Ideemachine.nl
                                                                                                 

Het Dagboek, 2D


Het vertrek, vervolg


Een wirwar aan trappen. 

"Overdracht, 1 uur en 20 seconden".  

De luidspreker stond op maximaal volume en enkele mensen beneden schrokken er zichtbaar van. Ik berekende dat sommigen nu vloekend hun werkzaamheden zouden voortzetten in afwachting van de volgende plotselinge aankondiging. Het irritante geluid galmde ook nog eens een tijdje door totdat het werd overstemd door de gebruikelijke robot-geluiden. Zo ook die van ons...klik, klak, klik, klak. De treden hadden gelukkig ribbels en dat was nodig ook, omdat enkele stukken ijs erop waren neergekletterd. De duizenden brokjes knarsten onder onze loop-tentakels tot kleiner gruis. Ik nam wat afstand van RAW, die meer risico nam en zodoende als eerste aankwam bij de top. Niet veel later arriveerde ik ook en onze begeleider stond klaar om de laatste aanwijzingen te geven. Een goede vergelijking met wat we daar boven aantroffen is lastig, maar als het toch moet, dan kies ik voor een smalle duikplank op grote hoogte. Een robot heeft geen hoogtevrees, sowieso geen vreesgevoelens, louter een verscherpte aandacht en zodoende namen we alle twee gelijktijdig plaats op de plank die ons naar het donkere gat aan het einde van de plank zou brengen. De begeleider, een jonge man zonder baard en ten overvloede - volstrekt overbodig ook - gegoten in een strak ruimtepak zonder helm, maakte duidelijk dat daar de ingang naar het voertuig was. 

"Als jullie zitten op de aangewezen plaatsen, gordels omdoen en "gereed" roepen wil je, want dan hoef ik niet perse die plank op te lopen om jullie te controleren", zei hij met een stotterend piepstemmetje. Ik berekende mij het fijne ervan, een mens met hoogtevrees en die plaatsen ze juist hier. Het gat betrof een rond gat met slechts piepkleine handels om af te dalen naar het ruimteschip. RAW ging als eerste, waarschijnlijk om een stoel met de grootste tentakel-ruimte op te zoeken en ik volgde kort daarna. Binnenin overheerste de kleur wit en wel volledig. Stoelen wit, gordels wit, zelfs de bedieningsknopjes waren wit en ik kon echt niet berekenen waarom men dit had gedaan. Bij spoed zou een mens zich snel kunnen vergissen. Maar ja...voor robots maakte het niets uit. 

De binnenruimte leek voldoende ruim en tot onze verrassing liep de open ruimte verder naar beneden door. Ik checkte mijn geüpdatete voertuig-gegevens en kreeg het bericht dat daar een batterij-oplaadpunt was ingebouwd, samen met een olie-aftap en een olie-ververs-punt. De grootste verrassing was toch de optie "visueel zicht". Een kleine handel duidde aan dat een veiligheidsscherm kon worden opgeborgen om alsnog vooruit te kunnen kijken. Ik maakte RAW er op attent en hij stak zijn duim-grijper op. RAW nam plaats - inderdaad op de stoel met de meeste tentakelruimte en begon met checken van de systemen. Hoewel één robot voldoende zou zijn om dat te doen, ging ik ook checken. Een dubbelcheck leek mij veiliger, want als er iets mis zou zijn...dan zag de mensheid ons nooit meer terug. 

Nadat we uitgebreid alle systemen hadden gecheckt en meerdere keren de tijds-aankondiging van vertrek hadden gehoord, begon er recht voor ons een afteldisplay te schijnen. In felrode cijfers verscheen aantal minuten en seconden en het knipperde waardoor mijn alert-systeem bijna constant zich daarop richtte. Ik gaf intern opdracht om pas 5 minuten voor vertrek hier aandacht te geven. RAW had intussen een goede zithouding aangenomen en hij verroerde niet meer. 

"RAW", is er nog iets wat we moeten bespreken?", vroeg ik maar om de tijd met wat nuttigs door te komen. Hij antwoordde niet direct. Pas na een knipper van zijn rechteroog-sensor zo'n 20 seconden later, opende hij zijn spreekobject. 

"Ik hoef geen overleg, Minox. Het is mij duidelijk. Over enkele minuten vertrekken we en over enkele minuten zijn we misschien vernietigd of zweven we ergens in de ruimte waar geen mens ons meer zal vinden", zei hij terwijl hij niet eens één grijpvingertje bewoog. 

"Lekker positief antwoord, RAW. Bedankt". 

Nu bewoog hij wel en keek me aan met een strenge uitstraling. "Wat wil je dat ik zeg? Fijn dat we zo gaan. Veel geluk of zo of moge de beste winnen...Voor mij er slechts één optie. Ofwel ik besta niet meer ofwel ik ben als eerste terug. Ik neem aan dat dit wel duidelijk is, toch?"

"Jawel, maar er zal toch echt zo meteen...."

"Vertrek 5 minuten en 3 seconden". 

"Zo meteen als we daar aankomen een vorm van samenwerking tussen ons moeten zijn. Ik neem aan dat je tot en met de landing op Teegarden B samen met me werkt". 

"Natuurlijk, kleintje. Dat registreer ik als een belofte". 

Dit laatste stelde mijn alert-systemen gerust. Als het lukte dan zou het echte gevecht in ieder geval pas op Teegarden B beginnen. Een robot-registratie-belofte is net zo veel waard als een eed door een mens, zo berekende ik. Helaas wist ik toen nog niet dat ook mensen een eed probleemloos konden breken...

"4 minuten". 

Stilte.

"3 minuten". 

Stilte met een kleine siddering binnen in mijn gestel. 

"2 minuten".

Olietemperatuur 68 graden en stijgend. 

"1 minuut". 

Stilte en een kleine storing in mijn analyse-brein.

"30 seconden". 

Een sissend geluid nabij RAW.

"20 seconden"

Een zacht gebrom... ergens... zonder duidelijkheid waar het vandaan kwam.

"10, 9, 8, ,7 ,6, 5, 4, 3 ,2, 1, GO". 

Stilte. Ik knipper 3 keer met mijn oogsensoren. 

Klok geeft 82 dagen, 6 uur, 3 minuten en 22 seconden aan. 

"RAW....Ben jij er nog?"

Ik knipperde wederom met mijn ogen en controleerde al mijn systemen. Geen bijzonderheden. RAW naast me deed hetzelfde en maakte zelfs na afloop zijn gordels los. Het was op dit moment dat het duidelijk werd dat wij de aarde hadden verlaten, want hij botste kort daarna zijn hoofd tegen het plafond. Gewichtloosheid is op zich geen enkel probleem voor robots, omdat de vloeibare stoffen zijn toegevoegd tot de laatste luchtbellen in alle systemen zijn verdwenen. Mijn conclusie-brein registreerde echter wel een probleem-optie. Het was immers niet duidelijk wat er zou gebeuren als er een lek aan die systemen, zoals de bewegingsbuizen, zou ontstaan. Ik hield de vraag vast in mijn alert-systeem en besliste deze optie mogelijkheid niet met RAW te delen.  

"Het lijkt erop dat wij in ieder geval niet meer op Aarde zijn, beste Minox". RAW glimlachte en controleerde nog enkele belangrijke systemen op schade. Die was er niet. Ik glimlachte terug en besloot om de voortgang-instructies door te nemen. Het kostte mij 4 seconden. 

"We kunnen als we willen het beveiligingsscherm omhoog doen, RAW. Mee eens?" RAW knikte en het gaf mijn controlesystemen een bevestiging van het gegeven groene signaal. Ik tikte tegen de schakelaar en tergend langzaam kroop het scherm omhoog. Ik weet niet waarom, maar ik besloot om pas te kijken als het scherm helemaal omhoog was. Of RAW hetzelfde deed weet ik niet, maar plotseling klonk er een robot-vloek.

"Blikverdrie Minox. Ik weet niet waar we zijn, maar dit slaat nergens op." Hij bonkte een grijptentakel tegen een armsteun en begon vervolgens als een razende over het flexi-scherm te wrijven. 

Ik keek op en....zag alleen maar ijs. 

"Hou maar op RAW. Het ijs zit niet aan de binnenzijde. We zitten vast in het ijs", zei ik koeltjes in een poging daarmee ook cool over te komen. Imponeren was niet mijn doel, hoor, maar ergens vonden al mijn rekensystemen het wel positief dat mijn metgezel nu al uit balans was geraakt. 

wordt vervolgd op 3A.

E-mailen
Map
Info