Ideemachine.nl
                                                                                                 

1e Vervolg Dagboek, Dag 

1-A


De uitdaging, vervolg


"Beste Minox. Wat weet jij van Teegarden b?", vroeg mijn meester, terwijl hij een sigaar oppakte en de voet aanstampte op het ebbenhouten tafeltje. Alleen dat al was ongebruikelijk...Ik had namelijk net een eerste hoge straal thee in het kopje gegoten en bereidde me voor op de tweede straal die exact na 10 seconden, gedurende vijf seconden moest plaatsvinden. Ik berekende echter dat ik de theeceremonie zou kunnen afmaken en intussen mijn bronnen omtrent de verrassende vraag zou kunnen raadplegen. De gevraagde gegevens had ik binnen 0,00006 ferro-seconden. Langzaam sprak ik mijn informatie - tijdens het schenken van de 2e straal - uit. 

"Teegarden b, meester. Een exo-planeet rond de ster Teegarden en gesitueerd in de leefbare zone. Getraceerd in 2016, afgeschreven als mens-levensvatbaar in 2028, vanwege de aanwezigheid van een onberekenbare mysterieuze atmosfeer. De inhoud van de atmosfeer kon - destijds - niet goed worden vastgesteld en daarom richtte NASA zich op Cirus 3, een betere kandidaat."

"Ga door."

"Wel, eh...wilt u fysieke karakteristieken, zoals massa, afstand en zo vernemen? Nee, nou, na Cirus 3, Velucia, M-1030...Wil u de hele lijst vernemen? Nee, wel nu, eh...in 2870 berekende de onbekende amateur-astroloog Xi Wu dat de hoge atmosfeer van Teegarden b wel eens een bevroren mix zou kunnen zijn van een enorme hoeveelheid water, zuurstof en helium. We noemen het IJs-Heliox en het is een substantie wat nog nooit bij andere exo-planeten was ontdekt. Concreet betekende het dat - indien de atmosfeer - op mesosfeerhoogte - lichtdoorlatend zou zijn - er gewoon leven op die planeet mogelijk zou kunnen zijn. En ook belangrijk, dat zuurstof daarbij als een factor van belang werd erkent. Hoewel deze gegevens hoopgevend waren, werd de planeet toch nog afgeschreven, louter omdat een rechtstreekse doorgang naar de planeet zelf voor een raket onmogelijk bleef. Een ijs-koepel van enorme dikte op honderden kilometers boven het landoppervlak is nu eenmaal niet eenvoudig te doorbreken. Enkele jaren later ontstond alsnog de bekende doorbraak in het onderzoek. Het was gelukt om de Hubble-V op de planeet te richten met een scherpte die eerst als onmogelijk werd geacht. De mensheid ontplofte toen het gat in de - inderdaad licht doorgevende - ijs-koepel op het Holo-net werd getoond. Zoals u vast nog wel weet, kon onmiskenbaar een groen en blauw gekleurd oppervlakte worden getoond, hetgeen duidelijk een indicatie was voor leven op die planeet. Tot slot, het is nog steeds onze beste optie om als mensheid te overleven, mocht het hier op aarde aflopen." 

Na mijn korte samenvatting blies mijn meester een ring van rook omhoog. Vervolgens richtte hij zich tot mij en zei; 

"Ik heb je opgegeven."

Onmiddellijk berekende ik een misser van formaat. "Opgegeven" betekende voor mij een afscheid van mijn meester en ik berekende zodoende een fout in mijn systeem of een fout van mijn meester. Een kleine storing ontsprong in mijn sinux-systeem en ergens klonk er zelfs een knars. Gelukkig was dit niet aan de orde. 

"Binnenkort gaat er een vlucht naar Teegarden b", beste Minox. "We zullen immers zeker moeten weten dat de mensheid daar zijn planeet B heeft gevonden", vervolgde mijn meester op een rustige toon, die een zekere vorm van vertrouwen aangaf. Toch trilde bij het spreken zijn linker-ooglid en dat verraadde een miniem spoor van onzekerheid. 

"Begrijp ik het goed, dat ik naar Teegarden b ga, meester?" Ik probeerde met deze vraag direct de juiste informatie te verkrijgen, temeer om verdere storingen binnenin mijn systemen te voorkomen. Mijn meester gebood mij om plaats te nemen op een hangstoel. Terwijl ik dit deed, kwamen diverse analyses binnen variërende van "een eerste globale ontdekkingsreis" tot "een zelf-uitschakel-missie". 

Niets was minder waar. 

"Minox. Vertel eens over jezelf en wellicht dat je daaruit al een conclusie kan trekken", was het onduidelijke en  onbevredigende antwoord op mijn vraag. Het was alsof mijn meester mij wilde plagen en met die flauwe uitkomst deed ik alsnog wat hij van mij verlangde. Ik ben immers een robot. 

"Oké, zo begon ik. "MIO-X-9, roepnaam Minox, een robot uit de M-serie van Boston Robotics, registratienummer 4333867485757. De enige uit deze reeks. Digitale duplicaten of reële kopieën niet aanwezig. Uniek en onvervangbaar. Gebouwd in het jaar 2871 en per decreet overgedaan - zeg maar verkocht - aan Sir Rumpfeld". 

"Heeft de omstandigheid dat ik uniek ben hiermee te maken, meester?", vroeg ik, omdat deze analyse het eerste in mijn oplossings-systeem met een indicatie van boven de 50% naar voren kwam. Mijn meester schudde zijn hoofd en gebood me met een simpele handbeweging verder te gaan.

"Oké...Mijn brein is bio-positronisch gevormd". Ten overvloede wees ik naar mijn voorhoofd waar een paar belangrijke zintuig-sensoren kleine beetje licht pulseerden. "Een beetje organisch - Koolstof, Waterstof en Marsiaans C-Kalium - en zodoende staat mijn breinontwikkeling net zoals bij mensen nooit stil, al twijfel ik soms..." 

"Laat je meningen voor mensen maar achterwege Minox. Ik snap wat je bedoelt. Ga door".

"Eh...verder bestaat mijn brein hoofdzakelijk uit 20% bio plastics, 32% half-organische-Nano-elementen en vooral scheikundige elementen zoals Neptunium, Californium, Protactinium, Goud ook, alsmede het meest dodelijke goedje op aarde, een slordige 0,0006 % Botulinetoxine voor het samenstellen van procentuele eindconclusies. Althans, dat is wat de makers tot nu toe denken, want hoe een positronisch brein een conclusie vormt is nog steeds een mysterie. Deze opsomming is trouwens hetzelfde als bij alle series boven de omslag-J-series". 

"Ga maar door". 

"Eh...natuurlijk ben ik voorzien van de vier bekende robot-wetten, zoals ze ooit nog vóór de 21e eeuw zijn bedacht. Tevens zijn de wetten - en mijn handelswijze daarop - tot de ZZ-levels getoetst. Op menselijke moraliteit en ethische problemen dus, iets wat alleen bij boven de L series gebeurt. Met uitslag A+++, by the way". 

"Daarom wellicht?", probeerde ik. 

Weer een wegwuif-gebaar. 

"Nee, Oké...Wel nu...Mijn uitwendige skelet is gemaakt van 3D-grafeen - uiteraard, het is immers het sterkste materiaal ter wereld -, daarbij een onderlaag van ondoordringbaar Kevlar en natuurlijk een gigantische netwerk van koolstofnanobuizen om alle oliën en smeermiddelen te vervoeren..."Dit?....Nee....Uh, oké, wat mij ook redelijk bijzonder maakt betreft mijn sensoren. Ik kan ze allemaal opnoemen, maar is dat nodig, meester?"

"Nee...oké, dan blijft als laatste optie over, mijn defensieve wapens". Ik keek mijn meester hoopvol aan en deze conclusie, die slechts op 15% was geëindigd, was juist. Mijn meester stond direct op en ijsbeerde eventjes op de veranda. 

"Minox, je wapens", zo begon hij. Zijn toon werd krachtiger. "Ik heb je opgegeven omdat jij tot de spaarzame robots behoort met een wapen-licentie". 

"Defensief", voegde ik toe en stak mijn wijs-tentakel de lucht in.

"Ja, ja, weet ik, maar offensief of defensief maakt niet zoveel uit. Het is specifiek jouw warmte-puls, die belangrijk is. Zoals je hebt aangeven is de planeet Teegarden B omgeven door een mysterieuze ijsachtige substantie. Er zijn gaten in de koepel te zien, wellicht groot genoeg om een landingsvaartuig door te laten, maar mogelijk moet je toch gebruik maken van een persoonlijke warmte-puls om een doorgang te kunnen forceren. We weten niet of er gevaarlijke flarden ijs in het gat aanwezig zijn. Natuurlijk zouden we een dergelijke puls op het voertuig kunnen bouwen, maar voor de zekerheid hebben we robots met een persoonlijk warmte-wapen uitgekozen". 

"We", vroeg ik.

"Duidelijk Minox. Je wilt exact weten waar je aan toe bent. Maar dat laat ik even voor morgen als jouw systeem dat kan toestaan. Morgen gaan we op stap naar de Indiase afdeling van de Space Geograpic Society. Ik hoop dat ik daarmee iets duidelijk hebt gemaakt". 

Ik knikte, want mijn berekensystemen op dit punt - de vraag welke mensen dit hadden besloten - had ik stil gezet om storingen te voorkomen. Enfin...het leek erop dat ik naar Teegarden B ging om daar te landen. Toch, vanaf dat moment maalde mijn brein enkele uren aan andere vragen, aanvullende vragen, analyses en conclusies. Op zich maakte de uitslag mij niets uit. Al stuurden ze me naar de zon of een zwart gat, maar tsja, vanaf de L-series was nieuwsgierigheid nu eenmaal een sterke robotische karaktereigenschap geworden. Zodoende was mijn batterij niet voor 100% opgeladen, toen ik mij weer de volgende morgen op de veranda meldde voor de trip naar het centrum van de intens bruisende stad. Maar dat deerde niet, zelfs met een level van 10% kon ik nog weken vooruit. 

Ik was nog nooit in de oude binnenstad geweest, dus maakte ik mijn visuele sensoren klaar voor opnames van veel levendige indrukken. Indrukken die niet op mijn ingebouwde bronnen terug waren te vinden. 

Ergens onder mijn skelet begon mijn olie harder te stromen.    

wordt vervolgd op 1-B. 

E-mailen
Map
Info