Ideemachine.nl
                                                                                                 

Het Dagboek, 2A



Het vertrek, 2A


Beste lezers, ik schrijf niet elke dag in het dagboek. Daar heb ik gewoon geen tijd voor en soms valt er ook niets te melden. Zo ook de eerste dagen na het aangaan van de ongelukkige uitdaging, aangezien mijn meester vrijwel niets tegen mij zei en niets van mij wenste. Ergens in mijn brein berekende ik in die lange dagen menselijke zorgen voor mijn meester. Hij had immers zelf mijn bestaan en zijn eigen financiële bestaan op het spel gezet. Daarnaast berekende ik dat een weinig whisky mogelijk de oorzaak kon zijn geweest van het roekeloze gedrag. 

Hoewel het mij als machine niets uitmaakt of ik nu besta of uit ben geschakeld, bereken ik het "niets" als een niet gewenste situatie. Dat krijg je als je jezelf als een "ik" beschouwd. Uitschakelen op zich doet geen pijn, dat is gelukkig een zekerheid, maar de wetenschap dat mijn meester veel verliest als ik faal, doet pijn op een andere manier. Het geeft soms een kleine storing in mijn conclusie-unit. Daar merk ik vrij weinig van, maar toch....ook dat is ongewenst. Ik bereken dat ik alles op alles moest zetten om te slagen. Bij die berekening stuit ik echter op een obstakel. Een obstakel van de hoogste orde; de algemene robotwetten. 

Een verklaring;

Wie nog nooit van de algemene robotwetten heeft gehoord bij deze;

Eerste Wet; Een robot mag een mens geen letsel toebrengen of door niet te handelen toestaan dat een mens letsel oploopt. 

Tweede Wet;  Een robot moet de bevelen uitvoeren die hem door mensen gegeven worden, behalve als die opdrachten in strijd zijn met de Eerste Wet. 

Derde Wet; Een robot moet zijn eigen bestaan beschermen, voor zover die bescherming niet in strijd is met de Eerste of Tweede Wet.

Mijn berekening aangaande deze bij mij ingebouwde wetten, gaat als volgt. Stel ik zou alleen kunnen slagen als ik de tweede robot - RAW - uit zou schakelen, iets wat waarschijnlijk aan de orde zou kunnen komen. De weddenschap voor mijn meester winnen betekent namelijk; als eerste op de tafel van de Royal Astronomical Society verschijnen om verslag van de reis te doen. Maar...als ik zou winnen, betekent dat evenzo dat de mens Budenbrock zou worden beschadigd, mentaal letsel wellicht aangezien ook zijn kapitaal op het spel was gezet. En schade toebrengen aan een mens is strijdig met de eerste wet! 

Ik ging met deze conclusie naar mijn meester en legde het hem voor. 

"Meester, neemt u mij niet kwalijk maar er is een probleem. Een probleem met de eerste robotwet", vertelde ik hem, terwijl hij rustig bij de bron van het huis plaats had genomen en een holo-krant bekeek. Mijn meester keek op, een beetje verrast en ging over tot een moment van nadenken. Hij fronste zijn wenkbrauwen en kneep zijn scherpe ogen tot spleetjes. Een zekere spanning was voelbaar, want als dat klopte - dan betrof het een kapitaal probleem. (natuurlijk klopte het)

"Hm, Minox. Daar heeft niemand aan gedacht, vermoed ik". Zijn ietwat koele reactie was te vergelijken met het accepteren van een regenbui en ik berekende dan ook dat hij intussen verder piekerde. 

"Klopt, maar hoe dan ook - voor mij is het een groot probleem en het moge duidelijk zijn dat het dan ook uw probleem is". 

"Zeker, Minox, maar deze problematiek geldt toch ook voor RAW en Budenbrock?" De toon was nog steeds beheerst. Ik probeerde mijn probleem te verduidelijken. 

"Ik weet het niet of de robotwetten bij dit soort robots zijn geïnstalleerd. Weet u....het is een zwaar bewapende robot, voor beveiligingsdoeleinden en niet gemaakt bij Boston Robotics". Dit hielp, want mijn meester zette de Holo uit. 

"Maar als dat zo is, dan betreft dit een oneerlijke strijd en dan ben ik verloren", sprak meester en zijn ogen stonden verschrikt. Hij stond zelfs op en begon te ijsberen. Op en neer door de kamer en ik wachtte rustig af. 

"Minox, kunnen de wetten bij jou worden uitgeschakeld?", vroeg hij tenslotte. 

"Nee", antwoordde ik met stelligheid. Ik wist dat het verbreken van de wetten grote schade aan mijn brein zou opleveren. De wetten waren verstrengeld met alles in mijn brein. Een onmogelijkheid dus.

"Hm...maar Minox...als jij verliest, dan word ik financieel geruïneerd en dat wordt mijn dood, dat kan ik je wel vertellen. Daar kan ik niet mee leven, de schande". Mijn meester maakte inmiddels een bedroefde indruk, zijn hoofd gebogen. Dit probleem had hij nimmer verwacht, zo berekende ik. Hij was uitgegaan - middels een vertroebelende whisky-roes - van mijn slimheid. Slimheid tegen kracht, Odysseus of David zeg maar, tegen Goliath of één of andere domme ziel en we weten wie er destijds had gewonnen.

"O, mijn hemel, Minox. Ik heb je robotische slimheid bezien met verkeerde ogen. Kunnen we dit oplossen...denk eens mee, wil je?"

Mijn brein begon met de uitvoering van deze vraag en het duurde veertig Giho-seconden voordat ik een kleine opening vond, die de moeite waard was om te onderzoeken. Mijn analyse-brein berekende een kans van 15 procent op slagen, maar dan moest mijn meester wel meewerken en dat....onbewust. Ik berekende de juiste zinnen.

"Meester, u vertelt mij over een persoonlijk probleem als ik faal, maar kunt u dat probleem - persoonlijke letsel en schade - groter maken dan uw persoon alleen?", vroeg ik en ik knipperde drie maal met mijn licht-sensoren in de hoop dat hij daarmee de ernst van mijn vraag goed inschatte en zodoende niet te snel zou antwoorden. Gelukkig deed mijn meester dat. Hij dacht lang na, ijsbeerde weer volop in de kamer en plotseling stopte hij. 

"Minox. Als ik faal betekent dat meer mijn dan alleen een verlies van mijn zijde. Ik zal het proberen uit te leggen. Het is een beetje complex, maar toch...je zal het snappen. Ga zitten". Ik nam plaats. 

"Luister Minox, ik zal je wat vertellen over de heer Budenbrock. Hij is afkomstig uit een eeuwenoude kapitaalkrachtige familie en van Duitse afkomst. Zoals je vast wel weet hebben de Britten en de Duitsers aardig wat akkefietjes gehad....Nee, dit moet ik anders zeggen."

"De eerste, de tweede en de derde wereldoorlog met daarbij nog de eerste en tweede water-oorlog, bedoelt u, meester". 

"Juist ja. Die eh....Nou ja, het heeft geleid tot een groot onderling wantrouwen, net zoals in de bruine periode rond 2150 tussen zwarte en witte mensen. Het komt nooit meer helemaal goed, maar soms proberen we het wantrouwen te verminderen. Zo ook met de heer Budenbrock. Feitelijk is hij lid van onze organisatie gemaakt om erger te voorkomen. Je weet dat er tussen Grootst-Engeland en Grootst-Duitsland weer geschillen zijn over Oost-Afrika en daarom hebben we uit goede wil onderling invloedrijke mensen uitgewisseld. Zo is Sir Hatchington lid van het Grootst-Duitse Rijk Koloniale Uitbreidings-Instituut geworden en we weten dat die club in nieuwe Koloniën buiten de Aarde is geïnteresseerd. En andersom is dus de Heer Budenbrock bij ons geplaatst en zoals je hebt geregistreerd...hij is echter een volslagen onbetrouwbaar figuur". 

"Oké, Meester, dit begrijp ik, maar waarom heeft de gehele raad van uw club dan ingestemd met deze - vergeef me - krankzinnige uitdaging?" Ik berekende dat deze opmerking wellicht te ver ging, maar er stond veel op het spel. 

"Ja ja, Minox....maar vergeet niet. Wij zijn Groots-Britten, we gaan geen enkele uitdaging uit de weg, vooral als het een groots-Duitser betreft". Mijn systeem berekende een betreurenswaardige conclusie. Eer en macht waren nog immer leidend in deze wereld, alsof het niet tot genoeg slachtoffers had geleid. Mijn alert-systeem droeg mij op dit punt te negeren. 

"Meester....nogmaals wat zijn de gevolgen voor andere mensen, mocht Budenbrock winnen? Nee, wacht....is het mogelijk dat uw genootschap wordt beduveld door de Heer Budenbrock?", vroeg ik en wachtte met enige spanning af. De temperatuur in mijn olie schoot omhoog. Van zijn antwoord hing nu veel af. 

"Nou vraag je me wat, Minox. Het is zeker niet onmogelijk dat RAW bij terugkomst een andere voorstelling geeft dan de werkelijkheid. Hij kan natuurlijk worden geïnstrueerd door Budenbrock". Hierna viel een lange stilte en mijn meester dook diep weg in zijn hangstoel. Ik besloot na een periode van bezinning toch om verder te gaan. 

"Meester, met uw welnemen. Bestaat de kans dat er een menselijke catastrofe staat te wachten, indien we bij terugkomst klakkeloos van RAW - ten onrechte - aannemen dat Teegarden B door de mensheid kan worden bewoond of anderzijds dat de planeet - evenzo ten onrechte - voor mensen onbewoonbaar wordt verklaard?"

"Ja", mompelde mijn meester. Hij dook nog dieper naar beneden en begreep dat hij een enorme fout had begaan door de uitdaging naar voren te brengen. 

"Dank u meester....probleem opgelost", zei ik echter en als een jonge hond vloog mijn meester omhoog en staarde me aan. "Wat bedoel je Minox. Opgelost?"

"Nou", zo begon ik. "Er is ook nog één bijzondere Wet, de Nulde Wet, later bij mij - toegevoegd; Een robot mag geen schade toebrengen aan de mensheid, of toelaten dat de mensheid schade toegebracht wordt door zijn nalatigheid." Deze extra wet werd ingevoerd in de wetenschap dat robots ook complete beschavingen kon schaden. Een voorbeeld daarvan was de medewerking van robots aan het vernietigen van het oerwoud in het Amazonegebied waar authentieke stammen leefden, die - en dat is belangrijk - het idee hadden dat zij ! de gehele mensheid waren. 

"Uit de Nulde wet volgt dat ik de mensheid niet in gevaar mag brengen en als RAW of Budenbrock de sleutel tot het welzijn van de mensheid in handen heeft, dan kan ik dat niet toelaten. De nulde wet gaat vóór de 1e,2e en derde wet...Vandaar, probleem opgelost, want ik mag niet nalatig zijn. Ook al is dat misschien een gebeurtenis die nooit gaat plaatsvinden. Het risico erop is al voldoende. Ik ga dus."

Mijn meester zuchtte en zijn gezicht kreeg weer kleur. 

"Wil je me niet zo laten schrikken, Minox", zei hij nog en zette de Holo-krant weer aan. Ook ik zuchtte al was het niet echt, maar voelde de olie-temperatuur in mijn skelet snel dalen. Een eindberekening gaf aan dat het risico op uitval-storingen tijdens dit gesprek op 97 procent was uitgekomen. Anders gezegd, mijn bestaan was serieus in gevaar geweest. En vast niet voor laatst, berekende ik er achter aan.


wordt vervolgd op 2B. 

E-mailen
Map
Info