

- Deze planeet is een visuele illusie door een computer geschapen. (wtf)

- Deze planeet is een uitvalbasis van een geavanceerde entiteit. (pffff...)

- Deze planeet is er niet, de robot (ik ook dus) droomt. (jaja....)

Mijn besluit om weinig eigen berekeningen richting RAW aan te vullen was ingegeven door mijn analyse-brein. RAW zou zich waarschijnlijk suf-rekenen en er nooit uitkomen en dat was op dit moment gunstig voor mijn kansen om als eerste weer bij de raket uit te komen. Toch nam - mijn conclusie-brein - hier geen vrede mee. De afdaling van de ringen naar het oppervlak had toch duidelijk gemaakt dat een terugkeer - alleen - zeer moeilijk zou zijn, zo was de eerste conclusie. Sterker nog, feitelijk onmogelijk, volgde er snel achteraan. En bovendien...de reis rondom de planeet kon ook wel eens zeer gevaarlijk verlopen. Het stuurde daarom een voorstel naar me toe en die deed mijn olie wel even schommelen..

"Beste optie NU - samen reizen. Voordeel op gevaar, nadeel geen winnaar mogelijk, behalve als je punten toedeelt aan een ieder die een traject tot een goed verloop heeft geleid."

Ik berekende deze optie na. Een terugkeer - alleen - naar de Ringen zou inderdaad een kwestie van geluk worden, mocht ik dit helemaal alleen moeten doen. Het was immers onmogelijk om beiden zijden van het landingsvoertuig in de gaten te houden. Een uitweg kon een nauwkeurige berekening van de ring-bewegingen zijn, maar dat kost tijd en mogelijk teveel tijd, zeker als er nagenoeg geen tijd meer over was. Over 82 dagen en nog wat moest het voertuig terug zijn in het gat op de buitenste ring, omdat dan het blok ijs - hopelijk met het voertuig en ik erin - weer zou worden verwisseld. Ik berekende dat ik een dergelijk voorstel aan RAW moest voorstellen. Pas dan kon duidelijk worden of deze uitzonderlijke optie een realiteit kon worden. 

"RAW...het is mij nu al duidelijk dat deze planeet veel risico's voor ons kan inhouden". Ik nam afstand van de bewegende structuren om aan te geven dat dichterbij komen voor mij niet was weggelegd. RAW knipperde met zijn licht-sensoren en zette ze op een blauwe kleur. Dat voorstelde niet veel goeds. 

"Ach, beste Minox. Geef je nu al op? Ik bereken een planten-beest, maar ze hebben mij hier niet voor niets naar toe gestuurd. Het zou mij verbazen als er op deze planeet ook maar iets is, wat in de buurt kan komen van mijn kracht en intelligentie", zei hij en stapte - ter provocatie - in de richting van de structuren. 

Ik berekende er het fijne van. RAW vergat eenvoudigweg dat mijn intelligentie die van hem overtrof en een eerste blik op wat boomachtige structuren kon geen indicatie zijn voor de rest van de planeet. Ik moest er bijna van zuchten, maar probeerde hem toch tot inkeer te brengen. Veel tijd hadden we nu ook weer niet. 

"RAW...ik heb geen berekening dat ik - in mijn eentje - of jij - in je eentje - eenvoudigweg kunnen slagen in onze opdracht. Misschien kunnen we samen...." Ik kon de zin niet eens afmaken. RAW maakte een wegwerpgebaar en liep nu met grote passen in de richting van de structuren. Die weken eerst achteruit, maar plotseling berekende ik dat de verwijdering stopte. RAW had het niet door en stapte - mogelijk ingegeven door een onterechte blijk van overschatting - door en nadere de boomachtige structuren. Plotseling bewoog er iets en met een enorme zwiep werd RAW weggevaagd van de plek waar hij stond. Een gegrom steeg op uit de toppen van de structuur. RAW lag inmiddels tientallen meters verderop, verdoofd en kennelijk had hij schade aan zijn gestel, want nadat hij op was gestaan, hing zijn gestel schuin. De structuren kwamen nu op RAW af en ik berekende dat hij bij een tweede klap niet meer aan zou staan en dan was het mogelijk ook einde verhaal voor mij. Ik gilde naar hem om naar mij toe te lopen, maar hij reageerde niet. Het was op dat moment dat ik besloot om - out of the box - te rekenen en snelde naar RAW toe. Vlak voor hem ging ik languit liggen op de grond met mijn hoofd richting de structuren en hield mijn grijp-tentakels wijd open. Dit teken van onderdanigheid berekende ik als de laatste optie om dit tot een goed einde te brengen. De structuur kwam dichterbij. "RAW, ga liggen...Nu!", stuurde ik intern naar hem en gelukkig gehoorzaamde hij. En daar lagen we...languit op de grond, een prooi voor de planeet slechts na enkele minuten nadat we waren geland. Een lange sliert naderde ons vanuit de structuur en deze kronkelde even boven ons. Het betrof een mengeling van een tak en een liaan afgezet met harde bladachtige schijven. Plots bengelde er een tweetal piepkleine oogjes vlak voor mijn licht-sensoren en ze knipperden een paar keer. Ik knipperde terug. Waarom weet ik niet, maar dit leek voldoende. De liaan trok zich terug en even later berekende ik ook dat de gehele structuur afstand van ons nam. Ik analyseerde dat een voorzichtig opstaan nu zou kunnen. "Rustig RAW....rustig opstaan, niet omdraaien, niet naar de structuren kijken, beetje buigen en achteruit", fluisterde ik. RAW deed mee en na een paar passen achteruit wandelen, keerde de rust terug. De structuur stond waar het eerst stond en bewoog niet. Ik analyseerde dat omdraaien beter nog niet aan de orde was, dus gingen we achteruit tot vlak aan ons landingsvoertuig. Pas toen ik het voertuig met mijn skelet aanraakte, keerde de rust in mijn olie terug. Ik ging zitten en keek met bewondering de structuur voor ons aan. RAW schoof ook aan en scande zijn systemen. 

"Wat nu, Minox....Waar had je het net over? Vertel", zei hij met een krakende stem. 

"Rust RAW. Eerst even bijkomen, maar ik heb inderdaad een voorstel en ik neem aan dat je nu wel wil luisteren", antwoordde ik zonder hem aan te kijken. In de hoek van mijn licht-sensor zag ik dat hij knikte. 

  

wordt vervolgd 3C


E-mailen
Map
Info