Ideemachine.nl
                                                                                                 

Het Dagboek, 2C



Het vertrek, vervolg


Ver boven onze hoofden hing een wiskundig figuur, een icosaëder nog wel, een veelvlak met in dit geval 20 vlakken. Mijn rekensysteem scande de vlakken één voor één af en vond een opmerkelijk feit. Het veelvlak was perfect, geen millimeter ergens te klein of te groot en ook stonden alle hoeken gelijk met elkaar. Een waar menselijk kunstwerk met wellicht veel hulp van geavanceerde robots. Ik keek daarom met bewondering naar dit bouwwerk en richtte me op meerdere details. Allereerst viel het bouwwerk op waar dit gevaarte - ik schatte zo'n 10.000 kilo - aan hing. De 8 kabels bestonden uit een kluwen van mentrino-plastieken omhuld door metalen strings en leken mij onverwoestbaar. Het gevaarte werd ook nog ondersteund, dit om het zo stabiel mogelijk te houden. Het geraamte eronder, evenzo van mentrino-plastiek gemaakt had men wijdbeens opgesteld en stond op rubberen doppen ter grootte van een olifant. Een kleine aardbeving kon dit bouwsel niet eens omver krijgen, zo berekende ik. Al met al, was mijn reken-brein onder de indruk, want het bleef maar rekenen en rekenen, een logisch gevolg van de wiskunde die altijd uitdaagt. Ik stopte dit proces om duidelijkheid te krijgen hoe een en ander - de krachten om te kunnen vertrekken -  zou gaan werken. Van een raketachtig voertuig was immers nog niets gebleken. Pas toen merkte ik op dat het veelvlakkige gevaarte uit ijs bestond. Verder naar binnen waren diverse andere vlakken en lijnen te zien en mijn analyse-systeem gaf aan dat daar vermoedelijk het echte landingsvoertuig zich moest bevinden. 

RAW rekende intussen ook en even later hadden we een kort overleg. 

"Voor mij is het kristalhelder, Minox", zo begon hij. Ik keek hem aan en plaatste een holografisch vraagtekentje in de lucht tussen ons. 

"Nou, waarschijnlijk wordt dit in zijn geheel verplaatst naar de ringen van Teegarden B en dan moet er iets gebeuren, bereken ik". 

"Ik bereken dat de ijsklomp eromheen dan daar moet smelten, anders zitten we voor eeuwig vast", voegde ik toe. 

"Klopt, ik zie verschillende uitlaat-poorten op het voertuig. Zie je die ronde gaten? Dat zou dan het ijs moeten smelten. Maar wat vindt jij van het landingsvoertuig? Niet erg groot he". RAW wees op zijn imposante gestel en vreesde kennelijk voor beknelling. Ik kon me daar niets bij voorstellen. Ruimte genoeg voor mij. Ik probeerde hem gerust te stellen.

"Van wat ik begrepen heb, duurt de reis er naar toe nul seconden, dus...en het smelten moet niet veel langer tijd kosten dan enkele uren, bereken ik". We keken samen verder naar het landingsvoertuig. Een driehoekig vrij plat voertuig, zonder een duidelijke cabine. We zouden waarschijnlijk louter via de computergegevens moeten afdalen, berekenden we, iets wat een risico inhield. Op de zijkant waren tekens aangebracht, uiteraard de naam van het genootschap en ook enkele tekens die moesten duiden op vrede. Handen die elkaar de hand schudden, een mens die buigt, een vlag bestaande uit alle kleuren van de regenboog, het Yin-Yang teken en het viel mij op dat het christelijke kruis ontbrak. Dat laatste verbaasde mij trouwens niets. Religie had niet veel goeds gebracht op onze wereld en gelukkig was het niet de bedoeling dat wij op Teegarden B elke levensvorm moesten bekeren. Mocht er intelligent leven zijn, dan zou dat later vast wel gebeuren, zo berekende ik. Een treurige conclusie en mijn analyse-systeem berekende daarna zelfs een vorm van twijfel omtrent de goede redenen van het onderzoek. Ik nam mij voor om - mocht daar soortgelijk leven zijn en ik zou winnen - goede na-berekeningen te maken. Uiteraard wist mijn meester hier niets van, maar tsja, dan hadden ze robots maar niet zo geavanceerd moeten maken, was mijn eindconclusie. Of RAW ook zo erover had berekend wist ik niet en ik wilde er ook niet naar gaan vragen. 

Even later bespraken we toch de mogelijkheid van leven op die planeet. Ondanks de ringen van stof, ijs en rotsen, zou het goed mogelijk kunnen zijn dat er voldoende licht door de ringen heen kwam om voor leven te kunnen zorgen. De mogelijkheid van menselijk leven was uiteraard de grootste openstaande vraag. Ondanks dat de ster een rode dwerg was en dus veel negatieve straling uitstootte, zou het goed mogelijk kunnen zijn dat de ringen een filterende functie hadden. Uitgangspunt voor die gedachte was het oog waarin groene en blauwe kleuren zichtbaar waren, een duidelijk teken van begroeiing en water. Of ijs?,want de temperatuur op de planeet lag waarschijnlijk tussen de 5 en 15 graden Celsius. 

"Ben jij goed beschermd tegen de kou?", vroeg ik aan RAW. Die knikte. "Ik ook", voegde ik er maar ten overvloede aan toe. RAW besloot een ander punt naar voren te brengen. Een gevaarlijk punt, maar ik begreep de vraag wel.

"Zullen we in het voertuig onze systemen via duo-check scannen?", vroeg hij. Een duo-check was niet ongebruikelijk in de samenwerking tussen twee robots, maar...dat betekende wel dat je veel prijs gaf omtrent de on- en mogelijkheden van je systemen. Mijn alert-systeem bracht meteen een dikke nee naar voren, maar mijn controlesysteem gaf aan dat er ook voordelen konden zijn, zoals een inkijk naar de mogelijkheden die RAW had. Er was immers nog steeds sprake van een wedstrijd en...mijn vertrouwen stond nog steeds in de stand die Sun Tsu had aangegeven. Toch gaf ik een akkoord. RAW knikte weer en ik kon duidelijk zien dat de stand van zijn spreekgedeelte veranderde in een grijns. 

De luide stem klonk weer; Vertrek; 1 uur, 59 minuten en 30 seconden. 

Onze meester stonden verderop met elkaar te kibbelen en nadat het geluidsniveau weer toenam, besloot ik om maar in te grijpen. 

"Meester. Een vraag van ons beiden. Is het juist dat de landing niet visueel kan worden ingezet?" Ik hield mijn hoofd een beetje scheef, een teken van belangstellend wachten op antwoord. Mijn meester keek RAW aan en die kopieerde mijn gedrag, iets wat mijn analyse-systeem als robot-humor bestempelde.  Budenbrock beantwoordde de vraag. 

"Beste Minox en RAW. Het wordt tijd dat jullie duidelijkheid krijgen. Kom we gaan naar de centrale operators-ruimte. Daar krijgen jullie een update ingevoerd, die alle antwoorden geeft". 

Even later kwamen we aan in de bedoelde ruimte. De eerste indruk was die van chaos. Iedereen liep met versnelde pas en zweetdruppels waren goed zichtbaar op de menselijke voorhoofden. De realborgs zaten allemaal achter een holo-monitor en de data-cijfers erop schoven met een aanzienlijke snelheid voorbij. Helemaal achterin - op een kleine verhoging - stond een man, waarschijnlijk het opperhoofd. Hij leek cool en beheerst doordat hij niet bewoog. Zijn ogen flitsten echter van scherm naar scherm. Uiteraard had hij ons gezien en wees vervolgens naar twee lege plaatsen ergens aan de zijkant van de ruimte. Een knik was voldoende voor hem en nam verder geen notie van ons gezelschap. Kennelijk wilde hij geen tijd verspillen aan kletspraatjes. Ik berekende een juiste beslissing, want elke kleine fout kon fataal zijn en bovendien zou een mislukking miljarden data en bits kosten, nog afgezien van de schaamte bij het genootschap. We lieten ons aansluiten aan een data-kast recht voor ons. De plug in de nek ging soepel en snel naar binnen en ineens begon er een stroom van informatie te stromen, via mijn registratiesysteem, naar het analyse-brein en uiteindelijk naar de opslag. Het conclusie-systeem rekende en rekende en mijn olietemperatuur liep al snel op. Feitelijk had ik geen idee welke informatie er binnen kwam, want mijn conclusie-brein had geen tijd voor het vertrekken van informatie. Na enige tijd verschenen en samenvattings-berichten in mijn licht-sensoren. 

Algemene besturing - aanvang - controle - uitvoering - bijzonderheden - noodprocedure - bijsturing-opties - aandrijving-functies - retour-instructies - fysische gesteldheid - kracht-informatie - warmte - koude - reminstructies - landing-instructies - 1e piloot - 2e piloot - visuele uitvoering - herstel-opties - vernietiging-instructie - verzamelinstructie - verzamel-uitvoering - meetregistraties - uitzonderingen - kwantum-stabiliteit - kwantum-status - zuivering-instructies - automatische piloot - oproep-instructies - planeetgegevens - ring-berekeningen - handdoekinstructie (na het boek The Hitchhikers-guide of the Galaxy ofwel het transgalactisch liftershandboek van Douglas Adams in 1979 waarin wordt aangeraden om een handdoek bij ruimtereizen mee te nemen, is dit door NASA als standaard ingevoerd.) - batterij-niveau - robot-update en onderhoud-instructies - ....

Enfin, nog veel meer. Het duurde meer dan een uur en toen waren we gereed. Mijn alert-systeem gaf aan dat mijn brein nagenoeg vol was en daarom werd nog een olie-aftap met batterij-oplading geadviseerd. Een realborg nam mij mee en ook RAW volgde het advies op. Het maakte me opmerkzaam over het feit dat ook RAW een vrij normale robot was, net zoals ik en dat stelde mijn alert-systeem iets meer gerust. Onze kansen leken zo vergelijkbaar, behalve....behalve als RAW zijn wapens (die nog steeds geheim voor mij waren) zou inzetten. Mijn controle-brein nam zich voor om ten aller tijde beducht te zijn op een aanslag. Het deed mijn licht-sensoren knipperen en dat ontging mijn meester niet. Hij stapte direct op me af en nam me aan de grijp-tentakel mee. 

"Wat?", vroeg hij. Ik haalde mijn schouder-skelet-gedeelte op, temeer omdat ik zag dat Budenbrock naar ons keek. 

"Stel hij vermoordt mij ter plekke...Hebben jullie daar aan gedacht?" Mijn meester vergrootte zijn ogen en zijn gezicht verstrakte. 

"Nee, natuurlijk niet. Wij zijn heren van stand", antwoordde hij kortaf. 

"Maar, is RAW ook een heer dan?"

"Verdomme Minox. Je jaagt me de stuipen op het lijf. Dat zal toch niet?"

"Ik bereken niets. Behalve twijfel en het feit dat hij verborgen wapens heeft."

"Vindt je dat we moeten vragen om deze af te leggen?"

"Nee, dat maakt niets uit. We kunnen toch niet al zijn wapens traceren. Maar weet dat ik deze optie heb berekend."

Mijn meester werd er stil van. 

"Wil je ook een wapen, Minox. Ik weet of....

"Nee. Ik red me wel. Maar - zoals mensen dat doen - duim af toe voor me, wil je."


wordt vervolgd op 2D



E-mailen
Map
Info